Jessica Cox

Η Τζέσικα γεννήθηκε χωρίς χέρια εξ αιτίας μιας σπάνιας εκ γενετής αρρώστιας.
Όπως κάθε παιδί, δεν καταλάβαινε γιατί δεν είχε χέρια όπως τα άλλα παιδιά.
«Ήταν δύσκολο να είσαι διαφορετική».

Ανεξάρτητα από αυτό, έπαιρνε μέρος σε διάφορες δραστηριότητες, όπως η γυμναστική, ο χορός και το τραγούδι και συχνά συμμετείχε σε μεγάλες παρουσιάσεις

Όταν ήταν μικρή συχνά ένιωθε τσαλαπατημένη και στα πρόθυρα δακρύων, που προερχόταν από θυμό λόγω της έλλειψης χεριών, και γι’ αυτό έβαλε όλη της την ενέργεια στην εξάσκηση αθλημάτων.

Για την Τζέσικα, η μεγαλύτερη πρόκληση του να είναι γεννημένη χωρίς χέρια, ήταν η συνεχής αντίληψη των άλλων, παρά η σωματική δυσκολία.

«Είχα τη συνήθεια να αναστατώνομαι, όταν ο κόσμος με κοιτούσε, όταν περπατούσα στο δρόμο ή όταν έτρωγα με τα πόδια μου. Ωστόσο, έμαθα να βλέπω μόνο τη θετική πλευρά της κατάστασης και αυτό μου έδωσε την ικανότητα να χρησιμοποιώ αυτές τις θετικές κινήσεις για να γίνω ένα παράδειγμα αισιοδοξίας».

Η Τζέσικα θεωρεί τους γονείς της ως παράδειγμα προς μίμηση και ως κολώνες στηρίγματος γι’ αυτήν. «Η μητέρα μου είναι το πρότυπό μου και πάντα μου έλεγε, ότι μπορούσα να κάνω ότι ήθελα. Ο πατέρας μου δεν έχυσε ούτε ένα δάκρυ από τη γέννησή μου και δεν με θεωρεί θύμα. Είναι δύσκολο να είσαι ο πατέρας ενός ατόμου με ειδικές ανάγκες. Ήταν η βάση μου στις δύσκολες στιγμές και ήταν αυτός που σφυρηλάτησε το άτομο που είμαι σήμερα».

«Την πρώτη φορά που έμαθα να οδηγώ ένα αυτοκίνητο, ήταν χάρη σε μερικές μετατροπές. Ακόμη και μ’ αυτό, όταν έμαθα να οδηγώ καλά, αποφάσισα να αφαιρέσω τις μετατροπές στο αυτοκίνητο και τώρα έχω μία άδεια οδήγησης χωρίς περιορισμούς».

Είναι κάτοχος πτυχίου στην Ψυχολογία, από το πανεπιστήμιο της Αριζόνα και πάντα τραβάει την προσοχή. όταν γεμίζει το αυτοκίνητό της με βενζίνη.

Μπορεί να γράψει 25 λέξεις το λεπτό, να στεγνώσει τα μαλλιά της, να κάνει το μακιγιάζ της, να φορέσει τους φακούς επαφής με την ίδια άνεση των άλλων.

Η Τζέσικα, 26 χρόνων και 1.55 μέτρα ύψος, είναι η πρώτη κυρία στην ιστορία που πιλοτάρει αεροσκάφος, χωρίς χέρια.

Αυτή η εμπνευσμένη κυρία και ηρωίδα για πολλούς ανθρώπους, πάντα ακτινοβολεί χαρά και έχει αίσθηση του χιούμορ. Πέρυσι στην γιορτή της μητέρας, πέταξε μόνη της χωρίς να την συνοδεύει κανείς, τραβώντας μία ανακοίνωση που έλεγε απλά:
«Κοίτα μαμά, χωρίς χέρια!».

«Μερικές φορές ο φόβος αρχίζει, γιατί δεν γνωρίζουμε για το άγνωστο. Μόλις άρχισα να πετώ, κατάλαβα ότι φοβόμουν, γιατί γνώριζα πάρα πολλά για το θέμα».
Χάρη στην αυτοπεποίθησή της, την προετοιμασία και την φιλοδοξία της, η Τζέσικα έχει κάνει πολύ δρόμο, για να γίνει αυτό που είναι σήμερα.

Έχοντας γίνει μία εξέχουσα ομιλήτρια (www.rightfooted.com), ήταν επίσης και παιδικός οδηγός στο Διεθνές Δίκτυο Ανάπηρων Παιδιών (International Network of Children Amputees) τα τελευταία πέντε χρόνια.
Η Τζέσικα Κοξ ελπίζει να παντρευτεί και να κάνει παιδιά.
«Ξέρω ότι θα είναι δύσκολο να κάνω οικογένεια, αλλά ξέρω ότι θα γίνω μία καλή μητέρα».
Μεταξύ σοβαρού και αστείου, λέει ότι το πιο δύσκολο πράγμα θα είναι, όταν ο μνηστήρας της ζητήσει το χέρι της από τους γονείς της.
«Δεν έχω χέρια αλλά αυτό δεν καθορίζει, που μπορώ να πάω».
«Ο μεγαλύτερός μας φόβος δεν είναι τόσο πολύ αν έχουμε τις ικανότητες για κάτι, είναι ότι είμαστε πολύ πιο δυνατοί πέρα από κάθε μέτρο».
«Το ανθρώπινο ον πρέπει να ζήσει μερικές δύσκολες στιγμές στη ζωή, για να έχει συναισθηματικές στιγμές».
«Όσο πιο μεγάλη η δυσκολία, τόσο πιο μεγάλη η δόξα».

Και σένα, τι σου λείπει για να αγγίξεις τον ουρανό;

Plácido Domingo - José Carreras

Είναι μια ιστορία που λίγοι τη γνωρίζουν και αναφέρεται στους δύο από τους τρεις μεγάλους τενόρους, που τραγουδώντας μαζί μάγεψαν τον κόσμο!

Έστω και αν δεν έχετε πάει στην Ισπανία, θα πρέπει να έχετε ακούσει για την αντιπαλότητα που υπάρχει μεταξύ Καταλανών και Μαδριλένων. Κι αυτό γιατί οι Καταλανοί παλεύουν για την αυτονομία τους, σε μια Ισπανία ελεγχόμενη από τη Μαδρίτη.

Ο ένας από τους τενόρους, λοιπόν, ο Plácido Domingo είναι Μαδριλένος και ο άλλος, ο José Carreras, είναι Καταλανός. Για πολιτικές διαφορές το 1984, ο Carreras και ο Domingo έγιναν εχθροί!



Πάντα στις συναυλίες που τους καλούσαν να τραγουδήσουν, σε οποιοδήποτε μέρος της γης, έβαζαν και οι δύο στα συμβόλαιά τους σαν όρο απαράβατο, ότι δεν θα τραγουδήσουν, αν ο αντίπαλός ήταν καλεσμένος!

Το 1988 όμως, παρουσιάστηκε στον Carreras ένας εχθρός πολύ πιο ισχυρός από τον Plácido Domingo. Σε κάποιες εξετάσεις που έκανε, διαπιστώθηκε ότι είχε λευχαιμία! Η πάλη ενάντια στον καρκίνο ήταν πολύ δύσκολη. Οι μακροχρόνιες θεραπείες, η μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού και οι συνεχείς αλλαγές του αίματός του, τον υποχρέωναν να ταξιδεύει κάθε μήνα στην Αμερική.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, του ήταν αδύνατον να δουλέψει. Και παρόλο που είχε μια μεγάλη περιουσία, όλα αυτά τα τεράστια έξοδα, τον έφεραν σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση!
Όταν πια δεν είχε άλλα χρήματα, κάποιος φίλος του τον πληροφόρησε, ότι πρόσφατα στη Μαδρίτη δημιουργήθηκε ένα ίδρυμα, που θεράπευε δωρεάν αρρώστους με λευχαιμία.
Χάρη στη φροντίδα του ιδρύματος «FORMOZA», ο Carreras νίκησε την ασθένειά του και άρχισε να ξανατραγουδάει!
Αυτό του έφερε πάλι πολλά κέρδη, όπως άλλωστε το άξιζε και αποφάσισε να γίνει δωρητής του ιδρύματος!

Όταν διάβασε το καταστατικό, είδε με έκπληξη, ότι ιδρυτής και πρόεδρος του ιδρύματος ήταν ο Plácido Domingo!
Γρήγορα ανακάλυψε, ότι ο Domingo είχε δημιουργήσει αυτό το ίδρυμα για να τον βοηθήσει, και είχε ζητήσει να μη το μάθει o Carreras και νοιώσει ταπεινωμένος που θα αναγκαζόταν να δεχθεί την βοήθεια του εχθρού του!
Το πιο συγκινητικό όμως, ήταν η συνάντηση αυτών των δύο μεγάλων καλλιτεχνών!
Κατά την διάρκεια μιας συναυλίας του Plácido Domingo στην Μαδρίτη, o José Carreras ξάφνιασε τους πάντες. Διακόπτοντας την συναυλία ανέβηκε στη σκηνή, γονάτισε ταπεινά μπροστά στα πόδια του «εχθρού» του, του ζήτησε συγνώμη, και τον ευχαρίστησε δημόσια για το καλό που του έκανε!
Ο Plácido Domingo, τον βοήθησε να σηκωθεί, και με μία ζεστή αγκαλιά, ξεκίνησαν μια δυνατή και τρυφερή φιλία!

Μετά από καιρό, ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Domingo: «Γιατί δημιουργήσατε το ίδρυμα FORMOZA, αφού το ξέρατε καλά, ότι εκτός που θα βοηθούσατε έναν εχθρό σας, θα δίνατε τη δυνατότητα σ’ έναν αντίπαλο, να σας ανταγωνίζεται;».
Η απάντηση του ήταν σύντομη και καθοριστική:
«Γιατί θα ήταν άδικο να χαθεί μια φωνή σαν τη δική του!».

John Robert Walmsley Stott (1921-2011)

Ένας νέος γονάτισε δίπλα στο κρεβάτι του μια Κυριακή βράδυ στον κοιτώνα του σχολείου, όπου φοιτούσε. Ήταν 13 Φεβρουαρίου 1938. Με απλό και πολύ ειλικρινή τρόπο, εξομολογήθηκε τις αμαρτίες του, ευχαρίστησε τον Χριστό που πέθανε γι’ αυτόν και τον παρακάλεσε να έρθει στη ζωή του. Την επόμενη μέρα έγραφε στο ημερολόγιό του: «Η χθεσινή ήταν πράγματι μια σπουδαία μέρα! Μέχρι τώρα ο Χριστός ζούσε στην περιφέρεια. Στεκόταν στην πόρτα και χτυπούσε. Να όμως, που Τον άκουσα και τώρα είναι μέσα... κυβερνά Εκείνος πια».

Ο John Stott ήταν τότε 17 ετών. Στη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών καταξιώθηκε ως ο αγαπητός και έμπιστος ηγέτης, δάσκαλος και εκπρόσωπος του παγκόσμιου ευαγγελικού κινήματος και ομολογουμένως ο πιο σημαίνων αγγλικανός κληρικός του 20ου αιώνα. Έγραψε περισσότερα από 50 βιβλία, που η παγκόσμια κυκλοφορία τους πλησιάζει το 10.000.000 αντίτυπα. Διηγήθηκε την ιστορία της μεταστροφής του, όταν ήταν μαθητής, στο βιβλίο «Βασικός Χριστιανισμός», που έχει κυκλοφορήσει σε περισσότερες από 50 γλώσσες (και στα ελληνικά).
Γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1921 και ήταν γιος του διάσημου γιατρού της Harley Street, Sir Arnold Stott. Μεγάλωσε μέσα στα γεωγραφικά πλαίσια της ενορίας της εκκλησίας των Αγίων Πάντων (All Souls), στο Langham Place του κεντρικού Λονδίνου, τη μοναδική εκκλησία που υπηρέτησε, αρχικά ως βοηθός εφημέριος και στη συνέχεια εφημέριος, για περισσότερο από 50 χρόνια, μετά την επιστροφή του το 1945 από τις σπουδές του στο Cambridge (Trinity College και Ridley Hall), όπου σπούδασε σύγχρονες γλώσσες και θεολογία.

Την εποχή εκείνη, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ευαγγελική πτέρυγα της Εκκλησίας της Αγγλίας ήταν σχεδόν στην αφάνεια, μικρή, εσωστρεφής, διηρημένη. Η αλλαγή που επήλθε τα τελευταία 50 χρόνια είναι πράγματι εντυπωσιακή. Σε όλη την Αγγλία υπάρχει σήμερα όχι μόνον ένα δίκτυο δυναμικών εκκλησιών, που εμπνέονται από το ευαγγελικό πνεύμα, αλλά και ευαγγελικοί ηγέτες σε υψηλά εκκλησιαστικά αξιώματα. Η αλλαγή αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην εμπνευσμένη ηγεσία του John Stott. Μετέτρεψε τη δική του εκκλησία σε ένα δείγμα συντηρητικής, αλλά και ριζοσπαστικής βιβλικής πίστης. Πίστευε ότι η τοπική εκκλησία θα πρέπει να είναι το πρώτιστο μέσο ευαγγελισμού της κοινότητάς της και ότι όλα τα μέλη της θα πρέπει να εμπλέκονται στην αποστολή αυτή με μαρτυρία και υπηρεσία προς την κοινότητα.

Προικισμένος με το χάρισμα της επικοινωνίας υπήρξε τακτικός κήρυκας σε χριστιανικές εκστρατείες σε Πανεπιστήμια της Αγγλίας, των ΗΠΑ και άλλων χωρών, παρουσιάζοντας τη χριστιανική αλήθεια και έλκοντας την προσοχή ακόμα και των πιο κυνικών φοιτητών στις σελίδες της Καινής Διαθήκης. Αν και απόλυτα πιστός στη δική του εκκλησιαστική παράδοση, θεώρησε την αποστολή του ως μια αποστολή στην παγκόσμια εκκλησία.

Υπήρξε ο κύριος συντάκτης της λεγόμενης Διαθήκης της Λωζάννης, ενός σημαντικού εγγράφου που ενθάρρυνε τους Χριστιανούς να γίνουν περισσότερο ευαίσθητοι στις ανθρώπινες ανάγκες, να πρωτοστατούν σε κοινωνική δικαιοσύνη και να παρουσιάζουν το ευαγγέλιο στις αναπτυσσόμενες χώρες, όχι με τα δυτικά στερεότυπα, αλλά με σεβασμό στον τοπικό πολιτισμό. Το έγγραφο αυτό προέκυψε ως κατάληξη του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ευαγγελισμού το 1974, το οποίο υπήρξε ένα ιστορικό ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της Εκκλησίας με συμμετοχή 5.000 αντιπροσώπων από όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Υπήρξε άνθρωπος αταλάντευτος στις πεποιθήσεις του, αλλά βαθιά ταπεινός και με έντονη ποιμαντική ευαισθησία. Υιοθέτησε έναν απλό τρόπο ζωής, επιλέγοντας να ζει σε δύο δωμάτια που του είχε παραχωρήσει η εκκλησία και έχοντας στην κατοχή του ένα μικρό εγκαταλελειμμένο αγρόκτημα στην Ουαλία, το Hookses, δίχως παροχή ρεύματος, τηλεφώνου κλπ., στο οποίο καμιά φορά αποσυρόταν για τη συγγραφή των βιβλίων του. Όλα τα έσοδα από τα πνευματικά δικαιώματα των βιβλίων του, που υπολογίζονται σε εκατομμύρια, διοχετεύονται σε κληροδοτήματα για υποτροφίες φοιτητών από αναπτυσσόμενες χώρες για θεολογικές σπουδές και για τον εμπλουτισμό των βιβλιοθηκών τους. Ο John Stott πέθανε στις 27 Ιουλίου 2011 και ήταν ανύπαντρος.

Σε ένα από τα τελευταία βιβλία του με τίτλο «Ζωτικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί σήμερα» (Decisive Issues Facing Christians Today), όπου διαπραγματεύεται ακανθώδη ζητήματα με τα οποία θα πρέπει να εμπλακούν οι Χριστιανοί, όπως, περιβάλλον, ανθρώπινα δικαιώματα, συνδικαλισμός, ανισότητες, γάμος και διαζύγιο, ομοφυλοφιλία κλπ., στο τέλος αναφέρει τα χαρακτηριστικά του Χριστιανού ηγέτη ως: όραμα, εργατικότητα, επιμονή, υπηρεσία, πειθαρχία. Χαρακτηριστικά του ίδιου, που η φιλοδοξία του ήταν: «να μοιάσω περισσότερο με τον Χριστό».