Τελευταία, θυμήθηκα μια φράση, η οποία συχνά επαναλαμβάνεται στο βιβλίο των Κριτών και λέει:
«Κατά τις ημέρες εκείνες δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ και κάθε ένας έκανε το αρεστό στα μάτια του».
Όταν τη θυμήθηκα, μου έκανε εντύπωση ότι αυτή η μικρή φράση εξηγεί πάρα πολλά προβλήματα που υπάρχουν στο Σώμα του Χριστού, τη χρονιά αυτή.
Δεν υπάρχει μια παγκόσμια αναγνωρισμένη κεντρική εξουσία στο Σώμα, με αποτέλεσμα, ο κάθε ένας να έχει αφεθεί στο να κάνει αυτό που ένας φίλος μου το λέει «Χριστιανισμός του Βασιλιά Burger», σύμφωνα με το διαφημιστικό ρητό της αμερικάνικης αλυσίδας εστιατορίων fast food, που λέει «Μπορείς να το έχεις με το τον δικό σου τρόπο!»
Σου αρέσει να είσαι μέλος μιας εκκλησιαστικής κοινότητας, αλλά δεν θέλεις να δίνεις προσφορές; Εντάξει, τότε μη πληρώνεις!
Νομίζεις ότι είσαι ένα καλό άτομο και σου αρέσει να σε αποκαλούν «Χριστιανό», επειδή θαυμάζεις τον Ιησού, αλλά θέλεις και να καπνίζεις και να έχεις σεξουαλικές σχέσεις με τον σύντροφό σου, με τον οποίον δεν είσαι παντρεμένος; Τότε καν' το! Και ποιοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι επικριτικοί άνθρωποι που σου λένε ότι κάνεις κάτι λάθος; Μήπως νομίζουν ότι είναι θεοί ή κάτι τέτοιο;
Και τι γίνεται με τους ποιμένες που χωρίζουν τις γυναίκες τους και παντρεύονται τις γραμματείς τους, με τις οποίες κοιμόντουσαν και πριν ακόμα πάρουν διαζύγιο; Θα έπρεπε άραγε να τους ζητήσουμε να παραιτηθούν από τη θέση τους;
Τι γίνεται με τις εκκλησίες που δεν υποστηρίζουν το Ισραήλ, αλλά κάνουν ένα σωρό άλλα «καλά» πράγματα;
Θα καταδίκαζε άραγε ο Ιησούς αυτή τη συμπεριφορά;
Η απάντηση είναι: Όχι, δεν θα την καταδίκαζε.
Αλλά θα επιτιμούσε και θα διέταζε τον αμαρτωλό να μετανοήσει και να αλλάξει. Αν δεν συμμορφωνόταν, τελικά θα καταδικαζόταν από έναν Θεό, που ο Ίδιος δεν μπορεί να αμαρτήσει, ούτε μπορεί να ανεχθεί τον αμετανόητο, μη σωσμένο αμαρτωλό.
Ο Ιησούς θα μας επιτιμήσει, όταν αμαρτάνουμε, και το Άγιο Πνεύμα θα μας ελέγξει για την αμαρτία μας. Δεν θα μας τιμωρήσει από κακία, αλλά θα μας διορθώσει από αγάπη, για το δικό μας καλό, όπως ένας τρυφερός πατέρας διορθώνει τα παιδιά του για το δικό τους όφελος.
Σαν «Χριστιανοί» κάναμε την ελεύθερη επιλογή να γίνουμε πολίτες της Βασιλείας του Χριστού κι αυτό σημαίνει ότι βάλαμε τον εαυτό μας κάτω από την εξουσία Του, και τον κάναμε Βασιλιά στη ζωή μας. Δηλαδή, δεν είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε «ό,τι είναι αρεστό στα μάτια μας».
Η Βίβλος, στο σύνολό της, είναι ο Λόγος του Θεού, όχι μόνο τα κομμάτια που μας αρέσουν. Δεν είμαστε ελεύθεροι να μεταχειριζόμαστε τη Βίβλο σαν ένα salad bar, παίρνοντας αυτά που μας αρέσουν και αγνοώντας αυτά που δεν μας αρέσουν, ή που μας κάνουν να μη νιώθουμε άνετα.
Η Βίβλος είναι πολλά πράγματα και ένα από αυτά είναι ένα συμβόλαιο. Ένα γραπτό συμβόλαιο, όπως κάθε δικηγόρος θα μας πει, δε μπορεί να αλλάξει αργότερα, εκτός αν και οι δυο πλευρές συμφωνήσουν στις αλλαγές. Ο Θεός δε συμφωνεί στις αλλαγές που μας επιτρέπουν να «το έχουμε με το δικό μας τρόπο». Θέλει να το έχουμε με το δικό Του τρόπο, για τη δόξα Του και για το δικό μας όφελος.
Η Καθολική Εκκλησία έχει ένα «βασιλιά» με τη μορφή του Πάπα, που θεωρητικά αντλεί την Αποστολική του Εξουσία απευθείας από τον Ιησού. Η εξουσία του μετά μεταβιβάζεται στους Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Καρδινάλιους και μέχρι τους κατώτερους στην ιεραρχία.
Παρόλο, που σίγουρα δεν επιδοκιμάζω αυτό το σύστημα, ούτε πιστεύω στη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται (ότι ο Πάπας είναι ο αντιπρόσωπος ή «βικάριος» του Χριστού πάνω στη Γη, γεμάτος με την εξουσία του Θεού και ότι μιλάει με τη φωνή Του), αναγκάζομαι να πω ότι το εναλλακτικό σύστημα, όπως εξασκείται από την αυτοαποκαλούμενη Προτεσταντική Εκκλησία, έχει κι αυτό ένα σωρό προβλήματα και θα προχωρούσα ακόμα παραπέρα στο να πω ότι αυτό δεν είναι και πολύ καλύτερο.
Ελπίζω ότι δεν είναι πολύ επαναστατικό για μένα το να πω εδώ, ότι δεν είναι αργά για την Εκκλησία, που πιστεύει στη Βίβλο, να σταματήσει να δρα σαν μια φιλελεύθερη δημοκρατία και να θυμηθεί ότι έχουμε κληθεί να είμαστε ένα Βασίλειο, με τον Χριστό πάνω στο θρόνο της προσωπικής μας ζωής και της ζωής της Εκκλησίας. Οι βασιλικές Του εντολές αναφέρονται με λεπτομέρεια στο Λόγο Του και δεν επιδέχονται ελαστικότητα ή ερμηνεία.
Η Βίβλος λέει αυτά που λέει. Δεν λέει πάντα αυτά που η σάρκα μας νομίζει ότι είναι «σωστά», ούτε διατάζει πρακτικές που η σάρκα μας θα έλεγε ότι προάγουν τη «δικαιοσύνη» ή την «ισότητα».
Αλλά, όπως είπα, όλοι μας έχουμε κάνει την ελεύθερη επιλογή να τηρήσουμε τους όρους του Βιβλικού συμβολαίου, κι αν αποτυγχάνουμε να ζούμε σύμφωνα με αυτούς, δεν μπορούμε να παραπονούμαστε για τα αποτελέσματα, σ’ αυτόν τον κόσμο και στον μέλλοντα.
Ο Θεός να σας ευλογεί όλους!
«Κατά τις ημέρες εκείνες δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ και κάθε ένας έκανε το αρεστό στα μάτια του».
Όταν τη θυμήθηκα, μου έκανε εντύπωση ότι αυτή η μικρή φράση εξηγεί πάρα πολλά προβλήματα που υπάρχουν στο Σώμα του Χριστού, τη χρονιά αυτή.
Δεν υπάρχει μια παγκόσμια αναγνωρισμένη κεντρική εξουσία στο Σώμα, με αποτέλεσμα, ο κάθε ένας να έχει αφεθεί στο να κάνει αυτό που ένας φίλος μου το λέει «Χριστιανισμός του Βασιλιά Burger», σύμφωνα με το διαφημιστικό ρητό της αμερικάνικης αλυσίδας εστιατορίων fast food, που λέει «Μπορείς να το έχεις με το τον δικό σου τρόπο!»
Σου αρέσει να είσαι μέλος μιας εκκλησιαστικής κοινότητας, αλλά δεν θέλεις να δίνεις προσφορές; Εντάξει, τότε μη πληρώνεις!
Νομίζεις ότι είσαι ένα καλό άτομο και σου αρέσει να σε αποκαλούν «Χριστιανό», επειδή θαυμάζεις τον Ιησού, αλλά θέλεις και να καπνίζεις και να έχεις σεξουαλικές σχέσεις με τον σύντροφό σου, με τον οποίον δεν είσαι παντρεμένος; Τότε καν' το! Και ποιοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι επικριτικοί άνθρωποι που σου λένε ότι κάνεις κάτι λάθος; Μήπως νομίζουν ότι είναι θεοί ή κάτι τέτοιο;
Και τι γίνεται με τους ποιμένες που χωρίζουν τις γυναίκες τους και παντρεύονται τις γραμματείς τους, με τις οποίες κοιμόντουσαν και πριν ακόμα πάρουν διαζύγιο; Θα έπρεπε άραγε να τους ζητήσουμε να παραιτηθούν από τη θέση τους;
Τι γίνεται με τις εκκλησίες που δεν υποστηρίζουν το Ισραήλ, αλλά κάνουν ένα σωρό άλλα «καλά» πράγματα;
Θα καταδίκαζε άραγε ο Ιησούς αυτή τη συμπεριφορά;
Η απάντηση είναι: Όχι, δεν θα την καταδίκαζε.
Αλλά θα επιτιμούσε και θα διέταζε τον αμαρτωλό να μετανοήσει και να αλλάξει. Αν δεν συμμορφωνόταν, τελικά θα καταδικαζόταν από έναν Θεό, που ο Ίδιος δεν μπορεί να αμαρτήσει, ούτε μπορεί να ανεχθεί τον αμετανόητο, μη σωσμένο αμαρτωλό.
Ο Ιησούς θα μας επιτιμήσει, όταν αμαρτάνουμε, και το Άγιο Πνεύμα θα μας ελέγξει για την αμαρτία μας. Δεν θα μας τιμωρήσει από κακία, αλλά θα μας διορθώσει από αγάπη, για το δικό μας καλό, όπως ένας τρυφερός πατέρας διορθώνει τα παιδιά του για το δικό τους όφελος.
Σαν «Χριστιανοί» κάναμε την ελεύθερη επιλογή να γίνουμε πολίτες της Βασιλείας του Χριστού κι αυτό σημαίνει ότι βάλαμε τον εαυτό μας κάτω από την εξουσία Του, και τον κάναμε Βασιλιά στη ζωή μας. Δηλαδή, δεν είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε «ό,τι είναι αρεστό στα μάτια μας».
Η Βίβλος, στο σύνολό της, είναι ο Λόγος του Θεού, όχι μόνο τα κομμάτια που μας αρέσουν. Δεν είμαστε ελεύθεροι να μεταχειριζόμαστε τη Βίβλο σαν ένα salad bar, παίρνοντας αυτά που μας αρέσουν και αγνοώντας αυτά που δεν μας αρέσουν, ή που μας κάνουν να μη νιώθουμε άνετα.
Η Βίβλος είναι πολλά πράγματα και ένα από αυτά είναι ένα συμβόλαιο. Ένα γραπτό συμβόλαιο, όπως κάθε δικηγόρος θα μας πει, δε μπορεί να αλλάξει αργότερα, εκτός αν και οι δυο πλευρές συμφωνήσουν στις αλλαγές. Ο Θεός δε συμφωνεί στις αλλαγές που μας επιτρέπουν να «το έχουμε με το δικό μας τρόπο». Θέλει να το έχουμε με το δικό Του τρόπο, για τη δόξα Του και για το δικό μας όφελος.
Η Καθολική Εκκλησία έχει ένα «βασιλιά» με τη μορφή του Πάπα, που θεωρητικά αντλεί την Αποστολική του Εξουσία απευθείας από τον Ιησού. Η εξουσία του μετά μεταβιβάζεται στους Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Καρδινάλιους και μέχρι τους κατώτερους στην ιεραρχία.
Παρόλο, που σίγουρα δεν επιδοκιμάζω αυτό το σύστημα, ούτε πιστεύω στη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται (ότι ο Πάπας είναι ο αντιπρόσωπος ή «βικάριος» του Χριστού πάνω στη Γη, γεμάτος με την εξουσία του Θεού και ότι μιλάει με τη φωνή Του), αναγκάζομαι να πω ότι το εναλλακτικό σύστημα, όπως εξασκείται από την αυτοαποκαλούμενη Προτεσταντική Εκκλησία, έχει κι αυτό ένα σωρό προβλήματα και θα προχωρούσα ακόμα παραπέρα στο να πω ότι αυτό δεν είναι και πολύ καλύτερο.
Ελπίζω ότι δεν είναι πολύ επαναστατικό για μένα το να πω εδώ, ότι δεν είναι αργά για την Εκκλησία, που πιστεύει στη Βίβλο, να σταματήσει να δρα σαν μια φιλελεύθερη δημοκρατία και να θυμηθεί ότι έχουμε κληθεί να είμαστε ένα Βασίλειο, με τον Χριστό πάνω στο θρόνο της προσωπικής μας ζωής και της ζωής της Εκκλησίας. Οι βασιλικές Του εντολές αναφέρονται με λεπτομέρεια στο Λόγο Του και δεν επιδέχονται ελαστικότητα ή ερμηνεία.
Η Βίβλος λέει αυτά που λέει. Δεν λέει πάντα αυτά που η σάρκα μας νομίζει ότι είναι «σωστά», ούτε διατάζει πρακτικές που η σάρκα μας θα έλεγε ότι προάγουν τη «δικαιοσύνη» ή την «ισότητα».
Αλλά, όπως είπα, όλοι μας έχουμε κάνει την ελεύθερη επιλογή να τηρήσουμε τους όρους του Βιβλικού συμβολαίου, κι αν αποτυγχάνουμε να ζούμε σύμφωνα με αυτούς, δεν μπορούμε να παραπονούμαστε για τα αποτελέσματα, σ’ αυτόν τον κόσμο και στον μέλλοντα.
Ο Θεός να σας ευλογεί όλους!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου