Γράφουμε αυτό το σημείωμα με αφορμή την απόφαση του αρμόδιου Υπουργού Δικαιοσύνης να δημιουργήσει ένα νέο νομικό σχήμα, που θα ονομάζεται «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης», με το οποίο θα μπορούν, όσοι το επιθυμούν, να συνάπτουν μια νομική σχέση εν είδη γάμου. Ζευγάρια που δεν θέλουν πολλές δεσμεύσεις, δεν θέλουν τη λέξη «γάμος» στη ζωή τους, που ζουν μαζί ή χωριστά, θα κάνουν αυτή τη συμφωνία μπροστά στον συμβολαιογράφο. Συνταξιοδοτικά και κληρονομικά δικαιώματα θα ακολουθούν. Το είδος θα μοιάζει με πολιτικό γάμο, αλλά σχημάτισα τη γνώμη ότι, αν και δεν ειπώθηκε ξεκάθαρα, θα αποτελέσει τη δίοδο για τη νομιμοποίηση των ομοφυλοφιλικών ζευγαριών.
Ο γάμος βάλλεται από παντού και βαθμιαία αποσυντίθεται. Έτσι, οτιδήποτε δεν προωθεί το Βιβλικό πρότυπο του γάμου είναι για μας λάθος. Η κοινωνία όμως δεν είναι χριστιανική. Υπάρχει αυτό το είδος της συμβίωσης, ζευγάρια να συζούν κλπ., για τα οποία ο νομοθέτης θέλει να πάρει κάποια μέριμνα. Τώρα, γιατί αυτή η μέριμνα να σημαίνει κληρονομούμενες συντάξεις και ασφαλιστικές ρυθμίσεις για την κάλυψη σχέσεων, τη στιγμή που το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, είναι άλλο θέμα. Όσον αφορά την ομοφυλοφιλία, είναι γνωστές οι Βιβλικές θέσεις. Υπάρχει το βιβλίο του καθηγητή Χρυσόστομου Καραγκούνη, που διαφωτίζει την υπόθεση σε πολλά σημεία της.
Τώρα ας μιλήσουμε για τις υπερβολικές αντιδράσεις.
Όταν θεσπίστηκε ο πολιτικός γάμος, στην αρχή της δεκαετίας του 1980, η επικρατούσα εκκλησία αντέδρασε έντονα, το ίδιο έκανε και τώρα (αν και ο Αρχιεπίσκοπος έδωσε μια νηφάλια απάντηση στο θέμα). Αυτό γιατί ως συνήθως οι αρμόδιοι πιστεύουν βαθιά μέσα τους ότι όποιος βαπτιστεί ή είναι Έλληνας («οι Έλληνες έχουν την πίστη στο γονιδίωμά τους», είπε σε κάποια περίπτωση ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος) είναι αυτομάτως Χριστιανός και μέλος της Εκκλησίας, και συνεπώς δεν πρέπει να του δίνονται ευκαιρίες να συνάπτει σχέσεις γάμου εκτός Εκκλησίας. Η πραγματικότητα όμως είναι δυστυχώς διαφορετική. Μεγάλο τμήμα του λαού μας αδιαφορεί για τη χριστιανική πίστη και την κρατάει μόνο για λόγους εθνικής υπερηφάνειας. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τον γάμο ή τον Χριστιανισμό. Άσχετα με το αν συμφωνούμε με αυτούς σαν Χριστιανοί, αντιλαμβανόμαστε ότι η πολιτεία πρέπει να τους λάβει υπόψη της στις αποφάσεις της. Ο Παντελής Καλαϊτζίδης, Ορθόδοξος θεολόγος, γράφει σχετικά:
«Σε αντίθεση με τα όσα ανιστόρητα διατείνονται αυτοί οι κληρικοί και θεολόγοι που φωνάζουν στα τηλεπαράθυρα, για δέκα σχεδόν αιώνες ο γάμος και τα σχετικά με τη νομοθεσία του ανήκαν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της πολιτείας (πολιτικός γάμος). Η υποχρεωτική ιερολογία του γάμου ξεκινάει μόλις το 893 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' τον Σοφό, ενώ και αυτή ακόμα η απλή νομική κατοχύρωση της εκκλησιαστικής ιερολογίας του γάμου (που έως το τέλος του 9ου αιώνα μ.Χ. δεν είναι πλήρως διαμορφωμένη) αρχίζει από την εποχή του Ιουστινιανού και μετά. Όσο ο γάμος ήταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της κρατικής αρχής, η εκκλησιαστική ευλογία του δεν είχε κανένα σχεδόν τελετουργικό περιεχόμενο, και οι σύζυγοι νυμφεύονταν κατά την ευχαριστιακή σύναξη (Λειτουργία), όπως διαβάζουμε για παράδειγμα στις συγγραφές του αγίου Ιγνατίου Αντιόχειας (2ος μ.Χ. αιώνας). Όταν, όμως, η Εκκλησία απέκτησε νομικές/κοσμικές αρμοδιότητες επί του γάμου, μειώθηκε σημαντικά, αν δεν τέθηκε πλήρως στο περιθώριο, ο εκκλησιολογικός και μυσταγωγικός του χαρακτήρας και επικράτησε ο κοινωνικός κομφορμισμός».
Η επικρατούσα Εκκλησία μίλησε για «πορνεία», όταν δεν έχει εξηγήσει τι είναι πορνεία, προτιμώντας μέχρι τώρα να ασχολείται δημόσια και από την τηλεόραση, με το σκοπιανό ή με τα «φακελάκια» των γιατρών. Αυτή η κατάσταση ελπίζουμε να αλλάξει. Χρειάζεται ενημέρωση και χριστιανική συμβουλευτική, ποιμαντική, πριν το γάμο και ακόμα περισσότερο συμβουλευτική ενώπιον διαζυγίου. «Να ασχοληθεί επιτέλους σοβαρά με την κατήχηση και το στοιχειώδη θεολογικό καταρτισμό των μελών της, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την πραγματικότητα της ανοιχτής κοινωνίας και ξεπερνώντας τις εθναρχικές της χίμαιρες και την αναχρονιστική καθήλωσή της στο παρελθόν», αναφέρει ο Καλαϊτζίδης. Η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει Χριστός και η ενημέρωση του κόσμου γι’ αυτήν την πρόταση του Χριστού.
Και κάτι τελευταίο. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στην ανακοίνωσή της αναφέρει: «Η Εκκλησία δηλαδή δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του γάμου κατά το ορθόδοξο τυπικό, ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη ‘συζυγική’ σχέση εκτός αυτού». Δηλαδή, Ευαγγελικοί και Καθολικοί στην Ελλάδα και σε όλη τη Γη ζουν σε πορνεία, γιατί δεν παντρεύτηκαν «κατά το ορθόδοξο τυπικό». Έλεος!
Τότε, με τον πολιτικό γάμο οι πολιτικοί είχαν αποφασίσει ο γάμος να είναι κανονικός και ισχύων σε δύο περιπτώσεις: ή αν ήταν ορθόδοξος ή αν ήταν πολιτικός, δηλαδή ο ευαγγελικό ή ο καθολικός γάμος ήταν εκτός νόμου. Ευτυχώς, τότε, με παραστάσεις και διαβήματα άλλαξε ο νόμος και μπορούν και αυτοί να έχουν την ευλογία της Εκκλησίας τους και την εγκυρότητα των γάμων τους.
Ο γάμος βάλλεται από παντού και βαθμιαία αποσυντίθεται. Έτσι, οτιδήποτε δεν προωθεί το Βιβλικό πρότυπο του γάμου είναι για μας λάθος. Η κοινωνία όμως δεν είναι χριστιανική. Υπάρχει αυτό το είδος της συμβίωσης, ζευγάρια να συζούν κλπ., για τα οποία ο νομοθέτης θέλει να πάρει κάποια μέριμνα. Τώρα, γιατί αυτή η μέριμνα να σημαίνει κληρονομούμενες συντάξεις και ασφαλιστικές ρυθμίσεις για την κάλυψη σχέσεων, τη στιγμή που το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, είναι άλλο θέμα. Όσον αφορά την ομοφυλοφιλία, είναι γνωστές οι Βιβλικές θέσεις. Υπάρχει το βιβλίο του καθηγητή Χρυσόστομου Καραγκούνη, που διαφωτίζει την υπόθεση σε πολλά σημεία της.
Τώρα ας μιλήσουμε για τις υπερβολικές αντιδράσεις.
Όταν θεσπίστηκε ο πολιτικός γάμος, στην αρχή της δεκαετίας του 1980, η επικρατούσα εκκλησία αντέδρασε έντονα, το ίδιο έκανε και τώρα (αν και ο Αρχιεπίσκοπος έδωσε μια νηφάλια απάντηση στο θέμα). Αυτό γιατί ως συνήθως οι αρμόδιοι πιστεύουν βαθιά μέσα τους ότι όποιος βαπτιστεί ή είναι Έλληνας («οι Έλληνες έχουν την πίστη στο γονιδίωμά τους», είπε σε κάποια περίπτωση ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος) είναι αυτομάτως Χριστιανός και μέλος της Εκκλησίας, και συνεπώς δεν πρέπει να του δίνονται ευκαιρίες να συνάπτει σχέσεις γάμου εκτός Εκκλησίας. Η πραγματικότητα όμως είναι δυστυχώς διαφορετική. Μεγάλο τμήμα του λαού μας αδιαφορεί για τη χριστιανική πίστη και την κρατάει μόνο για λόγους εθνικής υπερηφάνειας. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τον γάμο ή τον Χριστιανισμό. Άσχετα με το αν συμφωνούμε με αυτούς σαν Χριστιανοί, αντιλαμβανόμαστε ότι η πολιτεία πρέπει να τους λάβει υπόψη της στις αποφάσεις της. Ο Παντελής Καλαϊτζίδης, Ορθόδοξος θεολόγος, γράφει σχετικά:
«Σε αντίθεση με τα όσα ανιστόρητα διατείνονται αυτοί οι κληρικοί και θεολόγοι που φωνάζουν στα τηλεπαράθυρα, για δέκα σχεδόν αιώνες ο γάμος και τα σχετικά με τη νομοθεσία του ανήκαν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της πολιτείας (πολιτικός γάμος). Η υποχρεωτική ιερολογία του γάμου ξεκινάει μόλις το 893 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' τον Σοφό, ενώ και αυτή ακόμα η απλή νομική κατοχύρωση της εκκλησιαστικής ιερολογίας του γάμου (που έως το τέλος του 9ου αιώνα μ.Χ. δεν είναι πλήρως διαμορφωμένη) αρχίζει από την εποχή του Ιουστινιανού και μετά. Όσο ο γάμος ήταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της κρατικής αρχής, η εκκλησιαστική ευλογία του δεν είχε κανένα σχεδόν τελετουργικό περιεχόμενο, και οι σύζυγοι νυμφεύονταν κατά την ευχαριστιακή σύναξη (Λειτουργία), όπως διαβάζουμε για παράδειγμα στις συγγραφές του αγίου Ιγνατίου Αντιόχειας (2ος μ.Χ. αιώνας). Όταν, όμως, η Εκκλησία απέκτησε νομικές/κοσμικές αρμοδιότητες επί του γάμου, μειώθηκε σημαντικά, αν δεν τέθηκε πλήρως στο περιθώριο, ο εκκλησιολογικός και μυσταγωγικός του χαρακτήρας και επικράτησε ο κοινωνικός κομφορμισμός».
Η επικρατούσα Εκκλησία μίλησε για «πορνεία», όταν δεν έχει εξηγήσει τι είναι πορνεία, προτιμώντας μέχρι τώρα να ασχολείται δημόσια και από την τηλεόραση, με το σκοπιανό ή με τα «φακελάκια» των γιατρών. Αυτή η κατάσταση ελπίζουμε να αλλάξει. Χρειάζεται ενημέρωση και χριστιανική συμβουλευτική, ποιμαντική, πριν το γάμο και ακόμα περισσότερο συμβουλευτική ενώπιον διαζυγίου. «Να ασχοληθεί επιτέλους σοβαρά με την κατήχηση και το στοιχειώδη θεολογικό καταρτισμό των μελών της, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την πραγματικότητα της ανοιχτής κοινωνίας και ξεπερνώντας τις εθναρχικές της χίμαιρες και την αναχρονιστική καθήλωσή της στο παρελθόν», αναφέρει ο Καλαϊτζίδης. Η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει Χριστός και η ενημέρωση του κόσμου γι’ αυτήν την πρόταση του Χριστού.
Και κάτι τελευταίο. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στην ανακοίνωσή της αναφέρει: «Η Εκκλησία δηλαδή δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του γάμου κατά το ορθόδοξο τυπικό, ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη ‘συζυγική’ σχέση εκτός αυτού». Δηλαδή, Ευαγγελικοί και Καθολικοί στην Ελλάδα και σε όλη τη Γη ζουν σε πορνεία, γιατί δεν παντρεύτηκαν «κατά το ορθόδοξο τυπικό». Έλεος!
Τότε, με τον πολιτικό γάμο οι πολιτικοί είχαν αποφασίσει ο γάμος να είναι κανονικός και ισχύων σε δύο περιπτώσεις: ή αν ήταν ορθόδοξος ή αν ήταν πολιτικός, δηλαδή ο ευαγγελικό ή ο καθολικός γάμος ήταν εκτός νόμου. Ευτυχώς, τότε, με παραστάσεις και διαβήματα άλλαξε ο νόμος και μπορούν και αυτοί να έχουν την ευλογία της Εκκλησίας τους και την εγκυρότητα των γάμων τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου