Είναι ώρα για χαρισματική μεταρρύθμιση

Εδώ και πέντε περίπου αιώνες, ο Μαρτίνος Λούθηρος εμφάνισε την πιο σημαντική διαμαρτυρία στην ιστορία. Ήταν ταραγμένος επειδή η Ρωμαιοκαθολική ηγεσία υποσχόταν στον λαό συγχώρηση ή πρόωρη διαφυγή από το καθαρτήριο, με αντάλλαγμα τη χορήγηση χρημάτων. Έτσι στις 31 Οκτωβρίου 1517, ο Λούθηρος κάρφωσε έναν μακρύ κατάλογο παραπόνων πάνω στην πόρτα της εκκλησίας στην πόλη Wittenberg, της Γερμανίας.

Οι διάσημες 95 θέσεις του Λούθηρου μεταφράστηκαν από τα λατινικά στα γερμανικά και διαδόθηκαν στο εξωτερικό. Σαν ένας Ιερεμίας του Μεσαίωνα, ο Λούθηρος τόλμησε να κάνει ερωτήσεις που ποτέ δεν είχαν γίνει, και αμφισβήτησε έναν Πάπα, που υποτίθεται ότι ήταν αλάθητος. Μέσω αυτού του γενναίου καλόγερου, το Άγιο Πνεύμα προκάλεσε την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και αποκατέστησε τη διδασκαλία της χάρης σε μια εκκλησία που είχε διαφθαρεί θρησκευτικά, που ήταν δυσλειτουργική, που είχε ανακατευθεί με την πολιτική και που ήταν πνευματικά νεκρή.

Δεν είμαι Λούθηρος, αλλά καταλαβαίνω πολύ καλά ότι η σημερινή επονομαζόμενη «πλήρους Πνεύματος» εκκλησία παλεύει με πολλά πράγματα που είναι ίδια με αυτά που αντιμετώπιζε η Καθολική εκκλησία το 1500. Σήμερα δεν έχουμε «συγχωροχάρτια», αλλά τηλε-μαραθώνιους, δεν έχουμε πάπες, αλλά υπερ-απόστολους, δεν υποστηρίζουμε μια άθικτη ιεροσύνη, αλλά δίνουμε τα χρήματά μας σε ευαγγελιστές διάσημους που έχουν στόλους ιδιωτικών αεροπλάνων.

Προς τιμή της Ημέρας της Μεταρρύθμισης, προσφέρω τη δική μου λίστα για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στο δικό μας κίνημα. Κι εφόσον δεν μπορώ να τις θυροκολλήσω πάνω στην πόρτα της εκκλησίας στην πόλη Wittenberg, θα τις αναρτήσω στο internet. Αισθανθείτε ελεύθεροι να τις αναρτήσετε οπουδήποτε.

1. Ας μεταρρυθμίσουμε τη θεολογία μας: Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος. Είναι Θεός και είναι Άγιο. Δεν είναι «αυτό». Δεν είναι μια ενέργεια, ή μια έμφυτη δύναμη. Πρέπει να πάψουμε να το μανουβράρουμε, να το διατάζουμε και να το σκορπάμε τριγύρω.

2. Ας επιστρέψουμε στη Βίβλο: Ο Λόγος του Θεού είναι το θεμέλιο για τη χριστιανική εμπειρία. Κάθε συνταρακτική εμπειρία, ανεξάρτητα από το πόσο πνευματική φαίνεται, πρέπει να ελέγχεται από το Λόγο του Θεού και τη διάκριση του Αγίου Πνεύματος. Οι οράσεις, τα όνειρα, οι προφητείες και οι επαφές με αγγέλους πρέπει να συμφωνούν με τη Γραφή. Αν δεν τα ελέγχουμε αυτά, τότε μπορεί να καταλήξουμε να διαδίδουμε απάτες.

3. Είναι ώρα για προσωπική ευθύνη: Ως χαρισματικοί πρέπει να πάψουμε να κατηγορούμε για οτιδήποτε τα δαιμόνια. Οι άνθρωποι είναι συνήθως το πρόβλημα.

4. Σταματήστε να παίζετε παιγνίδια: Ο πνευματικός πόλεμος είναι πραγματικότητα, αλλά δεν πρόκειται να κερδίσουμε τον κόσμο στον Ιησού φωνάζοντας απλά στις δαιμονικές αρχές. Πρέπει να προσευχόμαστε, να κηρύττουμε και να επιμένουμε μέχρι να δούμε την τελική νίκη.

5. Σταματήστε τις ανοησίες: Σε ανθρώπους που χτυπούν, χαστουκίζουν ή σπρώχνουν άλλους στη διάρκεια προσευχής, θα πρέπει να τους ζητηθεί να κάτσουν κάτω μέχρις ότου μάθουν ότι η πραότητα είναι ένας καρπός του Αγίου Πνεύματος.

6. Σταματήστε κάθε πνευματικό εκβιασμό τώρα: Οι χριστιανικές τηλε-διακονίες πρέπει να σταματήσουν και να απέχουν από κάθε τακτική που έχει σκοπό να επηρεάσει τη συλλογή χρημάτων. Πρέπει να πάψουμε να δίνουμε τον άμβωνα σε εργάτες που κάνουν εξωτικούς ισχυρισμούς για υπερφυσικές επιστροφές χρημάτων, ιδίως όταν παραποιούν τη Γραφή, όταν επιβάλλουν χρονικά όρια και όταν εκμεταλλεύονται τους φτωχούς.

7. Όχι πλέον μοναχικοί καουμπόηδες: Όσοι ισχυρίζονται ότι είναι εργάτες του Θεού, είτε είναι περιοδεύοντες ευαγγελιστές, τοπικοί ποιμένες ή ηγέτες διακονιών, πρέπει να είναι υπόλογοι σε άλλους ηγέτες. Όποιος αρνείται να υποβάλλει τη ζωή του σε μια θεοσεβή πειθαρχία, θα πρέπει να σωφρονιστεί.

8. Αποκαλύψτε τα στραβοπατήματα: Οι εκκλησίες πρέπει να αρχίσουν να εξετάζουν το παρελθόν των εργατών που περιοδεύουν. Τους κήρυκες που έχουν αποκρύψει βεβαρυμμένα ποινικά μητρώα, που λένε ψέματα σχετικά με γάμους που έχουν συνάψει στο παρελθόν, που κυνηγούν γυναίκες ή που αρνούνται να πληρώνουν παιδική διατροφή, θα πρέπει να τους εκθέτουμε σαν αγύρτες και να τους αποφεύγουμε, αν δεν μετανοήσουν.

9. Σταματήστε να πλαστογραφείτε το χρίσμα: Ο Θεός είναι Θεός και δεν έχει ανάγκη τη «βοήθειά» μας για να φανερώσει τον Εαυτό Του. Αυτό σημαίνει ότι δεν ρίχνουμε πάνω μας χρυσόσκονη για να υποθέσουν οι άλλοι ότι η δόξα του Θεού είναι μαζί μας, δεν κρύβουμε ψεύτικα πετράδια στο πάτωμα για να αποδείξουμε ότι είμαστε χρισμένοι, ούτε βγάζουμε φτερά κότας από τα μανίκια μας προσποιούμενοι ότι υπάρχουν άγγελοι στην αίθουσα. Αυτό είναι ψέμα προς το Άγιο Πνεύμα.

10. Ας γυρίσουμε στην αγνότητα: Αρκετά σκάνδαλα είχαμε. Η χαρισματική εκκλησία πρέπει να αναπτύξει ένα σύστημα για την αποκατάσταση των εργατών που έπεσαν. Αυτοί οι οποίοι πέφτουν ηθικά, μπορούν να αποκατασταθούν, αλλά πρέπει να είναι πρόθυμοι να υποβληθούν σε μια θεραπευτική διαδικασία, αντί να ορμούν αμέσως ξανά στον άμβωνα.

11. Χρειαζόμαστε ταπεινοφροσύνη: Πνευματικοί εργάτες που απαιτούν να τους φέρονται οι άλλοι σαν να είναι διασημότητες, που ζητούν μεγάλους μισθούς κι επιμένουν σε τίτλους ή κοιτάζουν αφ’ υψηλού τους άλλους, είναι ένοχοι για πνευματική υπερηφάνεια.

12. Μη σκοπεύετε πλέον ψηλά: Οι απόστολοι είναι δούλοι Χριστού, και πρέπει να είναι τα πιο άμεμπτα πρότυπα ταπείνωσης. Οι αληθινοί απόστολοι δεν έχουν την ιεραρχική εξουσία πάνω στην εκκλησία. Υπηρετούν την εκκλησία από χαμηλά σαν αληθινοί υπηρέτες.

13. Μη προωθείτε ποτέ τα χαρίσματα σε βάρος του χαρακτήρα: Όσοι εξασκούν χαρίσματα προφητείας, θεραπείας και θαυμάτων πρέπει επίσης να εμφανίζουν τον καρπό του Πνεύματος. Και ενώ συνεχίζουμε να ενθαρρύνουμε το χάρισμα των γλωσσών, ας είμαστε σίγουροι ότι δεν το μεταχειριζόμαστε σαν σύμβολο υπεροχής. Ο κόσμος χρειάζεται να δει την αγάπη μας, όχι τη γλωσσολαλιά μας.

14. Κρατείστε τους προφήτες υπόλογους: Σε όσους αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη για ανακριβείς δηλώσεις που έκαναν, δεν θα πρέπει να τους δίνονται οι άμβωνες. «Προφήτες» που ζουν ανήθικη ζωή δεν αξίζει να έχουν δημόσιο λόγο.

15. Ας βάλουμε τα πρώτα πράγματα στην πρώτη θέση: Ο σκοπός του χρίσματος του Αγίου Πνεύματος είναι να μας ενδυναμώσει για να αγγίξουμε άλλους. Σήμερα βρισκόμαστε σ' ένα σταυροδρόμι: Είτε θα εξακολουθήσουμε να είμαστε έξω από την πορεία μας και θα διασκεδάζουμε με τα χαρισματικά μας θεάματα, είτε θα ριχτούμε στον ευαγγελισμό, στην ίδρυση εκκλησιών, στις ιεραποστολές, στη μαθητεία, και σε διακονίες ευσπλαχνίας που βοηθούν τον φτωχό και πολεμούν την αδικία. Όσες εκκλησίες αγκαλιάσουν αυτή τη Νέα Μεταρρύθμιση θα εστιάσουν πάνω στις προτεραιότητες του Θεού.

του J. Lee Grady

Οι Μορμόνοι: Ποιοι είναι και τι διδάσκουν

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ
«Ο Μορμονισμός άρχισε με 6 άτομα σ’ ένα σπίτι στο Φαγιέτ, στην πολιτεία της Ν. Υόρκης, στις 6 Απριλίου του 1830. Ιδρύθηκε από τον Ιωσήφ Σμιθ (Joseph Smith), ο οποίος ήταν γνωστός σαν ένας διαβόητος ψεύτης, χυδαίος στην ομιλία και ανήθικος. Το 1844 αυτός και ο αδελφός του συνελήφθηκαν και φυλακίστηκαν και στις 27 Ιουνίου ένας μαινόμενος όχλος όρμησε μέσα στο κελί τους και λυντσάρισε και τους δυο.

Ο Σμιθ κατασκεύασε τη δική του Βίβλο, που είναι γνωστή σαν το Βιβλίο των Μορμόνων. Ένα μυθιστόρημα, που είχε εγκαταλειφθεί από τον Σολομώντα Σπάλτινγκ στο τυπογραφείο του Πάττερσον στο Πίτσμπουργκ. Ο Σίντνεϊ Ρίνγτον το βρήκε και με τη βοήθεια του Ιωσήφ Σμιθ, επινόησε μια ιστορία για χρυσές πλάκες και ματογυάλια. Ο Σμιθ προσφέρθηκε να το «μεταφράσει» με τη βοήθεια, τάχα, αυτών των ματογυαλιών, και έτσι έχουμε τη Βίβλο των Μορμόνων.

Τον Ιωσήφ Σμιθ διαδέχτηκε ο Μπράιαμ Γιανγκ (Brigham Young), ο οποίος το 1864 οδήγησε τους Μορμόνους στη Γιούτα (Utah), όπου εκεί έδεσαν τους εαυτούς τους με μυστικούς όρκους, πρόσφεραν ανθρώπινες θυσίες, έκαναν αιματηρούς εξιλασμούς και διέπραξαν δολοφονία.

Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1857, μια ομάδα από Καλιφορνέζους μετανάστες σφαγιάστηκε (έτσι διαδόθηκε) από τους Μορμόνους υπό την αρχηγία του John D. Lee, ο οποίος 17 χρόνια αργότερα εκτελέστηκε για το έγκλημα. Ο Μπράιαμ Γιανγκ πέθανε στις 29 Αυγούστου του 1877, αφήνοντας πίσω του μια περιουσία, πάνω από δύο εκατομμύρια δολάρια, 25 συζύγους και 56 παιδιά».[1]

Ο Μορμονισμός είναι ένα ψεύτικο θρησκευτικό κατασκεύασμα, επειδή οι δοξασίες του είναι παγανιστικές και αντιγραφικές και οι πρακτικές εφαρμογές του αντιχριστιανικές. Κοσμικότητα χαρακτηρίζει τις συγκεντρώσεις του, εγκρίνει και επιτρέπει χορούς στους εκκλησιαστικούς χώρους και έτσι συντελεί στην προκλητικότητα της σάρκας.

Η αναδιοργανωμένη Εκκλησία των «Αγίων των Εσχάτων Ημερών» δεν διαφέρει σε τίποτα, εκτός του ότι αποδοκιμάζει την πολυγαμία και αρνείται τη διδασκαλία για τον Αδάμ-θεό των οπαδών του Μπράιαμ. Αλλά, όταν έγινε η διάσπαση, 20.000 πήγαν με τον Γιανγκ (που υποστήριζε την πολυγαμία) και μόνον 1.000 με τον Σμιθ. Ο Μπρόντι υποστηρίζει, ότι ο ίδιος ο Ιωσήφ Σμιθ είχε 48 συζύγους. Και αυτός ήταν που έγραψε το βιβλίο «Αποκάλυψη για τον Ουράνιο Γάμο».

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΜΟΡΜΟΝΟΙ
1) Πιστεύουν ότι δεν υπάρχει στη Βίβλο, έστω κι ένα χωρίο που να περιέχει ακριβώς την έννοια του πρωτοτύπου. Όμως παραθέτουν κατά γράμμα χιλιάδες εδάφια στο «Βιβλίο των Μορμόνων» που είναι παρμένα από αυτή τη Βίβλο.[2]

2) Πιστεύουν στον πολυθεϊσμό, συγκεκριμένα σε πολλούς θεούς και ότι αυτοί οι θεοί έχουν υλικό σώμα, ακριβώς όπως κι εμείς. «Ο Πατέρας έχει ένα σώμα από σάρκα και οστά, που είναι τόσο ψηλαφητά όσο και του ανθρώπου» (Joseph Smith). Αλλά η Βίβλος λέει: «Ο Θεός είναι Πνεύμα» (Ιωάννης 4:24).

3) Πιστεύουν ότι ο Αδάμ είναι ο θεός αυτού του κόσμου και ο μόνος θεός με τον οποίο έχουμε να κάνουμε και ότι η Εύα ήταν μια από τις συζύγους του: «Όταν ο πατέρας μας ο Αδάμ ήρθε μέσα στον κήπο της Εδέμ, αυτός μπήκε με ένα ουράνιο σώμα και έφερε μαζί του την Εύα, μια από τις συζύγους του. Αυτός βοήθησε να συγκροτηθεί και να οργανωθεί αυτός ο κόσμος. Αυτός είναι ο πατέρας μας και ο θεός μας και ο μόνος θεός με τον οποίον έχουμε να κάνουμε» (Brigham Young).

4) Πιστεύουν ότι οι θεοί γεννούν παιδιά, όπως κάνουν και οι άνθρωποι.

5) Διδάσκουν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο φυσικός απόγονος του Αδάμ και της Μαρίας και όχι ότι Αυτός ήταν γεννημένος από το Άγιο Πνεύμα: «Όταν η Παρθένος Μαρία συνέλαβε το βρέφος Ιησούς, ο Πατέρας το είχε γεννήσει κατά τη δική του ομοίωση. Αυτός δεν ήταν γεννημένος από το Άγιο Πνεύμα. Και ποιος ήταν ο Πατέρας; Αυτός ήταν ο πρώτος από την ανθρώπινη οικογένεια. Ο Ιησούς, μεγαλύτερος αδελφός μας, γεννήθηκε με σάρκα από την ίδια προσωπικότητα που ήταν στον κήπο της Εδέμ και ο οποίος είναι ο ουράνιος πατέρας μας» (Brigham Young).

6) Δέχονται την πολυγαμία. Και παρόλο που το Βιβλίο τους τελικά το απαγορεύει αυτό, ο Ιωσήφ Σμιθ, έχοντας λάβει το 1843 μια «ειδική αποκάλυψη»,, έτσι λένε, το εγκρίνει: «Ο Αβραάμ έλαβε παλλακίδες και αυτές γέννησαν σ’ αυτόν παιδιά και λογαριάστηκε σ’ αυτόν σε δικαιοσύνη. Πηγαίνετε, λοιπόν, κι εσείς και κάνετε τα έργα του Αβραάμ. Συμμορφωθείτε με το νόμο μου και θα σωθείτε. Αλλά, αν δεν συμμορφωθείτε με το νόμο μου (της πολυγαμίας) δεν μπορείτε να λάβετε την επαγγελία του πατέρα μου την οποία έκανε στον Αβραάμ» (Joseph Smith). Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι και ο Ιησούς ανήκε στην κατηγορία τους: «Ο Ιησούς Χριστός ήταν πολύγαμος. Η Μαρία και η Μάρθα, οι αδελφές του Λαζάρου, ήταν δύο από τις συζύγους του και η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν μια άλλη. Το γαμήλιο γλέντι στην Κανά ήταν μια περίπτωση για έναν από τους δικούς του γάμους» (Brigham Young).

7) Διδάσκουν ότι ένας άνθρωπος πιστός στον Μορμονισμό θα γίνει κι αυτός θεός, δημιουργώντας και κυβερνώντας κόσμους, πολλαπλασιάζοντάς τους με δικούς τους απογόνους: «Αυτοί θα γίνουν θεοί, δημιουργώντας και κυβερνώντας κόσμους και πολλαπλασιάζοντάς τους με δικούς τους απογόνους. Ό,τι ο θεός ήταν κάποτε είμαστε εμείς τώρα, ό,τι ο θεός είναι τώρα, και εμείς θα γίνουμε».

8) Πιστεύουν ότι η σύζυγος κάποιου θα συνεχίσει να γεννάει παιδιά και στον μέλλοντα κόσμο κι αυτό σημαίνει ότι είναι δική του ιερή υποχρέωση να εφαρμόζει την πολυγαμία: «Η γυναίκα κάποιου θα συνεχίσει να γεννάει σ’ αυτόν παιδιά και στον μέλλοντα κόσμο. Είναι, λοιπόν, δική του υποχρέωση να είναι πολύγαμος. Η γέννηση παιδιών πρέπει να είναι η κύρια απασχόληση της γυναίκας για τους αιώνες που έρχονται».

9) Διδάσκουν ότι το Άγιο Πνεύμα είναι μια «θεϊκή ρευστότητα», μια απρόσωπη ενέργεια ή κοσμική δύναμη.

10) Πιστεύουν σε μια «δεύτερη ευκαιρία» και εφαρμόζουν βάπτισμα για τους νεκρούς: «Εκατομμύρια γιοι και θυγατέρες της γης έχουν βγει από το σώμα, χωρίς να υπακούσουν στην εντολή του βαπτίσματος. Πολλοί από αυτούς με ευχαρίστηση θα δεχθούν το λόγο και την εντολή του Κυρίου, όταν θα απευθυνθεί σ’ αυτούς στον πνευματικό κόσμο. Αλλά εκεί δεν μπορούν αυτοί να παρακολουθήσουν διατάξεις οι οποίες ανήκουν σε άλλη σφαίρα, την οποία έχουν ήδη αφήσει. Δεν μπορεί τίποτα να γίνει τώρα γι’ αυτούς;... βέβαια... οι ζωντανοί μπορούν να βαπτιστούν για τους νεκρούς» (Penrose).

11) Δεν πιστεύουν στη μεγάλη βασική διδασκαλία της Βίβλου, στη δικαίωση με την πίστη. Γράφουν: «Η αιρετική διδασκαλία της δικαίωσης με την πίστη, έχει εξασκήσει μια επιρροή προς το κακό από τις πρώτες ημέρες της Χριστιανοσύνης» (Talmadge).

12) Βασίζουν τη συγχώρεση των αμαρτιών αποκλειστικά στην υπακοή των διδασκαλιών του Μορμονισμού και δηλώνουν ότι ο καθένας πρέπει να πιστεύει στον Ιωσήφ Σμιθ σαν προφήτη, καθώς και το Βιβλίο των Μορμόνων, για να σωθεί. Οι προϋποθέσεις για τη σωτηρία είναι μετάνοια, πίστη, βάπτισμα, επίθεση των χεριών από τους πρεσβυτέρους των Μορμόνων και υπακοή στην Εκκλησία των Μορμόνων.

13) Η Βίβλος των Μορμόνων δεν είναι η χριστιανική Βίβλος. Δεν είναι ο Λόγος του Θεού. Και, φυσικά, οι Μορμόνοι δεν είναι Χριστιανοί. Οι διδασκαλίες τους και οι πρακτικές τους είναι εντελώς αντίθετες με τις Γραφές και αποτροπιαστικές σε όλους εκείνους που έχουν καθαρό μυαλό. Αυτοί δεν γνωρίζουν τίποτα για το τέλειο και ολοκληρωμένο έργο του Χριστού.

Θα ήθελα να παραθέσω κάποιες περικοπές από τη Γραφή, σε όποιους από αυτούς ποθούν πραγματικά να σωθούν, όπως οι παρακάτω: Ησαΐας 53:5-6, Ιωάννης 1:12, 3:15-18,36, 5:24, Πράξεις 4:12, 16:30-31, Ρωμαίους 4:5, 6:23. Είθε ο Κύριος να ανοίξει τα μάτια τους.

Από το βιβλίο του Oswald J. Smith

«Who Are the False Prophets»

Μετάφραση: Σάκης Μακρής

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Αυτό είναι ένα περιληπτικό απόσπασμα από την ιστορία του Μορμονισμού, όπως αναγράφεται στη Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια, 11η έκδοση 1911, τόμος 18ος, σελίδες 842-848.
[2] Ο συγγραφέας εννοεί τη Βίβλο στην πλέον γνωστή αγγλική μετάφραση, την King James’ Version.

Σύμφωνο διαβίωσης

Γράφουμε αυτό το σημείωμα με αφορμή την απόφαση του αρμόδιου Υπουργού Δικαιοσύνης να δημιουργήσει ένα νέο νομικό σχήμα, που θα ονομάζεται «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης», με το οποίο θα μπορούν, όσοι το επιθυμούν, να συνάπτουν μια νομική σχέση εν είδη γάμου. Ζευγάρια που δεν θέλουν πολλές δεσμεύσεις, δεν θέλουν τη λέξη «γάμος» στη ζωή τους, που ζουν μαζί ή χωριστά, θα κάνουν αυτή τη συμφωνία μπροστά στον συμβολαιογράφο. Συνταξιοδοτικά και κληρονομικά δικαιώματα θα ακολουθούν. Το είδος θα μοιάζει με πολιτικό γάμο, αλλά σχημάτισα τη γνώμη ότι, αν και δεν ειπώθηκε ξεκάθαρα, θα αποτελέσει τη δίοδο για τη νομιμοποίηση των ομοφυλοφιλικών ζευγαριών.

Ο γάμος βάλλεται από παντού και βαθμιαία αποσυντίθεται. Έτσι, οτιδήποτε δεν προωθεί το Βιβλικό πρότυπο του γάμου είναι για μας λάθος. Η κοινωνία όμως δεν είναι χριστιανική. Υπάρχει αυτό το είδος της συμβίωσης, ζευγάρια να συζούν κλπ., για τα οποία ο νομοθέτης θέλει να πάρει κάποια μέριμνα. Τώρα, γιατί αυτή η μέριμνα να σημαίνει κληρονομούμενες συντάξεις και ασφαλιστικές ρυθμίσεις για την κάλυψη σχέσεων, τη στιγμή που το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, είναι άλλο θέμα. Όσον αφορά την ομοφυλοφιλία, είναι γνωστές οι Βιβλικές θέσεις. Υπάρχει το βιβλίο του καθηγητή Χρυσόστομου Καραγκούνη, που διαφωτίζει την υπόθεση σε πολλά σημεία της.

Τώρα ας μιλήσουμε για τις υπερβολικές αντιδράσεις.
Όταν θεσπίστηκε ο πολιτικός γάμος, στην αρχή της δεκαετίας του 1980, η επικρατούσα εκκλησία αντέδρασε έντονα, το ίδιο έκανε και τώρα (αν και ο Αρχιεπίσκοπος έδωσε μια νηφάλια απάντηση στο θέμα). Αυτό γιατί ως συνήθως οι αρμόδιοι πιστεύουν βαθιά μέσα τους ότι όποιος βαπτιστεί ή είναι Έλληνας («οι Έλληνες έχουν την πίστη στο γονιδίωμά τους», είπε σε κάποια περίπτωση ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος) είναι αυτομάτως Χριστιανός και μέλος της Εκκλησίας, και συνεπώς δεν πρέπει να του δίνονται ευκαιρίες να συνάπτει σχέσεις γάμου εκτός Εκκλησίας. Η πραγματικότητα όμως είναι δυστυχώς διαφορετική. Μεγάλο τμήμα του λαού μας αδιαφορεί για τη χριστιανική πίστη και την κρατάει μόνο για λόγους εθνικής υπερηφάνειας. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τον γάμο ή τον Χριστιανισμό. Άσχετα με το αν συμφωνούμε με αυτούς σαν Χριστιανοί, αντιλαμβανόμαστε ότι η πολιτεία πρέπει να τους λάβει υπόψη της στις αποφάσεις της. Ο Παντελής Καλαϊτζίδης, Ορθόδοξος θεολόγος, γράφει σχετικά:

«Σε αντίθεση με τα όσα ανιστόρητα διατείνονται αυτοί οι κληρικοί και θεολόγοι που φωνάζουν στα τηλεπαράθυρα, για δέκα σχεδόν αιώνες ο γάμος και τα σχετικά με τη νομοθεσία του ανήκαν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της πολιτείας (πολιτικός γάμος). Η υποχρεωτική ιερολογία του γάμου ξεκινάει μόλις το 893 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' τον Σοφό, ενώ και αυτή ακόμα η απλή νομική κατοχύρωση της εκκλησιαστικής ιερολογίας του γάμου (που έως το τέλος του 9ου αιώνα μ.Χ. δεν είναι πλήρως διαμορφωμένη) αρχίζει από την εποχή του Ιουστινιανού και μετά. Όσο ο γάμος ήταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της κρατικής αρχής, η εκκλησιαστική ευλογία του δεν είχε κανένα σχεδόν τελετουργικό περιεχόμενο, και οι σύζυγοι νυμφεύονταν κατά την ευχαριστιακή σύναξη (Λειτουργία), όπως διαβάζουμε για παράδειγμα στις συγγραφές του αγίου Ιγνατίου Αντιόχειας (2ος μ.Χ. αιώνας). Όταν, όμως, η Εκκλησία απέκτησε νομικές/κοσμικές αρμοδιότητες επί του γάμου, μειώθηκε σημαντικά, αν δεν τέθηκε πλήρως στο περιθώριο, ο εκκλησιολογικός και μυσταγωγικός του χαρακτήρας και επικράτησε ο κοινωνικός κομφορμισμός».

Η επικρατούσα Εκκλησία μίλησε για «πορνεία», όταν δεν έχει εξηγήσει τι είναι πορνεία, προτιμώντας μέχρι τώρα να ασχολείται δημόσια και από την τηλεόραση, με το σκοπιανό ή με τα «φακελάκια» των γιατρών. Αυτή η κατάσταση ελπίζουμε να αλλάξει. Χρειάζεται ενημέρωση και χριστιανική συμβουλευτική, ποιμαντική, πριν το γάμο και ακόμα περισσότερο συμβουλευτική ενώπιον διαζυγίου. «Να ασχοληθεί επιτέλους σοβαρά με την κατήχηση και το στοιχειώδη θεολογικό καταρτισμό των μελών της, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την πραγματικότητα της ανοιχτής κοινωνίας και ξεπερνώντας τις εθναρχικές της χίμαιρες και την αναχρονιστική καθήλωσή της στο παρελθόν», αναφέρει ο Καλαϊτζίδης. Η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει Χριστός και η ενημέρωση του κόσμου γι’ αυτήν την πρόταση του Χριστού.

Και κάτι τελευταίο. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στην ανακοίνωσή της αναφέρει: «Η Εκκλησία δηλαδή δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του γάμου κατά το ορθόδοξο τυπικό, ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη ‘συζυγική’ σχέση εκτός αυτού». Δηλαδή, Ευαγγελικοί και Καθολικοί στην Ελλάδα και σε όλη τη Γη ζουν σε πορνεία, γιατί δεν παντρεύτηκαν «κατά το ορθόδοξο τυπικό». Έλεος!

Τότε, με τον πολιτικό γάμο οι πολιτικοί είχαν αποφασίσει ο γάμος να είναι κανονικός και ισχύων σε δύο περιπτώσεις: ή αν ήταν ορθόδοξος ή αν ήταν πολιτικός, δηλαδή ο ευαγγελικό ή ο καθολικός γάμος ήταν εκτός νόμου. Ευτυχώς, τότε, με παραστάσεις και διαβήματα άλλαξε ο νόμος και μπορούν και αυτοί να έχουν την ευλογία της Εκκλησίας τους και την εγκυρότητα των γάμων τους.

Η Δημιουργία και η σχέση μας με αυτήν

Ο ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
(Ρωμαίους 8:20-23)
Ουρανοί και γη, αέρας και νερό, ήλιος, σελήνη και πλανήτες, έδαφος και βλάστηση, πέτρες, δέντρα, ποτάμια, ψάρια, πουλιά, ζώα της ξηράς: Είμαστε το δημιουργημένο σύμπαν. Είμαστε ύλη και ζωή, και έχουμε σημασία για τον Δημιουργό μας. Την ημέρα που Αυτός μας έκανε, είπε ότι ήμασταν πολύ καλά.

Τελειώνοντας με μας, ο Δημιουργός δεν τελείωσε. Ήθελε κάποιον που να Του μοιάζει, που να μας κυβερνάει με την ίδια φροντίδα που Εκείνος χρησιμοποίησε για να μας φτιάξει. Έτσι έκανε εσάς –άνθρωποι- και σας ευλόγησε με το προνόμιο και την υπευθυνότητα του να νοιάζεστε για τη Δημιουργία Του.

Κάτι τρομερό συνέβη λίγο καιρό μετά που αρχίσατε τα καθήκοντά σας. Όλα ήταν τόσο αγνά, τόσο πλήρη, στην αρχή, αλλά εκείνη η φυσική αρμονία εξαφανίστηκε μέσα σ' ένα κύμα πάλης και δυστυχίας. Τι συνέβη; Ακόμα είμαστε ένα μεγαλόπρεπο σύμπαν, αλλά κανείς από μας δεν είναι ο ίδιος από τότε.

Μαζί με σας, γνωρίζουμε τον βαθύ, ανεπαίσθητο στεναγμό ενός κόσμου πληγωμένου όταν ο άνθρωπος απείθησε στον Δημιουργό του. Αν και έννοια αδύνατο για μας, για σας η αμαρτία έγινε κάτι το φυσιολογικό, επηρεάζοντας όμως και εμάς επίσης.

Μερικοί άνθρωποι δεν μας δείχνουν σεβασμό, μας καταστρέφουν και μας υπερεκμεταλλεύονται για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους. Αυτό μας αφήνει πληγωμένους και εξαντλημένους. Αν ήσασταν πιο ευγενικοί με μας, θα ήσασταν πιο έμπιστοι στον Δημιουργό σας.

Άλλοι από σας κάνουν το αντίθετο λάθος, να γονατίζουν μπροστά μας, μειώνοντας τη δόξα του Δημιουργού στη δική μας. Μην το κάνετε αυτό! Αξίζουμε τη φροντίδα σας και τη συνεργασία σας, αλλά όχι την προσκύνησή σας - ποτέ δεν μπορούμε, κα δεν θέλουμε, να πάρουμε τη θέση του Δημιουργού μας.

Τι βρίσκεται μπροστά; Η αποκατάστασή μας για την οποία στενάζουμε και μοχθούμε - η μεγάλη αλλαγή. Τότε θα είμαστε όπως αρχικά μάς ήθελε ο Δημιουργός. Αυτό δε θα συμβεί μέχρις ότου πρώτα αλλαχτείτε εσείς: απολύτρωση και ανάσταση. Είστε πρώτοι, πρέπει να ξέρετε, ο Δημιουργός το καθόρισε έτσι. Η αμαρτία σας έφερε πάνω μας μία οδυνηρή αλλαγή, έτσι και η σωτηρία σας, θα μας φέρει την ευλογημένη αλλαγή. Στενάζουμε τώρα, αλλά η αποκατάσταση έρχεται!

Και μέχρι τότε, θα είστε υπεύθυνοι. Μη μας ξεχνάτε, εντάξει; Γιατί να μην ξαναχρησιμοποιείτε, ανακυκλώνετε, αναδασώνετε, αποκαθιστάτε, ξαναχτίζετε, μειώνετε χρήσεις και επισκευάζετε καταστροφές, προστατεύετε και διατηρείτε ακόμα περισσότερο; Θα δείτε τη διαφορά σε μας.

ΚΥΡΙΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
«Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική Του εικόνα... και τους ευλόγησε ο Θεός και είπε σ’ αυτούς: Αυξάνεστε και πληθύνεστε και γεμίστε τη γη και κυριεύστε την, και εξουσιάζετε επάνω στα ψάρια της θάλασσας, και επάνω στα πουλιά του ουρανού, κι επάνω σε κάθε ζώο που κινείται επάνω στη γη... Και ο ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός πήρε τον άνθρωπο και τον έβαλε στον κήπο της Εδέμ για να τον εργάζεται και να τον φυλάει... Γι’ αυτό ο ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός τον έβγαλε έξω... για να εργάζεται τη γη από την οποία πάρθηκε» (Γένεση 1:27-28, 2:15, 3:23).

Αυτά τα εδάφια θέτουν το κύριο καθήκον του ανθρώπου πάνω στη γη. Το να γεμίσει ο άνθρωπος τη γη, το πετυχαίνει με τη θαυμαστή ικανότητα που του έδωσε ο Δημιουργός για αναπαραγωγή. Ο Θεός είχε σαν σκοπό εκείνοι που φέρουν την εικόνα Του να είναι καρποφόροι και οι απόγονοί τους να πολλαπλασιαστούν πάνω στη γη. Αυτή ίσως είναι η εντολή του Θεού στην οποία έγινε η καλύτερη υπακοή. Η γη, για πρώτη φορά, κοντεύει να γεμίσει από ανθρώπους.

Το να κυριεύσει ο άνθρωπος τη γη είναι το άλλο μισό της αρχικής εντολής του Θεού. Απ’ αυτήν την εντολή συνάγεται ότι η γη είναι κάτω από την εξουσία των ανθρώπων και εμείς είμαστε «κύριοι» (κατά κάποια έννοια) πάνω στη δημιουργία. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να φροντίζουμε τη γη, να τη φυλάμε όπως ήταν ο σκοπός του Θεού, να την προσέχουμε, να την προστατεύουμε, ακόμα και να τη σώζουμε αυτή είναι η σωστή σχέση εξουσίας, ο ανώτερος αγαπάει, φροντίζει, και προστατεύει τον κατώτερο. Ταυτόχρονα όμως ο άνθρωπος ωφελείται από τις υπηρεσίες που του προσφέρει η γη: τρέφεται, ντύνεται, στεγάζεται, διασκεδάζει από αυτήν.

Αυτή λοιπόν είναι η έννοια με την οποία υποτάσσουμε τη γη, γινόμαστε κύριοι πάνω στον κόσμο που ο Θεός δημιούργησε: υπηρετώντας ως φροντιστές, φύλακες, διαχειριστές. Η κυριαρχία μας πρέπει να αντανακλά Εκείνον του Οποίου φέρουμε την εικόνα. Πρέπει να διατηρούμε την ομορφιά, το σχέδιο, και την αξία που Αυτός έδωσε στη δημιουργία. Αυτά αντανακλούν τη δόξα του Θεού (Ψαλμός 19:1, 24:1, 72:19β). Πρέπει να φροντίζουμε τον φυσικό κόσμο όπως Εκείνος φροντίζει, γιατί φτιάχτηκε για την ευχαρίστησή Του (Αποκ.4:11).

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ: ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ
Χρησιμοποίησέ τον... μην τον καταχράσαι.
Υπόταξέ τον... μην τον μολύνεις.
Κυβέρνησέ τον... μην τον καταστρέφεις.
Φύλαξέ τον... μην τον ξοδεύεις.
Γεύσου τον... μην τον πετάς στα σκουπίδια.
Απόλαυσέ τον... μην τον εξαντλείς.
Συντήρησέ τον... μην τον καταναλώνεις.
Χτίσε τον... μην τον γκρεμίζεις.
Καλλιέργησέ τον... μην τον ξεριζώνεις.
Θαύμαζέ τον... μην τον λατρεύεις.

ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΝΩ Σ’ ΕΜΑΣ
Ο ουρανός είναι ο θρόνος του Θεού, η γη το σκαμνί των ποδιών Του (Ησαΐας 66:1). Ο Θεός φροντίζει για τα ζώα, τα πουλιά, τα δέντρα, τη γη, και τη βλάστηση (Ματθ.6:26-30, 10:29, Λουκ.12:6, Δευτ.5:14, Λευιτ.25:2-5). Συνιστά να δείχνουμε έλεος στα ζώα (Παροιμ.12:10). Ο Θεός θα καταστρέψει εκείνους που καταστρέφουν τη γη (Αποκ.11:18). Είτε τρώμε είτε πίνουμε, είτε κάνουμε οτιδήποτε, αυτό θα πρέπει να γίνεται για τη δόξα του Δημιουργού (Α' Κορ.10:31).

Ο Ιησούς Χριστός θα επιστρέψει σ’ αυτή τη γη για την αποκατάσταση όλων των πραγμάτων (Πράξεις 3:20-21). Θα βασιλέψει στη γη (Αποκ.5:10). Η αρχική δημιουργία, μαζί με τη νέα δημιουργία (την εκκλησία των αναστημένων), θα λυτρωθεί από την κατάσταση της φθοράς στην οποία έχει πέσει εξαιτίας της αμαρτίας (Ρωμ.8:18-23). Ο κόσμος θα αποκατασταθεί στην αγνή και αναμάρτητη κατάσταση: ανακαινισμένοι ουρανοί και ανακαινισμένη γη (Β' Πετρ.3:10). Τίποτα ξανά δεν θα μολύνει εκείνη την αγνή γη (Αποκ.21:1,27). Ακόμα και τα ζώα θα χάσουν το φόβο τους το ένα για το άλλο και για τους ανθρώπους (Ησαΐας 11:6-8). Τίποτα ξανά δεν θα βλάψει τον άγιο τόπο του Θεού, γιατί η γη θα είναι γεμάτη από τη γνώση Του όπως τα νερά σκεπάζουν τη θάλασσα (εδ.9).

Η Αγία Γραφή έχει το καλύτερο και το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για το περιβάλλον! Ως διαχειριστές της γης, θα δώσουμε λόγο στον Δημιουργό της.

«Αυτός είναι ο Κόσμος του Πατέρα μου»
Αυτός είναι ο κόσμος του Πατέρα μου
Και στα αυτιά μου που ακούν
όλη η φύση ψάλλει, και γύρω μου ηχεί
Αυτός είναι ο κόσμος του Πατέρα μου
Η μάχη δεν τελείωσε,
ο Ιησούς δεν θα είναι ευχαριστημένος,
μέχρις ότου ουρανός και γη γίνουν ένα.

«Ο Θεός γράφει το Ευαγγέλιο, όχι μόνο στην Αγία Γραφή, αλλά επίσης πάνω στα δέντρα, στα λουλούδια, στα σύννεφα και στα αστέρια» Μαρτίνος Λούθηρος.

«Είναι η σοφία των ανθρώπων να ερευνούν τα έργα του Θεού, και να συγκεντρώνουν τον νου τους ολοκληρωτικά πάνω σ' αυτά. Και ο Θεός έχει επίσης καθορίσει ο κόσμος να είναι σαν ένα θέατρο πάνω στο οποίο να απολαμβάνουμε την αγαθότητά Του» Ιωάννης Καλβίνος.

«Κάθε τι που βλέπουμε στη φύση είναι αποκαλυμμένη αλήθεια, μόνο που δεν είμαστε ικανοί να την αναγνωρίσουμε μέχρις ότου η αλήθεια αποκαλυφθεί μέσα μας» Ιάκωβος Μπέμε.

«Το να διαβάζουμε για τη φύση είναι πολύ καλό, αλλά όταν ένα πρόσωπο περπατάει στα δάση και ακούει προσεκτικά, μπορεί να μάθει περισσότερα από αυτά βρίσκονται στα βιβλία, γιατί αυτά μιλούν με τη φωνή του Θεού» Τζωρτζ Ουάσινγκτον.

«Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης, και ο πόλεμός του ενάντια στη φύση είναι αναπόφευκτα ένας πόλεμος ενάντια στον εαυτό του» Ραχήλ Κάνον.

«Καν' το με το δικό σου τρόπο!»

Τελευταία, θυμήθηκα μια φράση, η οποία συχνά επαναλαμβάνεται στο βιβλίο των Κριτών και λέει:

«Κατά τις ημέρες εκείνες δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ και κάθε ένας έκανε το αρεστό στα μάτια του».

Όταν τη θυμήθηκα, μου έκανε εντύπωση ότι αυτή η μικρή φράση εξηγεί πάρα πολλά προβλήματα που υπάρχουν στο Σώμα του Χριστού, τη χρονιά αυτή.

Δεν υπάρχει μια παγκόσμια αναγνωρισμένη κεντρική εξουσία στο Σώμα, με αποτέλεσμα, ο κάθε ένας να έχει αφεθεί στο να κάνει αυτό που ένας φίλος μου το λέει «Χριστιανισμός του Βασιλιά Burger», σύμφωνα με το διαφημιστικό ρητό της αμερικάνικης αλυσίδας εστιατορίων fast food, που λέει «Μπορείς να το έχεις με το τον δικό σου τρόπο!»

Σου αρέσει να είσαι μέλος μιας εκκλησιαστικής κοινότητας, αλλά δεν θέλεις να δίνεις προσφορές; Εντάξει, τότε μη πληρώνεις!

Νομίζεις ότι είσαι ένα καλό άτομο και σου αρέσει να σε αποκαλούν «Χριστιανό», επειδή θαυμάζεις τον Ιησού, αλλά θέλεις και να καπνίζεις και να έχεις σεξουαλικές σχέσεις με τον σύντροφό σου, με τον οποίον δεν είσαι παντρεμένος; Τότε καν' το! Και ποιοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι επικριτικοί άνθρωποι που σου λένε ότι κάνεις κάτι λάθος; Μήπως νομίζουν ότι είναι θεοί ή κάτι τέτοιο;

Και τι γίνεται με τους ποιμένες που χωρίζουν τις γυναίκες τους και παντρεύονται τις γραμματείς τους, με τις οποίες κοιμόντουσαν και πριν ακόμα πάρουν διαζύγιο; Θα έπρεπε άραγε να τους ζητήσουμε να παραιτηθούν από τη θέση τους;

Τι γίνεται με τις εκκλησίες που δεν υποστηρίζουν το Ισραήλ, αλλά κάνουν ένα σωρό άλλα «καλά» πράγματα;

Θα καταδίκαζε άραγε ο Ιησούς αυτή τη συμπεριφορά;

Η απάντηση είναι: Όχι, δεν θα την καταδίκαζε.

Αλλά θα επιτιμούσε και θα διέταζε τον αμαρτωλό να μετανοήσει και να αλλάξει. Αν δεν συμμορφωνόταν, τελικά θα καταδικαζόταν από έναν Θεό, που ο Ίδιος δεν μπορεί να αμαρτήσει, ούτε μπορεί να ανεχθεί τον αμετανόητο, μη σωσμένο αμαρτωλό.

Ο Ιησούς θα μας επιτιμήσει, όταν αμαρτάνουμε, και το Άγιο Πνεύμα θα μας ελέγξει για την αμαρτία μας. Δεν θα μας τιμωρήσει από κακία, αλλά θα μας διορθώσει από αγάπη, για το δικό μας καλό, όπως ένας τρυφερός πατέρας διορθώνει τα παιδιά του για το δικό τους όφελος.

Σαν «Χριστιανοί» κάναμε την ελεύθερη επιλογή να γίνουμε πολίτες της Βασιλείας του Χριστού κι αυτό σημαίνει ότι βάλαμε τον εαυτό μας κάτω από την εξουσία Του, και τον κάναμε Βασιλιά στη ζωή μας. Δηλαδή, δεν είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε «ό,τι είναι αρεστό στα μάτια μας».

Η Βίβλος, στο σύνολό της, είναι ο Λόγος του Θεού, όχι μόνο τα κομμάτια που μας αρέσουν. Δεν είμαστε ελεύθεροι να μεταχειριζόμαστε τη Βίβλο σαν ένα salad bar, παίρνοντας αυτά που μας αρέσουν και αγνοώντας αυτά που δεν μας αρέσουν, ή που μας κάνουν να μη νιώθουμε άνετα.

Η Βίβλος είναι πολλά πράγματα και ένα από αυτά είναι ένα συμβόλαιο. Ένα γραπτό συμβόλαιο, όπως κάθε δικηγόρος θα μας πει, δε μπορεί να αλλάξει αργότερα, εκτός αν και οι δυο πλευρές συμφωνήσουν στις αλλαγές. Ο Θεός δε συμφωνεί στις αλλαγές που μας επιτρέπουν να «το έχουμε με το δικό μας τρόπο». Θέλει να το έχουμε με το δικό Του τρόπο, για τη δόξα Του και για το δικό μας όφελος.

Η Καθολική Εκκλησία έχει ένα «βασιλιά» με τη μορφή του Πάπα, που θεωρητικά αντλεί την Αποστολική του Εξουσία απευθείας από τον Ιησού. Η εξουσία του μετά μεταβιβάζεται στους Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Καρδινάλιους και μέχρι τους κατώτερους στην ιεραρχία.

Παρόλο, που σίγουρα δεν επιδοκιμάζω αυτό το σύστημα, ούτε πιστεύω στη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται (ότι ο Πάπας είναι ο αντιπρόσωπος ή «βικάριος» του Χριστού πάνω στη Γη, γεμάτος με την εξουσία του Θεού και ότι μιλάει με τη φωνή Του), αναγκάζομαι να πω ότι το εναλλακτικό σύστημα, όπως εξασκείται από την αυτοαποκαλούμενη Προτεσταντική Εκκλησία, έχει κι αυτό ένα σωρό προβλήματα και θα προχωρούσα ακόμα παραπέρα στο να πω ότι αυτό δεν είναι και πολύ καλύτερο.

Ελπίζω ότι δεν είναι πολύ επαναστατικό για μένα το να πω εδώ, ότι δεν είναι αργά για την Εκκλησία, που πιστεύει στη Βίβλο, να σταματήσει να δρα σαν μια φιλελεύθερη δημοκρατία και να θυμηθεί ότι έχουμε κληθεί να είμαστε ένα Βασίλειο, με τον Χριστό πάνω στο θρόνο της προσωπικής μας ζωής και της ζωής της Εκκλησίας. Οι βασιλικές Του εντολές αναφέρονται με λεπτομέρεια στο Λόγο Του και δεν επιδέχονται ελαστικότητα ή ερμηνεία.

Η Βίβλος λέει αυτά που λέει. Δεν λέει πάντα αυτά που η σάρκα μας νομίζει ότι είναι «σωστά», ούτε διατάζει πρακτικές που η σάρκα μας θα έλεγε ότι προάγουν τη «δικαιοσύνη» ή την «ισότητα».

Αλλά, όπως είπα, όλοι μας έχουμε κάνει την ελεύθερη επιλογή να τηρήσουμε τους όρους του Βιβλικού συμβολαίου, κι αν αποτυγχάνουμε να ζούμε σύμφωνα με αυτούς, δεν μπορούμε να παραπονούμαστε για τα αποτελέσματα, σ’ αυτόν τον κόσμο και στον μέλλοντα.

Ο Θεός να σας ευλογεί όλους!