ΑΠΟΔΙΔΟΝΤΑΣ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥΣτο κάτω - κάτω, όλοι θα πεθάνουμε, έτσι δεν είναι; Ο καθένας πρέπει να το αντιμετωπίσει! Η πραγματικότητα του θανάτου είναι ένα ανεξίτηλο μέρος της ζωής και το «αντίο» δεν είναι ποτέ εύκολο. Ωστόσο, είναι μέρος του σχεδίου, και «...αν ο σπόρος δεν πέσει στη γη και πεθάνει, δεν μπορεί να φέρει καρπό...» Ας έχει δόξα ο Ιησούς για την υπόσχεση της Αιώνιας Διαθήκης του Θεού, η οποία ισχύει και βεβαιώνει ότι «το να είσαι απών από το σώμα σημαίνει να είσαι παρών με τον Κύριο». Έτσι, υπάρχει παρηγοριά, ειρήνη και ελπίδα, ιδιαίτερα για όλους εμάς που μας λείπει ο φίλος και μπαμπάκας μας τόσο πολύ (Ιωάν.12:24, Β' Κορ.5:8)!
Έσφιξα το χέρι του για τελευταία φορά το μεσημέρι της 18ης Οκτωβρίου, καθώς γαλήνια έφυγε από αυτήν τη ζωή για την επόμενη. Ο τελευταίος σφυγμός στο μόνιτορ έσβησε βαθμιαία από την οθόνη. Μετά από 3 διαδοχικές χειρουργικές επεμβάσεις για την αφαίρεση καρκίνου του παχέως εντέρου και 3 εβδομάδες στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης, ο μπαμπάς μάς αποχαιρέτησε όλους. Ήταν μια όμορφη ημέρα, καθώς τα μαύρα σύννεφα άφηναν χώρο σ’ ένα φωτεινό βαθύ μπλε μεσογειακό ουρανό. Η ημέρα έσβησε με το πιο φανταστικό ηλιοβασίλεμα. Ενώσαμε τις καρδιές και τα χέρια μας, αγκαλιάσαμε ο ένας τον άλλον και ψάλλαμε: «Η ψυχή όμως είναι ασφαλής» (It is well with my soul).
ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!
Η ζωή του μπαμπά συνοψίζεται σ’ αυτό - ήταν ο τρυφερός, γλυκός μπαμπάκας και πατέρας μας, αλλά πολύ περισσότερο – σ’ αυτήν την εποχή των ηρώων και stars, ο μπαμπάς ήταν ο ήρωας μας! Αν και παράφορα ενεργητικός, ήταν πράος και σαν παιδί στην καρδιά, ωστόσο, όσον αφορά την πίστη, την αγάπη, τη θυσία και τη γενναιοδωρία, υπερείχε πιο πολύ από την ίδια τη ζωή.
Ο μπαμπάκας μας ήταν ακαταμάχητος! Αναμφίβολα, ήταν ο ήρωάς μας! Σαν παιδιά του, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο έχουμε μιλήσει για τον μπαμπά, καθώς αναπολούμε το παρελθόν. Έχουμε προσπαθήσει να απαντήσουμε στο ερώτημα: «Τι ήταν αυτό που τον έκανε πραγματικά τόσο σπουδαίο στα μάτια μας; Γιατί ήταν αδιαμφισβήτητα ο ήρωάς μας;» Αντί όμως απλά να καταγράψουμε τα επιτεύγματα μιας ζωής, ελάτε μαζί μας σ’ ένα ταξίδι αναμνήσεων, με ορισμένα χαρακτηριστικά σημεία να μας καθοδηγούν συνεχώς στο μονοπάτι μας. Ο ήρωάς μας τα κατέφερε, άρα μπορούμε κι εμείς!
ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ...Στην πίστη ο μπαμπάς ήταν σαν μικρό παιδί. Αν ήταν επειδή «ο Θεός το είπε», αυτό ήταν αρκετό για εκείνον. Δεν ξόδευε χρόνο φιλοσοφώντας, αντίθετα δινόταν ολόκαρδα στη δράση! Είμαι σίγουρος ότι ο απόστολος Ιάκωβος και ο μπαμπάς τα πηγαίνουν μια χαρά βλέποντας ότι και οι δυο πίστευαν ότι: «η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή» (Ιάκ.2:17)!
Γιος φημισμένου Έλληνα αρχιτέκτονα, ο μπαμπάς μεγάλωσε σ’ ένα ορθόδοξο κατ’ όνομα περιβάλλον. Σε ηλικία 14 ετών, το 1949, γυρίζοντας από μια χριστιανική κατασκήνωση στην Παλλήνη, ανήγγειλε στην οικογένειά του ότι είχε δεχθεί τον Χριστό στην καρδιά του και ότι κάποια μέρα θα τον υπηρετούσε ως ιεραπόστολος! Η αριστοκρατική αθηναϊκή οικογένειά του αμφισβήτησε ανοιχτά την απόφασή του να ακολουθήσει τον Ιησού με τέτοιο ζήλο και αποφασιστικότητα. Όμως, ο Θεός είχε φυτέψει ένα σπόρο στην καρδιά του για μια ιεραποστολική καριέρα και διακινδύνεψε, όχι μόνο να πάει στην άκρη του κόσμου ως ιεραπόστολος, αλλά και να αντιμετωπίσει και τις απειλές της μητέρας του ότι θα αυτοκτονούσε αν αυτός έφευγε. Αν και θα περνούσαν πολλά χρόνια πριν πραγματοποιηθεί το όνειρό του, ποτέ δεν ταλαντεύτηκε από την οδηγία του Κυρίου.
Στηριζόμενος στην πίστη, ο μπαμπάς, αφού τέλειωσε το Γυμνάσιο, αναχώρησε από την Ελλάδα, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του. Θυμάμαι μια αστεία ιστορία που συνήθιζε περιστασιακά να μας λέει: Δίνοντας τη μαρτυρία του στα αγγλικά, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί το ακροατήριό του ξεσπούσε σε υστερικό γέλιο όταν εξηγούσε τη σωτηρία του. Αργότερα του εξήγησαν ότι αντί να πει «God saved me» (ο Θεός με έσωσε), είχε πει «God shaved me» (ο Θεός με ξύρισε). Πήγε, λοιπόν, στο Saskatchewan του Καναδά, και γράφτηκε στο Βιβλικό Κολλέγιο Millar (Millar College of the Bible), όπου και μελέτησε τις Γραφές προετοιμαζόμενος για τον ιεραποστολικό αγρό. Αναγνωρίζοντας την ανάγκη του να ασκήσει πίστη στον Θεό, επέστρεψε τα λιγοστά χρήματα που του έστελνε ο πατέρας του, έτσι ώστε να μάθει ευσυνείδητα την εξάρτηση από τον Θεό. Έκανε διάφορες και περίεργες εργασίες, όπως το να σκάβει χαντάκια στις Εθνικές οδούς του Καναδά, να θερίζει, καθώς και άλλες αγροτικές εργασίες για να πληρώνει τα δίδακτρα της σχολής του. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωθε αρμέγοντας την αγελάδα του σχολείου σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν. Το γάλα ήταν πάντα τόσο λίγο, σε σχέση με τις τόσο κουραστικές προσπάθειές του.
Για έναν Αθηναίο κάτοικο των προαστίων, η ζωή στα λιβάδια ήταν μια πρόκληση. Πάντοτε γελούσαμε όταν λέγαμε ή ακούγαμε την ιστορία όπου κάποια μέρα ένας αρουραίος τρύπωσε στην αίθουσα διδασκαλίας. Σε κατάσταση πανικού, ο μπαμπάς βρέθηκε πάνω σ’ ένα θρανίο... ενώ ένα κορίτσι, που είχε μεγαλώσει σε αγρόκτημα, έβγαλε τον αρουραίο έξω, κρατώντας τον από την ουρά, περνώντας δίπλα από το θρανίο του μπαμπά. Κι όμως ναι, ο μπαμπάς προετοιμαζόταν για τις άγριες ζούγκλες!
Τελικά, ο μπαμπάς ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος. Φαινόταν να μην έχει κανέναν περιορισμό. Ήταν ελεύθερος να δώσει οτιδήποτε κι όλα όσα είχε. Αυτός και η μαμά ήταν ελεύθεροι να πάνε οπουδήποτε και να κάνουν οτιδήποτε! Είχε υποτάξει το θέλημά του, δίνοντας στον Θεό την πρώτη θέση σε όλα. Μια μέρα ένας επισκέπτης ομιλητής επισκέφτηκε το Βιβλικό Κολλέγιο και προσκάλεσε τους σπουδαστές να γονατίσουν στα δωμάτια τους έως ότου γνωρίσουν το θέλημα του Θεού για τη ζωή τους. «Χωρίς παράδοση», δήλωσε ο ομιλητής, «το να πας στην τάξη θα ήταν χάσιμο χρόνου». Παίρνοντας τα λόγια του ομιλητή σοβαρά μέσα στην καρδιά του, ο μπαμπάς έμεινε στα γόνατά του για 12 σχεδόν ώρες, μέχρις ότου όλες οι προσωπικές του αξίες και φιλοδοξίες θυσιάστηκαν στο βωμό και η κλήση να υπηρετήσει τον Κύριο ήταν σαφής και σίγουρη. Από αυτό το σημείο της παράδοσης και μετά, τίποτα δε θα τον συγκρατούσε από το να εμπιστεύεται και να αφήνεται ολοκληρωτικά στον Κύριο.
Όταν γύρισε στην Ελλάδα, εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία στον Ελληνικό στρατό και μετά παντρεύτηκε την αγαπημένη των παιδικών του χρόνων, την Άλκη Χαριτωνίδου.
ΔΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ...
Το 1962, έγινε μέλος της Regions Beyond Missionary Union (σήμερα World Team) και ξεκίνησε για το μακρινό τροπικό νησί, γνωστό στο παρελθόν ως Ολλανδική Νέα Γουινέα, σημερινή Δυτική Παπούα (Irian Jaya) στην Ινδονησία, ένα από τα πιο πρωτόγονα μέρη της γης, μια οργιαστική τροπική βλάστηση με επικίνδυνα, απόκρημνα βουνά, φυλές κανιβάλων που ζούσαν στη λίθινη εποχή και μια εστία για τροπικές ασθένειες.
ΣΤΙΣ ΖΟΥΓΚΛΕΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΠΑΠΟΥΑ (IRIAN JAYA) (1962-1978)Ο μπαμπάς και η μαμά εργάστηκαν στις τροπικές βαλτώδεις περιοχές που μαστίζονταν από κουνούπια για 16 χρόνια. Παρά τις ταλαιπωρίες, τα χρόνια που έζησαν στη Δυτική Παπούα ήταν καρποφόρα για τον Κύριο. Ξεπερνώντας τους κινδύνους, ο Θεός τους επέτρεψε να δουν πνευματικά ανοίγματα. Κατασκεύασαν 22 αεροδιαδρόμους για μικρά αεροσκάφη μέσα στη ζούγκλα, δημιούργησαν 22 ιεραποστολικούς σταθμούς κι οικισμούς στις ζούγκλες, ίδρυσαν κλινικές, ασκώντας τις ιατρικές τους γνώσεις, έχτισαν σχολεία, δημιούργησαν προγράμματα βασικής εκπαίδευσης, ίδρυσαν εκκλησίες σε 12 διαφορετικές φυλετικές ομάδες, κατηχητικά σχολεία και οδήγησαν με αγάπη τους απογοητευμένους ιθαγενείς στην αγκαλιά του Ιησού. Ο μπαμπάς και η μαμά είδαν ολόκληρα χωριά να καίνε τα είδωλα τους και να στρέφονται προς τον Θεό του Ουρανού.
Επίσης, εδραίωσαν ένα πρόγραμμα αερομεταφοράς, που ονομάστηκε Regions Wings και αποτελείτο από τρία μικρά αεροσκάφη, για να καλύψει τις ανάγκες του έργου της ζούγκλας που όλο και αναπτυσσόταν.
Το 1979, μετά από 16 χρόνια υπηρεσίας στον πρωτόγονο πολιτισμό και στο άγριο περιβάλλον της Δυτικής Παπούα, ο μπαμπάς κόλλησε μια θανατηφόρα μορφή ηπατίτιδας μαζί με τις τροπικές ασθένειες, αμοιβαδοειδή δυσεντερία, ελονοσία και φιλαρίαση. Χρειάστηκε να μεταφερθεί επειγόντως για νοσηλεία στο νοσοκομείο Barnes Hospital του St. Louis, στο Μισούρι, όπου οι γιατροί βρήκαν εκτεταμένη καταστροφή του ήπατος. Η πρόγνωση ήταν άμεσος θάνατος. Ο Θεός, όμως, είχε άλλα σχέδια.
Μια μέρα δια πίστεως, ο μπαμπάς, από το θάλαμο απομόνωσης του νοσοκομείου, τηλεφώνησε στον Rev. Don Millar, ποιμένα της εκκλησίας Hope Congregational Church, στο St. Louis, του Μισούρι, να έρθει μαζί με τους πρεσβύτερους για να προσευχηθούν γι’ αυτόν, σύμφωνα με την περικοπή του Ιακώβου 5:14-15. Μέσα από τις προσευχές, ο Θεός θεράπευσε τον μπαμπά τελείως και από τις τέσσερις ασθένειες και του έδωσε έτσι μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
ΕΛΛΑΔΑ (1979-2006)Την εποχή εκείνη άρχισε να ζητά το θέλημα του Θεού για μια νέα κατεύθυνση, καθώς οι γιατροί τού είχαν απαγορεύσει να γυρίσει στη Δυτική Παπούα. Σε όλη τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς με την έντονη προσευχή, ο Θεός του υπενθύμισε τις πνευματικές ανάγκες της πατρίδας του, της Ελλάδας. Κατάλαβε ότι έπρεπε να επιστρέψει στο λαό του για να αναζωπυρώσει το φως του Ευαγγελίου του Χριστού. Έτσι το υπόλοιπο της ζωής του το αφιέρωσε στο να αγγίξει την Ελλάδα με το Ευαγγέλιο - μια ακόμα υπηρεσία ζωής, μια ακόμα ζούγκλα - μια ζούγκλα από τσιμέντο και πωρωμένες καρδιές.
Το 1980, το έργο του στην Ελλάδα ξεκίνησε με την ίδρυση της Ελληνικής Ιεραποστολικής Ένωσης (Ε.Ι.Ε.). Το έργο αυξήθηκε γρήγορα στη διάρκεια των 5 πρώτων ετών. Αυτή η νέα ιεραποστολή βίωσε πρωτόγνωρες ευκαιρίες για μεγάλες ευαγγελιστικές εξορμήσεις, κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ στη σύγχρονη Ελλάδα, «καλύπτοντας» σχεδόν όλες τις μεγαλουπόλεις και τα χωριά σ’ ολόκληρη τη χώρα. Άλλες δραστηριότητες περιλάμβαναν εβδομαδιαίες εξορμήσεις στο κέντρο της Αθήνας, γεύματα Αγάπης για φτωχούς, ένα ιστιοφόρο, 17 μέτρων, (δωρεά της Global Youth Evangelism) για εξορμήσεις στα ελληνικά νησιά, φυλλαδικό έργο, παραγωγή σύγχρονης ελληνικής χριστιανικής μουσικής, έκδοση της πρώτης μετάφρασης της Κ. Διαθήκης στη δημοτική, το Πόρτο Άστρο - μια παραθαλάσσια κατασκήνωση 52 στρεμμάτων και επισκέψεις σε φυλακές. Ανάμεσα στις προσπάθειες που κατέβαλε η Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση, ήταν κι η φιλοξενία της Joni Erickson Tada στην Ελλάδα, καθώς και η προβολή της ταινίας της «Joni» στις αθηναϊκές αίθουσες.
Η κρίσιμη καμπή ήρθε το 1984, όταν στη διάρκεια μιας υπαίθριας συγκέντρωσης με την οργάνωση YWAM (Youth With a Mission), ο μπαμπάς έδωσε μια Κ. Διαθήκη σ’ ένα αγόρι 16 ετών, τον Κώστα. Η μητέρα του, μια φανατική άθεη, έκανε χρήση των νόμων περί προσηλυτισμού και τον κατηγόρησε για προσηλυτισμό ανηλίκου.[1] Ο μπαμπάς, μαζί με δύο διευθυντές της YWAM, καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης 3½ ετών. Αυτό που σκόπευε ο Σατανάς για κακό, ο Θεός το χρησιμοποίησε για καλό. Ελεύθερος για ένα χρόνο, καθώς περίμενε να εκδικαστεί η έφεσή του, ο μπαμπάς χρησιμοποίησε το χρόνο του για να ταξιδέψει στο εξωτερικό και να κάνει γνωστή στον κόσμο την πνευματική κατάσταση στην Ελλάδα. Η δικαστική υπόθεση προσέλκυσε προσευχές από όλον τον κόσμο, όπως ποτέ πριν. Την εποχή που εκδικαζόταν η έφεσή του, η προσοχή των διεθνών ΜΜΕ ήταν στραμμένη στη δίκη και η πρωτοβάθμια απόφαση ανατράπηκε. Μετά την έφεση και την απαλλαγή του από όλες τις κατηγορίες, πολλοί μπορούσαν να πηγαίνουν και να διακηρύττουν το Ευαγγέλιο σε όλη την Ελλάδα με περισσότερο θάρρος. Πολλές νέες διακονίες ξεκίνησαν και ξένοι ιεραπόστολοι έφτασαν στη χώρα. Ο μπαμπάς διακονούσε σε όλο τον κόσμο ως ομιλητής κι ήταν επίσης μέλος σε πολυάριθμα διεθνή συμβούλια που αφορούσαν ιεραποστολές. Μια καινούργια μέρα είχε χαράξει για την Ελλάδα!Ο μπαμπάς μάς δίδαξε να προσπαθούμε για το καλύτερο. Δεν υπήρχαν περιορισμοί σε οτιδήποτε εμπιστευόταν τον Ιησού. Το 1985 ο μπαμπάς χτυπήθηκε ξανά από ασθένεια - αυτή τη φορά ήταν καρκίνος σε τελικά στάδιο. Και πάλι, μέσω πολλών προσευχών, ο Θεός επέλεξε να θεραπεύσει τον μπαμπά. Τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει το ζήλο και το δυναμισμό του, μέσα ή έξω από το νοσοκομείο.
ΣΤΗ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ...Λίγους ανθρώπους γνωρίζω να προσφέρουν με τόση θυσία. Για τους πιο πολλούς από εμάς το να δίνουμε από το υστέρημά μας, δημιουργεί κάποιον αισθητό πόνο. Για τον μπαμπά όμως ποτέ δε φαινόταν να τον «πονάει», όσο και να έδινε - πάντα του προκαλούσε σεβασμό, χαρά και ειρήνη, ακόμα και αν ήταν να δώσει την τελευταία του δραχμή. Ο μπαμπάς, μαζί με τη μαμά μάς απέδειξαν επανειλημμένα ότι το κλειδί για να ζεις είναι να «δίνεις»!
Πρόσφατα ο μπαμπάς έδωσε κάποια οικονομική βοήθεια από τη σύνταξή του σ’ ένα φίλο που βρισκόταν σε ανάγκη και ο οποίος κάποτε ήταν από τους σημαντικούς δωρητές. Τα χρήματα δεν έδιναν ποτέ μια ψεύτικη ελπίδα στον μπαμπά. Όλες του οι επενδύσεις βρίσκονταν εκεί ακριβώς που βρισκόταν η καρδιά του.
Ακόμα ένα παράδειγμα είναι όταν ο μπαμπάς γύρισε στην Ελλάδα για να ιδρύσει την Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση, το 1979. Αντί να συγκεντρώσει ένα κεφάλαιο για την προσωπική του ασφάλεια και για την προστασία του από οικονομικό ρίσκο, έδωσε τα χρήματα της σύνταξής του ως προκαταβολή για την αγορά ενός γραφείου. Πλήρωνε τις δόσεις γι’ αυτό το ακίνητο για 15 χρόνια. Εκεί ακριβώς βρίσκονται σήμερα τα γραφεία της Ελληνικής Ιεραποστολικής Ένωσης, στην οδό Λυδίας 12. Επιπλέον, όχι μόνο δε χρέωσε την ιεραποστολή με κάποιο ενοίκιο, αλλά αφού πλήρωσε και την τελευταία δόση, ο μπαμπάς γιόρτασε κάνοντάς το αμέσως δωρεά στην ιεραποστολή. Όσον αφορά τα χρήματα - η αγάπη του μπαμπά ήταν να τα ξοδεύει απλόχερα για τους άλλους και για τον Κύριο! Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι, καθώς αναθεωρούμε τα οικονομικά του αρχεία, δεν έχουμε βρει ούτε έναν απλήρωτο λογαριασμό.
ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...Όσον αφορά τη συμπόνια, ο μπαμπάς, στα δικά μου μάτια, στεκόταν πολύ ψηλότερα απ’ όλους μας. Από τις πιο αγαπημένες μου εικόνες του μπαμπά, είναι αυτή με τα χέρια του απλωμένα γύρω από τους άρρωστους, βρώμικους, άγριους ανθρωποφάγους. Μια άλλη εικόνα είναι οι ατέλειωτες νύχτες, όπου τον άκουγα στο διπλανό δωμάτιο να παρέχει με αγάπη ιατρική φροντίδα σε ετοιμοθάνατους. Ο ύπνος δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα. Ο μπαμπάς ήξερε να αγαπάει με θυσία και ο Θεός φαίνεται ότι του έδινε πολλές ευκαιρίες να το κάνει. Οι ιθαγενείς φίλοι μας, μας ικέτευαν να υποσχεθούμε ώστε, τα κόκκαλα του μπαμπά να θαφτούν μαζί με τα δικά τους. Ο μπαμπάς ήταν πατέρας για πολλούς!
Σαν παιδιά, πολλές φορές σιγομουρμουρίζαμε όταν έπρεπε να μοιραστούμε τις οικογενειακές στιγμές μας, όπως τα Χριστούγεννα ή κάποια άλλη γιορτή, με τους ιθαγενείς ή με άστεγους και φτωχούς! Για τον μπαμπά όμως, δεν υπήρχε τέλος στην αγάπη του να φέρνει τους ανθρώπους μέσα στη βασιλεία ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα μοιραζόμασταν τις πολύτιμες οικογενειακές και προσωπικές μας στιγμές.
Αν και γεμάτος πόθο για τη Βασιλεία, κατάφερε να κερδίσει τις καρδιές μας! Νομίζω αυτό που θα μας λείψει, σε μας τα παιδιά του, περισσότερο από τον μπαμπάκα μας, είναι η ικανότητά του σαν πατέρας να μας αγαπάει άνευ όρων. Αντανακλούσε την αγάπη του Θεού μ’ έναν ξεχωριστό τρόπο, η οποία σε αντάλλαγμα μάς πρόσφερε μεγάλη ασφάλεια και ολοκληρωτικά κέρδιζε τις καρδιές μας. Πρόσφατα ένας νέος που επίσης έχασε τον πατέρα του μου είπε: «Εγώ είχα έναν γονέα για πατέρα, εσύ είχες έναν συμπονετικό πατέρα».
Στην τελευταία του προσευχή μαζί μας πριν την εγχείρηση, ξέσπασε κυριολεκτικά σε κλάματα ευχαριστώντας τον Θεό για τα παιδιά του, «τα στολίδια γύρω από το λαιμό μου». Ο μπαμπάς ήταν άνθρωπος, ένας ασυμβίβαστος πρωτοπόρος, ένας παλαίμαχος πολεμιστής της ανώτερης διοίκησης του Θεού, ωστόσο, κατάφερνε να είναι τρυφερός με τη μαμά και παθιασμένος για την οικογένειά του. Μιλώντας εκ μέρους και των υπολοίπων 5 αδελφών μου, αυτό που επιθυμούμε είναι να πετύχουμε και εμείς σαν τον μπαμπά στην ποιότητα και στον αντίκτυπο του ρόλου του ως πατέρα και συζύγου.
Σαν τους ήρωες που ζουν για πάντα, η ανιδιοτελής αγάπη του μπαμπά και η αφιέρωσή του στην επιδίωξη της δικαιοσύνης, έχουν χαράξει για πάντα τη μνήμη μας, σαν ένα παράδειγμα του πώς «να ζητάς πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του» (Ματθ.6:33).
Τα πάντα γύρω από τη ζωή του μπαμπά αντηχούσαν αυτό το κάλεσμα: «Αγάπησε τον Ιησού με όλη σου την καρδιά, υπηρέτησε τον Ιησού με όλο σου το είναι, θυσίασε για τον Ιησού με κάθε τρόπο, δώσε στον Ιησού κάθε τι που έχεις και τελικά όταν πια κάνεις ό,τι μπορείς για τον Ιησού, πέθανε για τον Ιησού... δεν υπάρχει μεγαλύτερο κάλεσμα από αυτό»!
Για την οικογένεια Μακρή
Ιωνάθαν Μακρής
Ιωνάθαν Μακρής
Η ΚΛΗΣΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟΗ χρονιά ήταν το 1954 στις ατέλειωτες πεδιάδες του Δυτικού Καναδά, όταν το ταξίδι της ζωής μου πήρε διαφορετικό δρόμο. Η Βιβλική Σχολή Millar Memorial έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο και στη δική μου ζωή και στου Κώστα. Ήταν στο Βιβλικό Σχολείο που ο Κώστας αποφάσισε να δώσει τη ζωή του στο Χριστό και να Τον υπηρετήσει ως ιεραπόστολος. Ήταν 19 ετών, νέος και όμορφος. Όταν γύρισε στην Ελλάδα έπρεπε να αποφασίσω αν θα τον ακολουθούσα στον ιεραποστολικό αγρό. Ένιωθα ότι δε θα μπορούσα να πάω μαζί του στο απομακρυσμένο και πρωτόγονο νησί της Ολλανδικής Νέας Γουϊνέας, όπως ήταν γνωστό εκείνο τον καιρό. Δεν είχα το κάλεσμα, ούτε ήξερα πολλά για τις ιεραποστολές. Στην πραγματικότητα ήξερα πολύ λίγα έως καθόλου σχετικά με ξένες χώρες, όπου υπήρχαν φυλές που δεν είχαν ακούσει ποτέ για το όνομα του Κυρίου.
Όταν ο Κώστας γύρισε στην Ελλάδα κι οι δυο σκεφτήκαμε ότι ίσως θα μπορούσαμε να πείσουμε ο ένας τον άλλον για τα διαφορετικά αισθήματα και τις θέσεις που είχαμε. Ωστόσο, ο Κύριος μας οδήγησε σε μια συμφωνία. Ο Κώστας μίλησε στους γονείς μου και αρραβωνιαστήκαμε. Τότε αποφασίσαμε να πάω στο ίδιο Βιβλικό Σχολείο που πήγε κι αυτός στο Saskatchewan και να παραδώσω τον εαυτό μου στο Λόγο του Θεού και στις ευκαιρίες για υπηρεσία ανά τον κόσμο. Ήξερα ότι δεν ήθελα μερικώς να ακολουθήσω τον Κώστα εξαιτίας της αγάπης μου γι’ αυτόν ή χωρίς να ξέρω ότι ο Θεός με καλεί επίσης. Η συμφωνία ήταν ότι μέχρι το τέλος του τρίτου χρόνου στο Βιβλικό Σχολείο, αν δεν ένιωθα ότι κι εγώ είχα το κάλεσμα, θα ακολουθούσαμε διαφορετικούς δρόμους και θα διαλύαμε τον αρραβώνα. Έτσι, πήγα διατεθειμένη να εκτεθώ. Τότε μια μέρα, ήρθε ένας ομιλητής ιεραπόστολος στο σχολείο μας κι έδωσε ένα δυνατό μήνυμα με προσωπικές εμπειρίες από τη ζωή του σχετικά με την ιεραποστολική υπηρεσία, οι οποίες με συγκλόνισαν.
Αυτό που ακολούθησε ήταν διαφορετικό. Ο Κύριος έπρεπε ακόμα να με πάει στο πραγματικό σημείο εκκίνησης του δικού μου προσωπικού ταξιδιού. Ήταν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού που ακολούθησε μετά το δεύτερο χρόνο. Το σχολείο είχε κλείσει κι όλοι οι φοιτητές είχαν πάει στις πόλεις τους ή οπουδήποτε μπορούσαν να βρουν μια δουλειά. Αφού ήμουν πολύ μακριά από το σπίτι μου για να γυρίσω, έμεινα στο σχολείο για να εργαστώ σε κάποιο νοσοκομείο της περιοχής στο οποίο είχα εργαστεί και το περασμένο καλοκαίρι. Το ξυπνητήρι χτύπησε. Δεν μπορούσα να αργήσω την πρώτη μέρα στη δουλειά, αλλά κατά ένα παράξενο τρόπο δεν μπορούσα να σηκωθώ να κουνηθώ! Ήμουν πολύ μόνη. Μερικές μέρες μετά, σε τρεις περιπτώσεις, νόμιζα ότι θα πεθάνω. Ένας μήνας πέρασε χωρίς κανένα σημάδι βελτίωσης. Σε απόγνωση, φόβο και μοναξιά, προσευχήθηκα και έκραξα στον Κύριο και είπα: «Κύριε, αν μου δώσεις τη ζωή μου, θα πάω στον ιεραποστολικό αγρό για να σε υπηρετήσω». Με τον καιρό παρατήρησα ότι σιγά - σιγά γινόμουν καλύτερα. Αλλά, ήμουν αδύναμη και φοβισμένη κι αναρωτήθηκα αν αυτή η περίεργη αρρώστια ερχόταν ξανά. Ευτυχώς, όταν άρχισε το σχολείο τον επόμενο Οκτώβριο, ήμουν ανάμεσα στους φοιτητές που παρακολουθούσαν τα μαθήματα. Ήμουν καλά και δυναμωμένη στην καρδιά μου για να γνωρίζω ότι ο Κύριος μέσω αυτών των εμπειριών είχε κάνει το κάλεσμά μου σίγουρο και ασφαλές. Εξάλλου, δε θα ήμουν μόνη. Είχα τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος θα ήταν μαζί μου μέχρι τα πέρατα του κόσμου και μου είχε δώσει ένα σύντροφο για το ταξίδι... και για το υπόλοιπο της ιστορίας.
Για μια ακόμα φορά, ο Κώστας έχει προπορευτεί... προς τον ουρανό... και μέχρι τότε, με τη χάρη Του θα συνεχίσω να ακολουθώ πιστά το κάλεσμα του κυρίου για μένα - υπηρετώντας και ακολουθώντας Τον σ’ αυτό το ταξίδι με όλη μου την καρδιά και δύναμη.
Από την Άλκη Μακρή
[1] Σήμερα ο Κώστας Κοτόπουλος είναι Διευθυντής της οργάνωσης Food for the Hungry στο Κονγκό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου