Ώρα για να προσευχηθούμε

Αν έχεις τα αυτιά σου στραμμένα προς το Θεό αυτές τις μέρες που ζούμε, υποψιάζομαι πως θα έχεις ακούσει τον Κύριο να σου λέει κάτι, σχετικά με την προσευχή. Σε καλεί να ξοδέψεις περισσότερη ώρα στην προσευχή, να την κάνεις ανώτερη προτεραιότητα της ζωής σου.

Πώς το ξέρω; Επειδή λέει και σε εμένα, εδώ και πολύ καιρό, το ίδιο. Στη πραγματικότητα σε όσους πιο πολλούς ανθρώπους μιλάω γι’ αυτό το θέμα, τόσο πιο πολύ είμαι πεπεισμένος πως ο Θεός καλεί όλο το λαό Του σε προσευχή. Η αιτία είναι απλή. Αυτές οι μέρες που ζούμε είναι οι τελευταίες των τελευταίων ημερών. Ο Θεός είναι έτοιμος να κινηθεί μέσα από μας με θαυμαστούς και υπερφυσικούς τρόπους. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει αυτό όταν εμείς δεν περπατάμε κατά το πνεύμα. Δεν μπορεί να εργαστεί μέσα από ανθρώπους που είναι τόσο πολύ απασχολημένοι με τα σαρκικά πράγματα που δεν μπορούν να ακούσουν την φωνή Του.

Χρειάζεται ανθρώπους που θα προσεύχονται, όχι μόνον όταν συμβεί να το σκεφτούν ή να το θυμηθούν, αλλά ανθρώπους που θα προσεύχονται κάθε μέρα. Ανθρώπους που θα χτίσουν όλη τη ζωή τους γύρω από την προσευχή και θα την κάνουν πρωταρχική προτεραιότητά τους.

Έχεις προσέξει ποτέ πώς ο Ιησούς ενεργούσε, όταν ήταν εδώ στη γη; Έδινε πολύ μεγάλη σημασία στην προσευχή. Ήταν καταπληκτική η ζωή της προσευχής Του. Τη νύχτα πριν να διαλέξει τους 12 μαθητές, βρισκόταν σε προσευχή όλη τη νύχτα! Ο Ιησούς ποτέ δεν έκανε πράγματα με ένα τρόπο και μετά μας ζητάει να τα κάνουμε με διαφορετικό τρόπο. Περιμένει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά Του.

Στην Α' επιστολή προς Θεσσαλονικείς καλούμαστε να «προσευχόμαστε αδιάκοπα» (5:17). Στην Εφεσίους καλούμαστε να «προσευχόμαστε σε κάθε καιρό, με κάθε προσευχή και δέηση, εν πνεύματι» (6:18). Σε όλη την Κ. Διαθήκη καλούμαστε να προσευχόμαστε! Και τώρα είναι η ώρα για μας να κάνουμε το μέρος μας. Και δεν εννοώ απλά ένας ή δύο από μας - εννοώ όλο το στράτευμα του Θεού.

Η φυσική σου ανθρώπινη αντίδραση στο κάλεσμα αυτό για προσευχή, ίσως είναι: «Μα, εγώ με δυσκολία βρίσκω χρόνο να χειριστώ τις κρίσεις της ζωής μου, όπως τώρα. Δεν μπορώ να ανταπεξέλθω ξοδεύοντας παραπάνω χρόνο στην προσευχή!» Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν θα μπορέσεις να ανταπεξέλθεις όταν δεν προσεύχεσαι! Χρειάζεται να συλλάβεις μέσα σου το τί, η ώρα που αφιερώνεις με τον Πατέρα, μπορεί να κάνει για σένα.

Αυτό ακριβώς έκανα κι εγώ. Λίγο καιρό πριν, ο Κύριος μου είπε ότι αν Του έδινα το 1/10 του χρόνου μου, απλά μια ή δύο ώρες τη μέρα στην προσευχή και στη μελέτη του Λόγου, όλα θα ήταν καλά με μένα. Και όχι μόνο με μένα, αλλά ότι θα γινόμουν κι ευλογία στους ανθρώπους γύρω μου.

Έχει δώσει την ίδια υπόσχεση και σε σένα. Είναι εκεί ακριβώς για σένα, για να τη διαβάσεις στην επιστολή προς Ρωμαίους, όπου το Πνεύμα λέει: «Και ξέρουμε ότι όλα συνεργούν προς το αγαθό σ’ αυτούς που αγαπούν το Θεό, τους προσκαλεσμένους σύμφωνα με τον προορισμό Του» (8:28).

Οι περισσότεροι άνθρωποι βγάζουν αυτό το εδάφιο από τα συμφραζόμενα και λένε ότι η Γραφή υπόσχεται ότι όλα τα πράγματα (συμπεριλαμβανομένης και της  αρρώστιας, του θανάτου και της φτώχειας) δουλεύουν για το καλό. Και σταματάνε εκεί. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Αν κοιτάξεις λίγο πιο πριν και διαβάσεις τα προηγούμενα εδάφια, θα δεις ότι αυτή η υπόσχεση ακολουθείται μετά από μια συζήτηση-αναφορά που γίνεται για την προσευχή με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, όπου αυτό μεσιτεύει για μας σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Θυμήσου ότι στο Ρωμαίους 8:26 λέει ότι το Πνεύμα μάς βοηθάει να προσευχηθούμε. Και αυτό δεν το κάνει ανεξάρτητα από μας. Το Άγιο Πνεύμα έρχεται και μας βοηθάει στην αδυναμία μας, όταν δε ξέρουμε πώς να προσευχηθούμε. Με τη βοήθειά Του, προσευχόμαστε εν πνεύματι το τέλειο θέλημα του Θεού.

Είναι όταν αρχίζουμε να κάνουμε την προσευχή την αρχική προτεραιότητά μας, δηλαδή όταν βάζουμε στην άκρη τα γήινα πράγματα και παίρνουμε τα πράγματα του Θεού και περπατάμε στη δύναμη του Πνεύματος, τότε η δόξα του Θεού θα αντανακλάται μέσα μας.

Εάν θέλουμε να έχουμε τη δύναμη του Θεού στη ζωή μας, χρειάζεται να απορρίψουμε αυτή τη θολή όραση που είχαμε εδώ και καιρό. Χρειάζεται να πάψουμε να ξοδεύουμε όλο το χρόνο μας σκεπτόμενοι τα δικά μας μικρά όρια, τις μικρές μας ζωές κι όλα όσα κάνουμε κάθε μέρα. Πρέπει να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με πράγματα που θα κάνουν αιώνια διαφορά. Χρειάζεται να αρχίσουμε να ξοδεύουμε χρόνο στην προσευχή.

Ξέρεις, ο Θεός δε μας έβαλε εδώ στη γη για να περάσουμε απλά τη ζωή μας όσο πιο άνετα γίνεται και μετά να πάμε στον ουρανό, αλλά για να κυριαρχούμε στο φυσικό κόσμο όσο είμαστε εδώ και να κάνουμε τα έργα Του, όπως και ο Υιός Του, ο Ιησούς, έκανε. Ο Ιησούς είπε ότι θα κάνουμε μεγαλύτερα έργα από αυτά που έκανε ( Ιωάν.14:12).

Αλλά δε θα μπορέσουμε να ενδυναμωθούμε και να κάνουμε αυτά τα έργα όταν καθόμαστε και βλέπουμε τηλεόραση. Θα ενδυναμωθούμε να τα κάνουμε όταν αρχίσουμε να κάνουμε τις προτεραιότητες του Ιησού δικές μας προτεραιότητες. Όταν αρχίσουμε να θέλουμε αυτά που Αυτός θέλει, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Ο Θεός έχει ένδοξα σχέδια στην πνευματική σφαίρα. Αλλά αν εμείς δεν ξοδέψουμε χρόνο σ’ αυτή τη σφαίρα, προσευχόμενοι κι ακούγοντας τον Θεό, δε θα περπατήσουμε στα σχέδια αυτά.

Πριν από λίγο καιρό άκουσα μια ιστορία για μια ομάδα πιστών στην Ανατολική Ευρώπη, που εξηγεί ακριβώς αυτό για το οποίο μιλάμε. Συνέβη λίγα χρόνια πριν, όταν η Εκκλησία στην Ανατολική Ευρώπη χρειαζόταν να συναντιέται έξω στο δάσος και σε μυστικά μέρη για να μη συλληφθούν από την ΚGB.

Στη διάρκεια εκείνων των ημερών, υπήρχε αυτή η ομάδα των πιστών που είχαν ανάμεσά τους όμως έναν κατάσκοπο. Σαν αποτέλεσμα, η αστυνομία πάντα εμφανιζόταν, όπου και αν συναντιόντουσαν. Ξέρεις, λοιπόν, τί έκαναν; Σταμάτησαν να ανακοινώνουν το μέρος της επόμενης συνάντησης. Απλά έλεγαν «Θα συναντηθούμε όπου το Άγιο Πνεύμα μάς πει. Έτσι όποιος θέλει να είναι εκεί πρέπει να ακούσει από το Άγιο Πνεύμα για να βρει πού να έρθει». Την επόμενη φορά που συναντήθηκαν, όλα τα άτομα εμφανίστηκαν εκτός από ένα.

Όλοι μας μπορούμε να ακούμε μες στο πνεύμα μας τη φωνή του Αγίου Πνεύματος μ’ αυτόν τον τρόπο. Γιατί όμως πολλοί δεν το βιώνουν; Γιατί δεν προσεύχονται εν πνεύματι και δε στρέφουν την προσοχή τους στο να ακούσουν τον Θεό. Όσο πιο πολύ προσευχόμαστε εν πνεύματι και προσέχουμε στο να ακούσουμε από Αυτόν, τότε όλο και πιο καθαρά θα ακούμε τη φωνή Του.

Σκέψου το πνεύμα σου σαν ένα εσωτερικό ράδιο. Αν δε το συγχρονίσεις ακριβώς στη σωστή συχνότητα, το μόνο που θα λαμβάνεις θα είναι παράσιτα και ένα συνεχή θόρυβο. Εάν όμως συνδεθείς με τον σταθμό ακριβώς, η φωνή τότε έρχεται δυνατά και καθαρά.

Ο Θεός, μας θέλει να συνδεθούμε ακριβώς και σωστά με τη σφαίρα του πνεύματος. Θέλει να συνδέσουμε το πνεύμα μας ώστε να ακούμε από Αυτόν απόλυτα και καθαρά. Θέλει να είμαστε ικανοί να ακούμε τη φωνή Του ώστε να μπορούμε να την υπακούμε.

Οι πιο πολλοί, όμως, δεν είναι πρόθυμοι να ξοδέψουν χρόνο για να το κάνουν. Έχουμε φτάσει στο σημείο που λέμε ότι εάν γνωρίζαμε ότι ο Θεός θέλει κάτι από μας να κάνουμε, τότε θα το κάναμε. Όμως ενώ το λέμε, δεν παίρνουμε το χρόνο να μείνουμε ήσυχοι στην παρουσία Του όσο χρειαστεί, για να ακούσουμε να μας λέει τί θέλει να κάνουμε.

Γι’ αυτό ο Κύριος μας λέει να βάλουμε την προσευχή πρώτη, να κάνουμε την επικοινωνία μας μαζί Του την αρχική προτεραιότητά μας, να κλείσουμε έξω τον κόσμο και να ξοδέψουμε χρόνο στη προσευχή και στο Λόγο Του. Όταν το κάνουμε αυτό, θα αρχίσει το πνεύμα μας να συγχρονίζεται με το Πνεύμα Του για να ακούμε την φωνή Του. Πολλές φορές η φωνή Του είναι ασαφής σε μας, γιατί ξοδεύουμε τόσο πολύ χρόνο της ώρας μας ασχολούμενοι με τα σαρκικά-γήινα πράγματα. Όταν αρχίσουμε να φτάνουμε στο σημείο αυτό που θα ακούμε από τον Κύριο, θα είμαστε όλοι τόσο ενωμένοι και σε συμφωνία, επειδή όλοι θα γνωρίζουμε ποιο είναι το φρόνημα του Πνεύματος. Θα έχουμε εναρμονισμένα το μυαλό και τη καρδιά μας με το τί ο Θεός κάνει και έτσι, όταν μαζευόμαστε μαζί, θα έχουμε μία έκρηξη της δύναμης του Θεού που θα αλλάξει όλο τον κόσμο!

Αυτό το κάλεσμα, να ζήσουμε στο πνεύμα και στη δύναμη, μας ωθεί προς τα μπροστά. Στο πνεύμα μου μπορώ να το δω τόσο καθαρά. Είναι κοντά μας. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε για να το πλησιάσουμε είναι να κάνουμε λίγα περισσότερα βήματα, να μάθουμε να ακούμε το Πνεύμα του Θεού και να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές που χρειάζεται.

Πραγματικά είναι συναρπαστικό. Έχω βιώσει αρκετά αυτό το είδος της ζωής τού να είσαι διαθέσιμος στο Θεό, ώστε να γνωρίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο πιο πολύτιμο. Αλλά αν πρόκειται κι εσύ να βαδίσεις σ’ αυτό θα χρειαστεί να ξοδέψεις χρόνο μένοντας ήσυχος μπροστά στο Θεό και στην προσευχή. Θα χρειαστεί να σταματήσεις να είσαι τόσο απασχολημένος με τις υποθέσεις αυτής της ζωής. Θα χρειαστεί να βάλεις στην άκρη όλη τη βοή του κόσμου και να μείνεις μόνος με το Θεό. «Μα», ίσως πεις, «απλά δεν ξέρεις πόσο φορτωμένο είναι το πρόγραμμά μου κι η ζωή μου. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό». Ναι, μπορείς. Είναι απλά υπόθεση του να επανατοποθετήσεις τις προτεραιότητες σου.

Σκέψου το έτσι: Εάν περνούσες αύριο το πρωί μέσα από την κουζίνα σου, έτοιμος να πας στην πόρτα για να φύγεις για τη δουλειά και έβλεπες τον Ιησού να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας σου, τι θα έκανες; Θα έλεγες: «Ιησού! Χαίρομαι τόσο πολύ που σε βλέπω! Εύχομαι να είχα χρόνο να μείνω μαζί σου. Εάν είχα ξυπνήσει πιο νωρίς, θα μπορούσα να ξοδέψω λίγο χρόνο μαζί Σου. Αλλά έβλεπα τηλεόραση μέχρι αργά το βράδυ και ήμουν πολύ απασχολημένος τελευταία, τόση δουλειά στο γραφείο και σε όλα. Τι λες να προσπαθήσω να σε βρω αργότερα;»

Ανόητο, έτσι δεν είναι; Τι πραγματικά θα έκανες εάν ο Ιησούς καθόταν με φυσική μορφή στο τραπέζι της κουζίνας σου το πρωί;

Θα έπεφτες με το πρόσωπό σου μπροστά Του. Θα κρατιόσουν απ’ το κάθε λεπτό και θα Του έλεγες: «Δε θα πάω στη δουλειά σήμερα, Ιησού. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που πρέπει να συζητήσουμε. Δεν μπορώ να προσπεράσω μια τέτοια ευκαιρία με τέτοιο τρόπο».

Δε θα είχε σημασία το αν ήσουν κουρασμένος. Δε θα είχε σημασία το πόσο πιεστικά ήταν τα πράγματα στο γραφείο και το πόση πολύ δουλειά είχες. Θα πήγαινες μπροστά Του και θα άρχιζες να Τον λατρεύεις και να απολαμβάνεις ώρες ανανέωσης και αναψυχής μπροστά στην παρουσία Του, μέχρι που το σώμα σου δεν θα ήταν πια κουρασμένο.

Μπορείς να νιώσεις ότι ο Ιησούς στη πραγματικότητα είναι πιο κοντά σου από το τραπέζι της κουζίνας σου; ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ! περιμένοντας να επικοινωνήσει μαζί σου. Όταν μπαίνεις στον πειρασμό να μην ξυπνήσεις νωρίτερα το πρωί για να έχεις μαζί Του επικοινωνία, και θέλεις να κοιμηθείς μέχρι αργά το πρωί χάνοντας όμως την ώρα σου μαζί Του, σκέψου το γλυκό Άγιο Πνεύμα του Θεού να λέει: «Θέλω να σε βοηθήσω αυτό το πρωινό. Είμαι εδώ για να σου δώσω δύναμη. Ξέρεις αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις τελευταία; Θέλω να ασκήσω πνευματική δύναμη πάνω του για να φύγει από τη ζωή σου».

Σκέψου ότι ο Θεός περιμένει ΕΣΕΝΑ. Ότι έχει κάποια πράγματα που θέλει να σου δείξει. Πράγματα που για καιρό προσπάθησες να λύσεις μόνος σου, χωρίς αποτέλεσμα. Περιμένει εκεί, να σε συμβουλέψει, να σου δείξει την απάντηση. Θα στο πω: Ο Θεός δε θα σε πιέσει να προσευχηθείς. Ο Ιησούς δε θα σε πιέσει να προσευχηθείς. Το Άγιο Πνεύμα δε θα σε πιέσει να προσευχηθείς. Ο Θεός, όμως, σε καλεί να το κάνεις. Κι ετοιμάζεται να ενεργήσει τη στιγμή που εσύ θα ξεκινήσεις.

Ο Αιώνιος, ο Παντοδύναμος Θεός, ο Δημιουργός του ουρανού και της γης, είναι έτοιμος τη στιγμή αυτή να σε συναντήσει στην προσευχή! Τις προσευχές σου τις έχει κάνει προτεραιότητές Του. Το ερώτημα είναι ΕΣΥ;

Είμαστε κλέφτες, αγνώμονες και αχάριστοι

Εγκατέλειψα την Ελλάδα πριν από εφτά χρόνια. Τις καλές εποχές, δηλαδή. Ολυμπιακοί, ευρωπαϊκό, Eurovision και καφάσια οι άδειες σαμπάνιες στη Μύκονο. «Που πας;», με ρωτούσαν απορημένοι οι φίλοι μου. «Πουθενά δεν θα βρεις καλύτερα!». Τώρα πια η στάση τους έχει αλλάξει. «Μη τυχόν και γυρίσεις! Καλά είσαι εκεί. Δεν παλεύεται εδώ η κατάσταση».


Όχι, ουδεμία αίσθηση διορατικότητας είχα για τα δεινά που έμελε να ακολουθήσουν. Προφήτης δεν είμαι, πόσο δε μάλλον σοφός. Πολύ απλά δεν είχα «δόντι», κομματικό μέσο, γνωριμίες ή οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά ούτε και τη διάθεση να ανταγωνιστώ αυτούς που τα είχαν. Με λίγα λόγια, καμία τύχη. Είχα ανάγκη από ένα σύστημα που να προστατεύει τον πολίτη από την ανομία. Ένα σύστημα που να αποδέχεται ως αλήθεια το αυτονόητο, να επιβραβεύει το άριστο και να απορρίπτει τον παραλογισμό. Τα κουβαδάκια μου, δηλαδή, και σε άλλη παραλία!

Θα μου πείτε τώρα, δικαίως, «τι δουλειά έχεις εσύ να εκφέρεις άποψη για τα τεκταινόμενα; Τι σε κόφτει; Αφού είσαι αμέτοχος, δεν σε αγγίζουν ούτε το μεσοπρόθεσμο, ούτε οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων». Οι πιο παθιασμένοι θα βιαστούν να με κρίνουν. «Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες. Δεν κάθεσαι στα αυγά σου εκεί στο Λονδίνο και άσε μας εμάς να κάνουμε ό,τι νομίζουμε». Σωστό, εν μέρει. Αλλά επειδή ακριβώς είμαι αμέτοχος διαθέτω και το εξής πλεονέκτημα. Βλέπω τα πράγματα αποστασιοποιημένος από πάθη και συγκινησιακές φορτίσεις. Με ψυχρή λογική. Κι έτσι λογικά και ψυχρά επιθυμώ να εκφράσω την ακόλουθη απορία προς άπαντες αγανακτισμένους. Μα, αλήθεια, πραγματικά δεν γνωρίζετε ποιοι τα φάγανε τα λεφτά; Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα ποιοι είναι οι κλέφτες, οι ψεύτες κι οι λωποδύτες; Θέλετε να τους ξετρυπώσετε, το γνωρίζω, μα πολύ φοβάμαι πως ψάχνετε σε λάθος κρυψώνες. Ας σας δώσω εγώ λοιπόν μερικά παραδείγματα (συγχωρέστε μου τις γενικεύσεις, προφανώς και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις):

• Κλέφτες είναι οι χρυσοί ολυμπιονίκες, μας που αφού μας χάρισαν την ψευδαίσθηση εθνικής ανάτασης, τσεπώνοντας ταυτόχρονα τα πλουσιοπάροχα πριμ της πολιτείας, αποδείχτηκαν στην πλειοψηφία τους ντοπέ. Τσάμπα τα κροκοδείλια δάκρυα που έχυσαν μπροστά στις κάμερες. Ο Έλλην φορολογούμενος πλήρωσε!

• Κλέφτες, όπως αποδεικνύεται, είναι οι πρόεδροι των ομάδων σας τους οποίους αποθεώνετε τις Κυριακές μεσημέρια γιατί «στήνουν» παιχνίδια, ξεπλένουν βρώμικο χρήμα και ζημιώνουν τόσο το κράτος (ΟΠΑΠ), όσο και όσους δοκιμάζουν την τύχη τους παίζοντας στοίχημα.

• Κλέφτες επίσης οι ιδιοκτήτες πολλών νυχτερινών μαγαζιών όπου χρόνια ολόκληρα αφήνατε μηνιάτικα και δώρα (πάλε ποτέ) για μια ζεμπεκιά, για το καλό το πρώτο τραπέζι, για φιστίκια, αλκοόλ και γαρούφαλλα. Αποδεδειγμένες οικονομικές ατασθαλίες, εκτεταμένη φοροδιαφυγή, παραβίαση αδειών λειτουργίας κλπ.

• Κλέφτες αρκετοί από τους εθνικούς τροβαδούρους μας που ξέχασαν ή αμέλησαν να δηλώσουν τα εισοδήματά τους. Με πρώτο και καλύτερο βέβαια τον τραγουδιστή-αηδόνι, σύζυγο νυν βουλευτού και πρώην υπουργού. Μα, με ψίχουλα θα ασχολούμεθα τώρα κύριε δικαστά;

• Κλέφτης ο ταξιτζής που με χρεώνει διπλά και τριπλά για μία κούρσα αεροδρόμιο-Κολωνό κάθε φορά που επισκέπτομαι την Αθήνα. Λόγω κάποιας περίεργης σύμπτωσης μάλιστα το «καπέλο» αποδεικνύεται πάντα υψηλότερο τις φορές που παραδέχομαι πως ζω μόνιμα έξω. Αθάνατη Ελληνική φιλοξενία! Για απόδειξη δε ούτε ερώτημα.

• Κλέφτες οι μοναχοί που επιδίδονται σε business εκατομμυρίων με ξιπασμένους πολιτικούς καλώντας σας ταυτόχρονα σε προσευχή και νηστεία. Κατά τα άλλα, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ.

• Κλέφτες και οι παπάδες που τσεπώνουν αδήλωτα τρακοσάρια «για την εκκλησία» από γάμους και βαφτίσια. Και ο δίσκος φυσικά να γυρίζει.

• Κλέφτης ο καφετζής στην Πλάκα στης Κρήτης που αρνείται πεισματικά να χτυπήσει στην ταμιακή του το φραπεδάκι που παραγγέλνω για την παραλία.

• Κλέφτης και ο εφημεριδοπώλης στο διπλανό χωριό της Ελούντας για τον ίδιο λόγο.

• Κλέφτες οι εφοριακοί που κάνουν τα στραβά μάτια στους φοροφυγάδες.

• Κλέφτες οι αστυνομικοί που χρηματίζονται για να παρέχουν προστασία σε άλλους κλέφτες.

• Κλέφτες όσοι παίρνουνε άδεια από τη σημαία, γιατί πληρώνονται χωρίς να παράγουν.

• Κλέφτες όσοι ζητάνε διευκολύνσεις και ρουσφέτια για «το παιδί που ζορίζεται στο στρατόπεδο» και «τη θυγατέρα με τα τέσσερα μάστερ που θέλει να δουλέψει στην τοπική ΔΕΚΟ».

• Κλέφτες οι δημόσιοι υπάλληλοι που την κοπανάνε από το γραφείο στις 12:30. Κλέφτες και οι συνάδελφοί τους που τους χτυπάνε την κάρτα. Αλλά είπαμε: μεταξύ κατεργάρηδων αλληλεγγύη.

• Κλέφτες οι υπάλληλοι δήμων και νομαρχιών που εκδίδουν μεν τιμολόγια αλλά πλαστά.

• Κλέφτες οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων γιατί πολύ απλά αυθαιρέτησαν.

• Κλέφτες και οι μηχανικοί που παραβαίνουν τους όρους δόμησης για να βγάλουν παραπάνω τετραγωνικά ως υπερυψωμένα υπόγεια και ημιυπαίθριους.

• Κλέφτες οι επίορκοι δικαστές και οι φίλοι τους δικηγόροι που εμπλέκονται σε κυκλώματα.

• Κλέφτες οι συνδικαλιστές που παραλύουν το κράτος, μας κόβουν το ρεύμα και ζημιώνουν όσους επιθυμούν να δουλέψουν.

• Κλέφτες οι εκπαιδευτικοί που λαμβάνουν μαύρα από ιδιαίτερα.

• Κλέφτες οι δημοσιογράφοι που κουβαλούν μετρητό αγνώστου προελεύσεως σε πλαστικές σακούλες απορριμμάτων.

• Κλέφτες οι καθηγητές πανεπιστημίου που διορίζουν παιδιά και εγγόνια στις σχολές τους με αδιαφανείς διαδικασίες. Αν δεν κοιτάξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.

• Κλέφτες αυτοί που πωλούν τενεκέδες λάδι παραγωγής τους, χωρίς να δηλώνουν το επιπλέον εισόδημα.

• Κλέφτες γιατροί και φαρμακοποιοί που στήνουν εισπρακτικές εταιρίες στην πλάτη των ασθενών γράφοντάς τους αχρείαστα φάρμακα, που ασφαλώς κάποιος εν τέλει πρέπει να πληρώσει (τα ασφαλιστικά ταμεία, γι' αυτούς που αναρωτιούνται).

• Κλέφτες οι νοικοκύρηδες που διατηρούν ανασφάλιστες οικονόμους και στερούν πόρους από τα ταμεία.

• Κλέφτες οι αιώνιοι φοιτητές γιατί καταναλώνουν κρατικούς πόρους και δεν κάνουν τίποτα.

Κλέφτες, κλέφτες, κλέφτες. Μιάμιση σελίδα κλέφτες (ενδεικτικά). Συμπέρασμα; Κλέφτες υπάρχουν πολλοί. Αλλά εσείς βεβαίως δεν ανήκετε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Ούτε και που πήρε το μάτι σας κάτι ύποπτο, κάτι ανάρμοστο γύρω σας τόσα χρόνια. Όχι, εσείς είστε όλοι τα θύματα μίας μεγάλης πλεκτάνης. Μιας αμερικανοσιωνικής συνομωσίας ενάντια στο ταλαίπωρο Ελληνικό έθνος που αρνείται να καταναλώσει κουτόχορτο αντιστεκόμενο στα αντιλαϊκά σχέδια των πολυεθνικών. Κούνια που μας κούναγε! ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ! ΕΓΩ, ΕΣΥ, Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ. ΟΛΟΙ ΜΑΣ!

Την αγανάκτησή σας λοιπόν δεν την συμμερίζομαι. Το αίσθημα αδικίας σας δεν το καταλαβαίνω. Για ένα πράγμα μονάχα εξακολουθώ να αναρωτιέμαι. ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΜΑΣ ΈΛΛΗΝΕΣ; Έχουμε καταντήσει οι ψωμοζήτουλες της Ευρώπης εξαρτώντας την επιβίωση μας από λεφτά άλλων. Και όταν αυτοί μας τα δίνουν (ναι, με τόκο βεβαίως - κι εμείς το ίδιο θα κάναμε), εμείς τους ζητάμε και τα ρέστα. Απαιτούμε. Εκβιάζουμε. Θεωρούμε πως μας έχουν ανάγκη. Πως μας οφείλουν χρέος μεγάλο επειδή κάπου κάποιοι κάποτε σε αυτόν τον τόπο παρήγαγαν πολιτισμό. Επειδή τότε εκείνοι κοιμόντουσαν ακόμα στις σπηλιές με τα αγρίμια. Οι εποχές άλλαξαν Έλληνες και εμείς αμελήσαμε να επιβιβαστούμε στο τρένο του χρόνου.

Ας πάρουμε μερικά μαθήματα από το παράδειγμα άλλων πραγματικά υπερήφανων λαών, όπως οι Ιάπωνες λόγου χάρη. Ξεφυλλίζω μία εκ των μεγαλύτερης κυκλοφορίας εφημερίδων στη Μ. Βρετανία λίγες εβδομάδες μετά την ανυπολόγιστη τραγωδία που χτύπησε το νησί τους. Ολοσέλιδη καταχώρηση υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Ιάπωνα πρωθυπουργό. Αναφέρεται στην οικονομική βοήθεια που προσέφερε ο Βρετανός φορολογούμενος στο δοκιμαζόμενο έθνος του. «Από τα βάθη της καρδιάς μας σας ευχαριστούμε για την αμέριστη συμπαράσταση σας τούτες τις δύσκολες ώρες. Ο Ιαπωνικός λαός δεν ξεχνά. Θα ορθοποδήσουμε. Θα ανταποδώσουμε. Ευχαριστούμε».

Ευχαριστούμε. Έτσι απλά. Αντρίκια. Λακωνικά. Εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε πως τα λεφτά που μας δανείζουν οι ξένοι ξεφυτρώνουν ως μάννα εξ' ουρανού. Δίχως κόπο. Δίχως ιδρώτα. Δίχως δουλειά. Έχουμε καταντήσει τόσο εγωπαθείς που αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως τα λεφτά δεν ανήκουν σε αόρατους αιμοδιψείς τραπεζίτες, πως δεν είναι παρά οι οικονομίες νοικοκυριών και συνταξιούχων, οι καταθέσεις τους, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών τους ταμείων, οι φόροι που έχουν πληρώσει στο κράτος τους. Και κάτι ακόμα: αρνούμαστε να δεχθούμε πως έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν τι θα τα κάνουν. Ακόμη και να τα κάψουν, που λέει ο λόγος, έχουν δικαίωμα παρά να τα δανείσουν σε εξυπνάκηδες κομπιναδόρους αρχοντοχωριάτες που πλαστογραφούνε στατιστικές προκειμένου να κοροϊδέψουν τους αγαθούς και τους αδαείς. Τους εαυτούς μας κοροϊδεύουμε Έλληνες. Κανέναν άλλον. Ξεχάσαμε το ευχαριστώ. Απαξιώσαμε το φιλότιμο. Γίναμε αγνώμονες. Αχάριστοι.

Την λύση φίλοι μου δεν θα τη βρείτε στους δρόμους και στις αγανακτισμένες πορείες. Η λύση είναι (ακόμα) στα χέρια σας. Μπροστά στα μάτια σας. Αντισταθείτε στην ανομία. Καταδικάστε την παρανομία ακόμη κι αν αυτή είναι μέσα στο σπίτι σας. Καταγγείλτε τον κλέφτη ακόμα κι αν αυτός είναι ο αδερφός σας. Περιθωριοποιείστε τον καταχραστή ακόμη κι αν τυγχάνει να είναι συνάδελφός σας (που μάλλον θα είναι εδώ που τα λέμε). Τιμωρήστε τον φοροδιαφυγά. Μην ψωνίζετε το παραμικρό από όσους δεν εκδίδουν αποδείξεις. Επιβραβεύστε τον τίμιο, τον σωστό, τον νομοταγή επαγγελματία. Μα, πάνω απ' όλα ΑΛΛΑΞΤΕ! Τους γύρω σας και τον εαυτό σας. Διαφορετικά κάντε την αγανάκτησή σας κορνίζα πάνω από το τζάκι να την βλέπουνε τα παιδιά μας και να την φτύνουν.

Δεν φταίω εγώ

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην οικονομία της χώρας μας, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ακούσει μέχρι τώρα κάποιον να αναγνωρίζει ότι έχει κάποια ευθύνη που φτάσαμε έως εδώ.

Κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει παραδεχτεί ότι σε κάτι έφταιξε. Πάντα αναφέρεται για τα λάθη των άλλων κομμάτων.

Καμία κοινωνική ομάδα δεν ασχολείται πως θα διορθώσει λάθη του παρελθόντος. Είναι απασχολημένη με το πώς θα προστατεύσει τα «κεκτημένα» της.

Κανένας υπερχρεωμένος δεν αναγνωρίζει ότι φταίει που ζούσε με δανικά. Οι τράπεζες φταίνε που του δώσανε τις πιστωτικές κάρτες.

Όχι μόνο δεν έχουμε τη συναίσθηση ότι σε κάτι φταίξαμε αλλά είμαστε και «αγανακτισμένοι» που οι δανειστές μας τολμούν να σκέφτονται ότι ίσως πρέπει να σταματήσουν να μας δίνουν άλλα δανικά γιατί μάλλον θα είναι «δανεικά κι αγύριστα».

Αυτό το φαινόμενο νομίζω ότι είναι ένα χαρακτηριστικό του λαού μας.

Δεν θυμάμαι κάποιο ιστορικό πρόσωπο που να αναγνώρισε τα λάθη του και τις ευθύνες του για άσχημες καταστάσεις στο έθνος μας.

Μήπως δεν έγιναν λάθη; Μήπως δεν είχαν τραγικές συνέπειες στο έθνος μας; Και όμως δεν βρέθηκε κάποιος να ομολογήσει ότι έκανε κάποιο λάθος.

Ακόμα και ο τρόπος που διδασκόμαστε την Ελληνική ιστορία, μας βοηθάει να μην συναισθανόμαστε τα λάθη μας σαν λαός. Για παράδειγμα, δεν φταίμε εμείς που η βυζαντινή αυτοκρατορία έσβησε από τον παγκόσμιο χάρτη. Φταίνε αυτοί οι κακοί οι Τούρκοι που ήρθαν και μας σκλαβώσανε. Και ασφαλώς αισθανόμαστε αγανακτισμένοι με αυτούς τους φταίχτες.

Την ίδια αντίδραση που είχαν και οι πρωτόπλαστοι όταν παράκουσαν την εντολή του Θεού.

«Ο Αδάμ είπε: Η γυναίκα που μου έδωσες για να είναι μαζί μου, αυτή μου έδωσε από το δέντρο και έφαγα». Δηλαδή δεν φταίω εγώ.

«Και η γυναίκα είπε: Το φίδι με εξαπάτησε, και έφαγα». Δηλαδή και πάλι άλλος φταίει.

Αυτή είναι η στρατηγική του Σατανά. Οδηγεί τον άνθρωπο ή έναν λαό στο λάθος - στην αμαρτία και όταν έρθουν οι συνέπειες του δίνει και τις ανάλογες δικαιολογίες.

Δεν έφταιξες εσύ που ζούσες τόσα χρόνια με δανεικά, ξοδεύοντας πολύ περισσότερα από τις οικονομικές σου δυνατότητες. Και οι άλλοι κάπως έτσι έκαναν.

Δεν έφταιξες εσύ ώστε τώρα να δεις τι πρέπει να κάνεις για να ξεχρεώσεις. Εξάλλου υπάρχει πιο εύκολη λύση: «Δεν πληρώνω – δεν πληρώνω».

Τι συνέπειες θα έχει αυτό; Δεν πειράζει. «ότι βρέξει ας κατεβάσει».

Και ο δρόμος των δικαιολογιών δεν έχει τέλος.

Και η εκκλησία του Ιησού Χριστού στην χώρα μας, οι «συνειδητοί Χριστιανοί», βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση.

Δεν συναισθάνεται ότι σε κάτι έχει και αυτή φταίξει που ο λαός μας είναι σε άσχημη πνευματική κατάσταση.

Δεν συναισθάνεται ότι δεν έχει επιτελέσει τον σκοπό της και να είναι το πνευματικό φως μέσα στο πνευματικό σκοτάδι. Να είναι πνευματικό αλάτι μέσα στην πνευματική σαπίλα.

Δεν συναισθάνεται (ακόμα) ότι αυτές τις κρίσιμες ώρες πρέπει να κλείσει την τηλεόραση, να αφήσει σε δεύτερη μοίρα την καριέρα και τις προσωπικές επιδιώξεις και να μπει σε αγώνα προσευχής για να έρθει μετάνοια στο λαό μας.

Πόσο μοιάζει με την εκκλησία της Λαοδίκειας στην Αποκάλυψη:

«Και προς τον άγγελο της εκκλησίας των Λαοδικέων, γράψε: Αυτά λέει ο Αμήν, ο πιστός και αληθινός μάρτυρας, η αρχή της κτίσης τού Θεού. Ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός. Είθε να ήσουν ψυχρός ή ζεστός. Έτσι, επειδή είσαι χλιαρός, και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, πρόκειται να σε ξεράσω από το στόμα μου. Επειδή, λες ότι: Είμαι πλούσιος, και πλούτισα, και δεν έχω ανάγκη από τίποτε, και δεν ξέρεις ότι εσύ είσαι ο ταλαίπωρος, και ο ελεεινός, και ο φτωχός, και ο τυφλός και ο γυμνός. Σε συμβουλεύω να αγοράσεις από μένα χρυσάφι δοκιμασμένο από τη φωτιά, για να πλουτίσεις, και ιμάτια λευκά για να ντυθείς, και να μη φανερωθεί η ντροπή της γύμνιας σου, και να χρίσεις τα μάτια σου με κολλύριο, για να βλέπεις. Εγώ, όσους αγαπάω, τους ελέγχω και τους περνάω από παιδεία. Γίνε, λοιπόν, ζηλωτής και μετανόησε. Πρόσεξε, στέκομαι στη θύρα και κρούω. Αν κάποιος ακούσει τη φωνή μου, και ανοίξει τη θύρα, θα μπω μέσα σ' αυτόν, και θα δειπνήσω μαζί του κι αυτός μαζί μου. Όποιος νικάει, θα του δώσω να καθίσει μαζί μου στον θρόνο μου, όπως κι εγώ νίκησα, και κάθισα μαζί με τον Πατέρα μου στον θρόνο του. Όποιος έχει αυτί, ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα προς τις εκκλησίες» (Αποκάλυψη 3:14-22).

Αγαπητοί αδελφοί, πολλές φορές σκέφτομαι ότι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον φταίμε εγώ και εσύ που ο λαός μας είναι εδώ που είναι και προχωράει μάλλον σε κάτι πολύ χειρότερο.

Αν εμείς είχαμε μπει στον αγώνα να ζήσουμε περισσότερο και περισσότερο το Άγιο θέλημα του Άγιου Θεού,

αν είχαμε σταθεί στην σκοπιά της προσευχής όσο έπρεπε,

αν είχαμε επιμεληθεί να γίνουμε περισσότερο υπηρέτες,

τότε σίγουρα θα είχαμε επηρεάσει τον λαό μας και θα είμαστε σε μια κατάσταση πολύ καλλίτερη και στη πνευματική αλλά και στη φυσική ζωή.

Αλλά δυστυχώς δεχτήκαμε τις εισηγήσεις του πονηρού ότι «είμαστε…» ότι «έχουμε…» και δεν χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο. Δεχτήκαμε τις εισηγήσεις του πονηρού και αναλωθήκαμε με τα λάθη και τις ελλείψεις των άλλων και όχι με τα δικά μας.

Δεχτήκαμε τις εισηγήσεις του πονηρού ότι «δεν πειράζει» σε ότι υστερούμε, «ο Θεός δεν τα κοιτάει αυτά».

ΟΜΩΣ ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ
Η λύση για την χώρα μας δεν είναι να βρεθούν κάποιοι δανειστές να μας δώσουν όλα όσα μας λείπουν και ακόμα περισσότερα, ώστε να συνεχίσουμε στην ίδια λάθος πορεία.

Η λύση για την εκκλησία του Ιησού Χριστού δεν είναι ο «καλός» Θεός να σας συγχωρέσει όλες τις αμαρτίες, ώστε να συνεχίσουμε να κάνουμε και άλλες.

«γίνε, λοιπόν, ζηλωτής και μετανόησε»

Η λύση είναι η ειλικρινής ΜΕΤΑΝΟΙΑ και να επιμεληθούμε με ΖΗΛΟ να ζήσουμε το Άγιο θέλημα του Άγιου Θεού.

Αυτή η αλλαγή στάσης πρέπει να αρχίσει σε προσωπικό επίπεδο, μετά σε εκκλησιαστικό και τότε σίγουρα θα έρθει και στο λαό μας.
ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΑ

Αργός χορός

Έχεις σταματήσει ποτέ να δεις τα παιδιά που παίζουν;
Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;
Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μιας πεταλούδας;
Ή να δεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;

Κόψε ταχύτητα.
Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος.
Η μουσική δε θα κρατήσει για πάντα.

Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;
Όταν ρωτάς κάποιον «τι κάνεις;»,
ακούς ποτέ σου την απάντηση;
Στο τέλος της ημέρας ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου
με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου;

Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.
Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος.
Η μουσική δε θα κρατήσει για πάντα.

Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αύριο»,
χωρίς να προσέξεις μες στη βιασύνη σου
την απογοήτευσή του;
Έχεις χάσει ποτέ σου έναν καλό φίλο, μόνο και μόνο
επειδή δεν εύρισκες το χρόνο να του τηλεφωνήσεις;

Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.
Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος.
Η μουσική δε θα κρατήσει για πάντα.

Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη τη μέρα,
Είναι σαν να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ...
Και που το πέταξες.

Η ζωή δεν είναι μια κούρσα ταχύτητας.
Ζήσε χαλαρά. Άκου τη μουσική.

από ένα κοριτσάκι με καρκίνο

Η χριστιανική στάση

O Ιησούς Χριστός, ο αρχηγός της πίστης όλων των Χριστιανών, ήρθε στη γη και πήρε το δρόμο του σταυρού.

Σήμερα πολλοί από τους οπαδούς Του αρέσκονται να απολαμβάνουν τίτλους, διακρίσεις και κοινωνική αναγνώριση ή το χειρότερο, είναι τόσο άφωνοι και ανύπαρκτοι, που δεν αξίζει τον κόπο να τους προσέξει κανείς.

Ο Ιησούς είπε: «Μακάριοι είστε, όταν σας ονειδίσουν και σας θέσουν υπό διωγμό...».

Ο υγιής βιβλικός Χριστιανισμός είναι μια πραγματική απειλή για την παγανιστική αποστασία από τον Θεό και την αμαρτία ενός κόσμου ξέχειλου από απληστία, υλισμό, και κάθε είδους ηθική κατάπτωση κάτω από τον έλεγχο δαιμονικών δυνάμεων.

Ο σημερινός Χριστιανισμός στις περισσότερες δυτικές χώρες είναι τόσο ακίνδυνος και ανεκτικός, που δε χρειάζεται να εξασκηθεί εναντίον του διωγμός.

Αν όμως οι Χριστιανοί αρχίσουν και πάλι να ζουν μέσα στα μέτρα και τα πρότυπα της Καινής Διαθήκης, αν για παράδειγμα αρχίσουν ν’ αποκαλούν την αμαρτία «αμαρτία», τότε η φυσική αντίδραση του κόσμου είναι και θα είναι αυτή που πάντα ήταν: Προσπάθεια μεταστροφής των Χριστιανών στα δικά του μέτρα και τελικά διωγμός.

Αντί να φωλιάζουμε αναπαυτικά στην προσωρινή ασφάλεια της θρησκευτικής ελευθερίας, είναι ώρα για κάθε αποφασισμένο Χριστιανό να προετοιμαστεί για τη μεγάλη κατηγορία που πρόκειται να μας αποδοθεί, για την ενοχή που θα μας επιρρίψουν, ότι είμαστε αντίθετοι στον παγκόσμιο ουμανισμό, στην απόλυτη εξύψωση του ανθρώπου.

Είναι ώρα ο κάθε Χριστιανός ν’ αντιληφθεί την κατασταλτική επίδραση που εξασκεί πάνω στο πνεύμα του η σημερινή «ανεκτικότητα» ενός κόσμου που έχει χάσει κάθε μέτρο και αρνείται να υπακούσει στις αρχές και στους θεσμούς του Δημιουργού Θεού και είναι ώρα ν’ αντιδράσει.

Καθώς οι διάφορες πλανερές ιδεολογίες επηρεάζουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων, για να τους οδηγήσουν σε μια διαστρεβλωμένη πνευματικοποίηση της πολιτικής και της οικονομίας σε όλα τα επίπεδα, εμείς οι Χριστιανοί, ίσως ενωρίτερα απ’ ό,τι οι περισσότεροι υπολογίζουμε, θα έχουμε την ευκαιρία να υποστούμε κάθε κατηγορία, για να σταθούμε «μακάριοι» πλάι στον Ιησού.

Είναι ανάγκη να προετοιμαστούμε από τώρα για τα μέλλοντα να συμβούν, καλλιεργώντας ένα ανθεκτικό πνεύμα «νίκης εν Χριστώ» για κάθε είδους διωγμό, και μια δομή ζωής και λατρείας, που θα είναι επίσης ανθεκτική σε δύσκολες για την Εκκλησία ώρες.

Henk Vink

Προσευχή του Billy Graham για την Αμερική

«Ουράνιε Πατέρα, ερχόμαστε μπροστά σου με μετάνοια για να μας συγχωρήσεις και να μας δώσεις τη δική Σου οδηγία και κατεύθυνση.

Γνωρίζουμε ότι ο λόγος Σου λέει, ‘Ουαί σ' αυτούς που λένε το κακό ότι είναι καλό’, αλλά αυτό ακριβώς έχουμε κάνει.

Έχουμε χάσει την πνευματική μας ισορροπία κι έχουμε αντιστρέψει τις αξίες.

Έχουμε εκμεταλλευτεί τους φτωχούς, κι αυτό το ονομάσαμε «Λοταρία» (τυχερά παιγνίδια).

Έχουμε ανταμείψει την τεμπελιά και την ονομάσαμε «ευημερία».

Σκοτώσαμε τα αγέννητα παιδιά και το ονομάσαμε αυτό «επιλογή».

Δεν πειθαρχήσαμε τα παιδιά μας και το δικαιολογήσαμε αυτό «ανάπτυξη της προσωπικότητας κι αυτοεκτίμησής τους».

Καταχραστήκαμε την εξουσία και το αποκαλέσαμε αυτό «πολιτική».

Ιδιοποιηθήκαμε αυτά που ανήκαν σε άλλους και το ονομάσαμε αυτό «φιλοδοξία».

Μολύναμε την ατμόσφαιρα με ασέβεια και πορνογραφία και το αποκαλέσαμε αυτό «ελευθερία της έκφρασης».

Περιγελάσαμε τις διαχρονικές αξίες που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας και το ονομάσαμε αυτό «διαφωτισμό».

Ερεύνησέ μας, Θεέ, και φανέρωσέ μας σήμερα την καρδιά μας.

Καθάρισέ μας από κάθε αμαρτία και ελευθέρωσέ μας.

ΑΜΗΝ».

Σημείωση Μεταφράστριας:
Το ίδιο ισχύει και για μας. Και μπορούμε να προσθέσουμε στα παραπάνω και τη στάση μας απέναντι στα σημεία των καιρών, στην ομοφυλοφιλία, στην αρχαιολατρία, στον αντισημιτισμό, στα κάθε είδους είδωλα και λοιπά...

Μια διακήρυξη από τον Πρόεδρο των Η.Π.Α.

Πριν σαράντα χρόνια, οι προστάτες και υποστηρικτές του Stonewall Inn στην πόλη της Νέας Υόρκης αντιστάθηκαν στην αστυνομική παρενόχληση, που ήταν τότε κάτι το συνηθισμένο για τα μέλη της Κοινότητας των Λεσβίων, Ομοφυλόφιλων, Αμφιφυλόφιλων και Τραβεστί (LGBT). Από την αντίσταση αυτή γεννήθηκε η Κίνηση των Δικαιωμάτων των LGBT. Κατά τη διάρκεια του μήνα που διακηρύττουμε ότι θα είναι προς τιμήν της αξιοπρέπειας των LGBT, τιμούμε και τη μνήμη των γεγονότων του Ιουνίου του 1969 και δεσμευόμαστε να πραγματοποιήσουμε δικαιοσύνη και ισότητα ως προς το Νόμο για τους LGBT Αμερικανούς.

Οι LGBT Αμερικανοί συνέβαλαν κι εξακολουθούν να συμβάλλουν κατά πολύ στην ισχυροποίηση της δομής της Αμερικανικής κοινωνίας. Υπάρχουν πολλοί αξιοσέβαστοι LGBT ηγέτες σε όλους τους επαγγελματικούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων των Τεχνών και του Εμπορίου. Οι LGBT Αμερικανοί επίσης κινητοποίησαν το Έθνος ώστε να ανταποκριθεί στην καταπολέμηση της εντός της χώρας HIV/AIDS επιδημίας και έχουν παίξει ένα σημαντικό ρόλο στη διεύρυνση της συμμετοχής της χώρας για την καταπολέμηση της HIV πανδημίας παγκοσμίως.

Χάρη στην αξιόλογη αποφασιστικότητα και αγωνιστικότητα της Κίνησης για τα Δικαιώματα των LGBT, όλο και περισσότεροι LGBT Αμερικανοί μπορούν να ζουν τη ζωή τους ανοιχτά όσο ποτέ πριν. Είμαι περήφανος που είμαι ο πρώτος Πρόεδρος που τοποθέτησα δημόσια LGBT υποψήφιους σε επικυρωμένες από το Κοινοβούλιο θέσεις, μέσα στις πρώτες 100 ημέρες της θητείας μου. Τα άτομα αυτά εκφράζουν τις καλύτερες ιδιότητες που απαιτούνται για δημόσιους λειτουργούς και σε όλο το χώρο της Διοίκησής μου (στον Λευκό Οίκο και στις Ομοσπονδιακές Υπηρεσίες), οι LGBT υπάλληλοι εκτελούν τα δημόσια καθήκοντά τους με συνέπεια κι επαγγελματισμό.

Η Κίνηση των Δικαιωμάτων των LGBT έχει επιτύχει μεγάλη πρόοδο, υπάρχουν όμως ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν. Η LGBT νεολαία πρέπει να νιώθει ασφαλής να σπουδάζει χωρίς φόβο στιγματισμού και παρενόχλησης και οι LGBT οικογένειες και ηλικιωμένοι να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Η Κυβέρνησή μου συνεργάζεται με την LGBT Κοινότητα για να προωθήσει μια μεγάλη σειρά από πρωτοβουλίες. Σε διεθνές επίπεδο έχω ενώσει τις προσπάθειές μου με αυτές του Ο.Η.Ε., για να αποποινικοποιηθεί η ομοφυλοφιλία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Εδώ, στη χώρα μας, εξακολουθώ να προωθώ μέτρα που θα καλύψουν όλο το φάσμα των ίσων δικαιωμάτων για τους LGBT Αμερικανούς. Αυτά τα μέτρα περιλαμβάνουν έμφαση και ισχυροποίηση στην νομοθεσία για αδικήματα διακρίσεων, πολιτική και Ομοσπονδιακή υποστήριξη των δικαιωμάτων των LGBT ζευγαριών, καμία νομική κάλυψη για οποιασδήποτε μορφής διάκριση στον χώρο εργασίας, εξασφάλιση του δικαιώματος υιοθεσίας, και ένα τέλος στην πολιτική του «Μη ρωτάς, μη λες», ώστε να ενισχυθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας και οι Υπηρεσίες Ασφαλείας. Επίσης πρέπει να επιδοθούμε στην καταπολέμηση της HIV/AIDS επιδημίας, προσπαθώντας να μειώσουμε τον αριθμό των HIV μολύνσεων και προμηθεύοντας φροντίδα και υποστήριξη στα άτομα που υποφέρουν από HIV/AIDS μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα θέματα αυτά δεν επηρεάζουν μόνον την κοινότητα των LGB, αλλά ολόκληρο το Έθνος. Όσο η υπόσχεση για ισότητα σε όλα για όλους παραμένει ανεκπλήρωτη, όλοι οι Αμερικανοί επηρεάζονται. Αν μπορέσουμε να συνεργαστούμε για να προωθήσουμε τις αρχές, πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε το Έθνος μας, κάθε Αμερικανός θα ωφεληθεί. Κατά τη διάρκεια του μήνα προς τιμήν της αξιοπρέπειας των LGBT, καλώ την κοινότητα των LGBT, το Κογκρέσο και τον Αμερικανικό λαό, να συνεργαστούν για να προωθηθούν τα ίσα δικαιώματα για όλους, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό του καθενός ή το φύλο του.

Ως εκ τούτου λοιπόν, τώρα, εγώ, ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, με την ιδιότητα της εξουσίας που μου έχει δοθεί από το Σύνταγμα και τους Νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ανακηρύσσω τον μήνα Ιούνιο του 2009, μήνα προς τιμήν της αξιοπρέπειας των Λεσβίων, Ομοφυλόφιλων, Αμφιφυλόφιλων και Τραβεστί. Καλώ το λαό των Ηνωμένων Πολιτειών να απορρίψουν τις διακρίσεις και τις προκαταλήψεις όπου αυτές υπάρχουν.

ΣΕ ΠΙΣΤΩΣΗ ΟΣΩΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΑΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, θέτω την υπογραφή μου σήμερα, την πρώτη ημέρα του Ιουνίου, στο έτος του Κυρίου μας δύο χιλιάδες εννέα και στο διακοσιοστό τριακοστό τρίτο έτος από την Ανεξαρτησία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

BARACK OBAMA

1η Ιουνίου 2009

(Μήνας προς τιμή των λεσβίων, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων και τραβεστί)

Καθένας που βασίζει την πίστη του στη Γραφή μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει για τον κόσμο στον οποίο ζούμε μια τέτοια ενέργεια. Νομίζω ότι δεν χρειάζονται άλλα σχόλια, αρκεί και μόνο να σκεφτούμε την περίπτωση των Σοδόμων.

Υποσημείωση:
Στις 6 Μαΐου 2009 η Βουλή των Αντιπροσώπων πέρασε το Νομοσχέδιο για τα «Αδικήματα εξαιτίας μίσους». Το Νομοσχέδιο αυτό, γνωστό σαν HR1913, ψηφίστηκε κατ’ αρχήν με 249 ψήφους υπέρ και 175 κατά. Στο Νομοσχέδιο αυτό προβλέπεται μεταξύ των άλλων, ότι χριστιανοί ιεροκήρυκες θα συλλαμβάνονται και θα καταδικάζονται, αν κάποιος διαπράξει ένα αδίκημα της παραπάνω κατηγορίας μετά από ακρόαση κηρύγματός τους. Αν κάποιος κηρύξει ενάντια στην ομοφυλοφιλία ή την άμβλωση, θα θεωρείται αυτός υπαίτιος για όποια ριζοσπαστική πράξη επακολουθήσει το κήρυγμά του, αδιάφορο ποιος θα την έχει διαπράξει.

Μια Γερμανίδα κυρία θυμάται...

Όταν ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία, η Γερμανία βρισκόταν σε μια κατάσταση μεγάλης οικονομικής δυσπραγίας. Τα χρήματα δεν είχαν καμιά αξία. Οι άνθρωποι έχαναν τη δουλειά τους, το σπίτι τους, όπως συνέβαινε και στην Αμερική γύρω στο 1930. Ο Χίτλερ κατάφερε να πάρει την εξουσία υποσχόμενος «ΑΛΛΑΓΗ». Κατηγορούσε τους Σιωνιστές, πως αυτοί και η απληστία των Τραπεζιτών τους ήταν η αιτία όλων των προβλημάτων και υποσχόταν, πως αν αναλάμβανε την εξουσία θα τους τιμωρούσε. Ο στόχος του μάλιστα ήταν να εξαλείψει τους Σιωνιστές από το πρόσωπο της γης. Τελικά ένας συνασπισμός από πολιτικά κόμματα στο Κοινοβούλιο διάλεξε αυτόν για ηγέτη. Και ο Χίτλερ, όταν πήρε στα χέρια του την εξουσία, δεν δίστασε να διώξει και να καθαιρέσει όποιον από τους πολιτικούς αυτούς δεν συμφωνούσε σε κάτι μαζί του κι έπεφτε στη δυσμένειά του.

Ναι, πράγματι ήρθε «ΑΛΛΑΓΗ» στην πατρίδα μου όπως το είχε υποσχεθεί ο νέος μας ηγέτης. Οι δάσκαλοι στα σχολεία άρχισαν να μαθαίνουν στα παιδιά τραγούδια που εξυμνούσαν τον Χίτλερ. Αυτή ήταν η αρχή για την Κίνηση της Χιτλερικής Νεολαίας. Άρχισε με την εξύμνηση των προγραμμάτων του «Φύρερ» από τα χείλη των αθώων παιδιών. Μικρά αγοράκια και κοριτσάκια ένωναν τα χεράκια τους και τα τραγουδούσαν ακόμη κι όταν πήγαιναν από το σχολείο στο σπίτι. Ο αδελφός μου, όταν γύριζε στο σπίτι, έλεγε στον πατέρα μας τι γινόταν στο σχολείο. Τα πολιτικά τραγούδια των παιδιών εξυμνούσαν την αλλαγή που θα ερχόταν στη χώρα μας από τον καινούργιο μας «Φύρερ», τον ηγέτη που μπορούσαμε πια να τον εμπιστευτούμε.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την έκφραση στο πρόσωπο του πατέρα μας, σαν τ' άκουσε αυτά. Βαθειά θλίψη και φόβος. Ήξερε ότι στα χείλη των μικρών παιδιών ήταν η καλύτερη προπαγάνδα για τους Ναζί. Εκείνο το βράδυ, προτού πει την προσευχή για το φαγητό στο τραπέζι, έβαλε τα χέρια του επάνω στα κεφαλάκια μας και προσευχήθηκε για μας από τον ζωντανό Λόγο του Θεού: «Και λόγος Κυρίου έγινε προς εμέ λέγων, Πριν σε μορφώσω εν τη κοιλία σε γνώρισα και πριν εξέλθεις εκ της μήτρας σε αγίασα. Προφήτη εις τα έθνη σε κατέστησα» (Ιερεμίας 1:4-5). Σύντομα τα τραγούδια που εξυμνούσαν τον Φύρερ ακούγονταν παντού, στους δρόμους, από το ράδιο, παντού. «Με τον Φύρερ οδηγό μας μπορούμε να το κατορθώσουμε! Μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο!».

Δεν πέρασε πολύ και ο πατέρας μας, που ήταν πάστορας, γύρισε ενωρίς από τις επισκέψεις που συνήθιζε να κάνει στα νοσοκομεία και στα γηροκομεία. Οι άνθρωποι, που πήγαινε και τους παρηγορούσε με τον Λόγο του Θεού, δεν βρίσκονταν πια εκεί. Πού είχαν εξαφανιστεί κάτω από τη μέριμνα του σοσιαλιστικού προγράμματος υγείας; Κι όμως, ήταν ένα μυστικό που το ήξεραν όλοι. Οι γέροι και οι άρρωστοι εξαφανίστηκαν πρώτοι από τα νοσοκομεία με την μέθοδο της «θανάτωσης από έλεος». Αυτή ήταν η πολιτική. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και όσα είχαν το σύνδρομο Down, ακολούθησαν στο δρόμο της «ευθανασίας». Οι άνθρωποι ψιθύριζαν μεταξύ τους: «Ίσως είναι καλύτερα γι' αυτά τώρα. Γλίτωσαν από τη μιζέρια της ζωής τους και δεν θα υποφέρουν άλλο πια. Έπειτα ο θάνατός τους είναι ένα ξαλάφρωμα για τα οικονομικά της χώρας. Οι φόροι μας δεν θα πηγαίνουν πια σ' αυτό το δυσβάσταχτο φορτίο». Έτσι ο φόνος ονομάστηκε «έλεος».

Η Κυβέρνηση πήρε στα χέρια της και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Βιομηχανία και κάθε μορφής ιατρική παροχή «εθνικοποιήθηκαν». (ΝΑ-ΖΙ θα πει Εθνικό – Σοσιαλιστικό Κόμμα). Όλες οι επιχειρήσεις των Εβραίων κατασχέθηκαν. Πιστεύω θα γνωρίζετε τι συνέβη στο Βερολίνο τη φοβερή εκείνη «Νύχτα των Κρυστάλλων».[1] Ήρθαν τα πάνω κάτω και στον κόσμο και ως προς τον Λόγο του Θεού. Η υπόσχεση του Χίτλερ για «αλλαγή» σε μια χώρα που μαστιζόταν οικονομικά, ήταν το πανάρχαιο δόλωμα του σατανά που οδηγεί στην καταστροφή.

Εκείνο που άρχισε με την απατηλή προπαγάνδα στα τραγούδια των παιδιών, οδήγησε αργότερα στο θάνατο εκατομμύρια παιδιά. Η πραγματικότητα που ζήσαμε τότε είναι τόσο φοβερή, που η σημερινή γενιά δεν μπορεί να τη φανταστεί. Η τραγωδία που περάσαμε είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει όλη μέσα σ' ένα βιβλίο ή σε μια εκπομπή. Ποιος θ' αντέξει να τα γράψει ή να τα διαβάσει όλα αυτά; Όμως με όλη τη δύναμη της ψυχής μου κι ως τη στερνή μου πνοή, θέλω να προειδοποιήσω κάθε Χριστιανό και κάθε Εβραίο στο όνομα του Κυρίου, ότι αν δεν αλλάξει τώρα η πνευματική κατάσταση στην Αμερική με επιστροφή στον Κύριο, φοβερά πράγματα θα επακολουθήσουν.

Τρέμω, όταν ακούω τις φωνούλες των παιδιών στην Αμερική, να τραγουδούν τώρα για τον Ομπάμα, αυτόν τον χαρισματικό άνθρωπο που τον υποδέχτηκαν σαν Μεσσία. Κι όμως, άκουσα αυτόν τον άνθρωπο να υποστηρίζει τις εκτρώσεις και τη «θανάτωση ελέους» των μικρούλικων μωρών, που είναι ανεπιθύμητα. Δυστυχώς έχουμε μείνει πολύ λίγοι από μας για να σας προειδοποιήσουμε αρκετά. Λένε πως οι Καθολικοί στην Αμερική είναι 69 εκατομμύρια και 70 εκατομμύρια οι Διαμαρτυρόμενοι. Πού είναι η φωνή σας; Πού είναι η αντίδρασή σας στην καταισχύνη σας; Πού είναι το πάθος και η ψήφος σας; Ψηφίσατε μήπως ελπίζοντας στις άδειες υποσχέσεις ενός που προωθεί τις εκτρώσεις; Ή μήπως ψηφίσατε σύμφωνα με τη Βίβλο; Αλλά τι λέει ο Κύριος για κάθε ζωντανό, ακόμη αγέννητο παιδί μέσα στη μήτρα της μητέρας του; «Πριν σε μορφώσω εν τη κοιλία σε γνώρισα και πριν εξέλθεις εκ της μήτρας σε αγίασα». Έχω ζήσει την πολιτική του θανάτου στα νιάτα μου, και τώρα να που την ξαναβλέπω...

Χριστιανοί, αν τώρα δεν σηκωθείτε από τη ραθυμία σας, θα χάσετε τη θρησκευτική σας ελευθερία! Στην Αμερική ιερείς και ιεροκήρυκες ήδη δεν έχουν πια την ελευθερία να μιλήσουν ανοιχτά από τον άμβωνα. Αλλά και πολιτικοί διακινδυνεύουν την καριέρα τους αν μιλήσουν για απόψεις τους που συμφωνούν με τη Γραφή. Ο νόμος τώρα απαγορεύει την ελευθερία στο κήρυγμα εκείνων που έχουν συντηρητικές αρχές.

Άκουσα τον πάστορα του Ομπάμα να καταδικάζει την Αμερική. Και άκουσα τον ίδιο τον Ομπάμα να κατηγορεί και να ειρωνεύεται όλους εσάς τους επαρχιώτες Αμερικανούς που είσαστε «προσηλωμένοι στη θρησκεία σας»! Αλλά εγώ είμαι μια ασήμαντη, άγνωστη γυναίκα. Δεν φοβάμαι για τις συνέπειες αν πω την αλήθεια μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου. Είμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα και σύντομα θα πάω να συναντήσω τον Κύριό μου. Δεν φοβάμαι για τον εαυτό μου, αλλά τρέμω για σας και τα παιδιά σας. Τρέμω για την εξύμνηση ενός πολιτικού που τραγουδάνε τα παιδιά σας στο σχολείο (και μάλιστα σε μια εποχή που ένας ύμνος ή μια προσευχή προς τον Θεό και τον Κύριό μας Ιησού είναι κάτι που δεν επιτρέπεται από τον νόμο στα δημόσια σχολεία).

Προσεύχομαι να λάβετε στα σοβαρά υπόψη την προειδοποίησή μου για χάρη των παιδιών σας και των εγγονιών σας. Μην αφήνετε να σας εξαπατούν.

Lori Kalner

Μετάφραση: Δ. Καπελούζου

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ:
[1] Την 9η Νοεμβρίου 1938, που έμεινε γνωστή σαν «Νύχτα των Κρυστάλλων», από τα πολλά τζάμια που είχαν σπάσει, δόθηκε το σύνθημα στο Βερολίνο να λεηλατηθούν ελεύθερα Συναγωγές, σπίτια και μαγαζιά των Εβραίων. Η νύχτα αυτή σηματοδότησε μια επίσημη έναρξη του διωγμού των Εβραίων από τις Ναζιστικές λαϊκές ομάδες.

O γιατρός των φτωχών παιδιών

Τα τελευταία έντεκα χρόνια έχει δώσει ζωή σε 9.000 παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μοναδική του αμοιβή, το χαμόγελο που γεννιέται ξανά στα χείλη τους.

Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλαγκός, ήταν ο πιο καλός μαθητής του Μαγκντί Γιακούμπ και αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα.

Ο Έλληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλαγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών».

Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.

Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Έλληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους.

«Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει κι η χαρά που νιώθουν οι οικογένειές τους. Αυτά μου αρκούν», λέει περήφανος μιλώντας στην εφημερίδα «Espresso».

Οπουδήποτε στο κόσμο κι αν τον χρειαστούν, δηλώνει παρών. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του.

«Όταν ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου πενήντα περιστατικά μέσα σε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση. Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα».

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ
Ο πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν (όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος) ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην Πόλη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που ζούνε στη φτώχεια».

Τον ρωτάμε αν πιστεύει στον Θεό. Αν έχει κάποια βάση αυτό που λέμε όταν κινδυνεύει κάποιος δικός μας άνθρωπος: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Πρέπει να ξέρετε ότι κάθε φορά που χειρουργώ πάνω στο χειρουργικό τραπέζι, δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι, λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Άλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας».

Έρχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει ο κ. Καλανγκός, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι πάνω από τις δυνάμεις τους: «Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη.
Ένα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. Όταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της.
Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή.
Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο.
Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι «υπεράνω των δυνάμεών μου», όμως ποτέ δεν λυγίζω.
Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ
Παρά το γεγονός ότι έχει βραβευτεί δεκάδες φορές από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα, όπως ο ίδιος λέει, δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειές του και το χαρακτήρα του: «Σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως όλα αυτά τα χρόνια όσο ακριβώς προχώρησα σε επιστημονικό και σε φιλανθρωπικό επίπεδο, άλλο τόσο προσπαθώ να είμαι ταπεινός, και αυτό είναι το μεγαλύτερο ιδανικό στη ζωή».

Τι κι αν έχει θυσιάσει το χρόνο του και την οικογενειακή του ζωή; Εκείνο που έχει σημασία (όπως λέει) είναι να είσαι χρήσιμος για τον διπλανό σου. Αυτό προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και στα δύο παιδιά του - τις ελάχιστες ώρες που είναι κοντά τους.

Όμως, ο Αυξέντιος Καλαγκός δεν έχει μόνο τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο.

Έχει σαν παιδιά του 9.000 φτωχά αγγελούδια που δεν είχαν πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν υγεία των χωρών που ζούσαν, στα οποία χάρισε αφιλοκερδώς το δικαίωμα να αναπνέουν και να μπορεί η καρδούλα τους να χτυπάει κανονικά.

Συνεχιστές του φιλανθρωπικού και του επιστημονικού έργου του ευτυχώς (όπως λέει) υπάρχουν.

Αν ρωτήσουμε 1000 άτομα, όλοι ξέρουν τη ΜΕΝΕΓΑΚΗ και την ΤΖΟΥΛΙΑ και όλα τα ανώφελα άτομα, ενώ τον σωτήρα γιατρό δεν τον ξέρει κανένας μας..

Γιατί άραγε;

Γιατί τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και αποχαύνωσης πιστεύουν ότι δε θέλουμε να ξέρουμε ή δεν πρέπει να ξέρουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους;

Η ελληνική νύχτα των κρυστάλλων

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, ένας Έλληνας αστυνομικός παραβίασε τους σαφείς διατυπωμένους κανόνες εμπλοκής της υπηρεσίας του και χρησιμοποίησε παράνομα το όπλο του. Ήταν τόσο άτυχος, ώστε να σκοτώσει ένα νεαρό παιδί. Οι καταστροφές που ακολούθησαν δεν είχαν όμως καμιά σχέση με την τύχη. Δεκάδες Έλληνες δημοσιογράφοι έσπευσαν να βάψουν τα χέρια τους με το αίμα του Αλέξη. Χωρίς να περιμένουν την αυτοψία, τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης ή το πόρισμα των ανακριτικών αρχών, αποφάνθηκαν ότι η αστυνομία «δολοφόνησε εν ψυχρώ το νεαρό». Πρόσθεσαν δε ότι ο θάνατος του Αλέξη ακολούθησε τη λογική παρόμοιων περιπτώσεων στο παρελθόν και ενισχύει τον ισχυρισμό ότι η ελληνική αστυνομία είναι εκτός ελέγχου. Η δέουσα αντίδραση της κοινωνίας απεικονίστηκε από τον ταλαντούχο σκιτσογράφο της εφήμεριδας «Καθημερινή», Ηλία Μακρή, ο οποίος στις 9 Δεκεμβρίου ζωγράφισε μια πένα να διαπερνά τρεις αστυνομικούς με την επισήμανση «συγνώμη, εξοστρακίστηκε».

Καθώς περπατούσα στην οδό Φιλελλήνων και έβλεπα τους εμπόρους να μαζεύουν τις σπασμένες βιτρίνες των καταστημάτων τους, μου ήρθε στο μυαλό η «Νύχτα των Κρυστάλλων» («Kristallennacht»). Ας μη λησμονούμε άλλωστε, ότι οι βανδαλισμοί των καταστημάτων των Εβραίων από τους Ναζί, το 1938, ξεκίνησαν από τη δολοφονία ενός Γερμανού διπλωμάτη στο Παρίσι από έναν Εβραίο θερμοκέφαλο. Το ιδεολόγημα της συλλογικής ενοχής, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια από κάθε πολιτισμένο λαό, ζει και βασιλεύει στον κόσμο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οι αστυνομικοί είναι φονιάδες. Γι’ αυτό πρέπει να τους λούσουμε με βενζίνη και φωτιά. Για να τους φέρουμε σε απόσταση βολής, δεν πρέπει να διστάσουμε να σπάσουμε καταστήματα ή να προβούμε σε εμπρησμούς.

Αναμφίβολα, οι Έλληνες δημοσιογράφοι θα προσβληθούν από την εν λόγω σύγκριση. Άλλωστε, το πογκρόμ των τελευταίων ημερών δεν στράφηκε εναντίον Εβραίων ή Τσιγγάνων, αλλά εναντίον των «τρισκατάρατων» αστυνομικών. Για να μην τους προκαλέσω περισσότερο, λοιπόν, τους καλώ να διαβάσουν την προκήρυξη της 17ης Νοέμβρη, μετά το θάνατο του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν σήμερα τα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης ελάχιστα διαφέρει από εκείνη που χρησιμοποιούσε τότε η τρομοκρατική οργάνωση. Η διαφορά, βεβαίως, είναι ότι οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν χρειάζεται να παγιδεύσουν το αμάξι ενός αστυνομικού με εκρηκτικά, για να κατακτήσουν το δικαίωμα να παροτρύνουν άλλους να το κάνουν.

Η Νύχτα των Κρυστάλλων, ήταν ένας εκτραχηλισμός που απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει. Το ίδιο συνέβη και στη σημερινή Αθήνα. Όταν όσοι έχουν κύρος στην ελληνική κοινωνία (δάσκαλοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι) καθιστούν σαφές στους νέους ότι η καταστροφική τους μανία αποτελεί ένδειξη πολιτικής αρετής και δεν θα τύχει οποιασδήποτε τιμωρίας, μια μικρή, αλλά ικανή, ομάδα από αυτούς θα εκμεταλλευθεί την ελευθερία κινήσεων που της παρέχεται. Για όσους δεν ζουν μόνιμα στην Ελλάδα, η άποψη ότι η Ελληνική Αστυνομία αποτελείται από «αυταρχικούς φονιάδες», φαντάζει τουλάχιστον βλακώδης. Έκπληκτοι οι τουρίστες παρακολουθούν τους Έλληνες οδηγούς να παραβιάζουν κάθε κανόνα οδικής κυκλοφορίας και ασφάλειας και να παραμένουν ατιμώρητοι. Σε άλλες χώρες, θεωρείται κοινός τόπος ότι ο σεβασμός στους νόμους σώζει πολύ περισσότερες ζωές από όσες καταστρέφει. Στην Ελλάδα, όμως, τα ελληνικά σχολεία θρηνούν εκατοντάδες συμμαθητές του Αλέξη κάθε χρόνο, λόγω της ανοχής της κοινωνίας στη δολοφονική συμπεριφορά των οδηγών, στη διαφθορά των επιθεωρητών εργασίας και στην απόρριψη των τοξικών αποβλήτων των εργοστασίων στα ποτάμια.

Ο ανεπαρκής εξοπλισμός και εκπαίδευση και το πεσμένο ηθικό της Ελληνικής Αστυνομίας είναι συμπτώματα και όχι οι αιτίες της κατάρρευσης του κράτους δικαίου. Κάθε μήνα, το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίζει και έναν καινούργιο κακογραμμένο νόμο για να κατευνάσει την οργή της κοινής γνώμης για κάποια περίπτωση κατάχρησης εξουσίας. Οι Έλληνες, από την πλευρά τους, χειροκροτούν την ψήφιση αυτών των νόμων, αλλά αντιτίθενται στην εφαρμογή τους. Το ίδιο και οι πολιτικοί. Οι ανεφάρμοστοι νόμοι και οι εξευτελιστικοί μισθοί εγγυώνται την άνθηση της διαφθοράς στην Ελληνική Αστυνομία. Η διαφθορά οδηγεί μαθηματικά στην καταρράκωση του κύρους της. Η έλλειψη κύρους και σεβασμού για τα σώματα ασφαλείας αποτελούν μια πολύ βολική λογική εξήγηση για την ανομία σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας.

Πράγματι, υπάρχουν θερμόαιμοι στους κόλπους της αστυνομίας, οι οποίοι ενίοτε υιοθετούν βίαιες συμπεριφορές απέναντι σε όσους μετανάστες πέφτουν στα χέρια τους. Αλλά οι νταήδες αυτοί είναι ταυτόχρονα και δειλοί, ενώ η δημογραφική ομάδα των ανυπεράσπιστων, τους οποίους μπορούν να βασανίζουν ατιμώρητα, είναι μικρή και συρρικνώνεται συνεχώς. Οι αστυνομικοί που παραβιάζουν τον όρκο τους διακινδυνεύουν την ίδια βραδυκίνητη και επιφυλακτική απονομή δικαιοσύνης που περιμένει κάθε Έλληνας που παρανομεί.

Ο σεβασμός του κράτους δικαίου απαιτεί ο θάνατος του Αλέξη να τύχει παραδειγματικής και γρήγορης τιμωρίας. Οι δικαστές και οι ένορκοι, έχοντας κατά νου όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, οφείλουν να ζυγίσουν από τη μια πλευρά το δικαίωμα της αυτοάμυνας κάθε ανθρώπινου όντος (συμπεριλαμβανομένων και των αστυνομικών) και από την άλλη την υποχρέωση των οργάνων της πολιτείας να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή ακόμα και με κίνδυνο της δικής τους. Η ελληνική κοινωνία θα γίνει πιο υγιής μόνον αν τιμωρηθεί το ίδιο το έγκλημα και όχι αυτό που τα ΜΜΕ αντιλαμβάνονται ως έγκλημα.

Κάθε Νύχτα των Κρυστάλλων αποτελεί πλήγμα για τον αυτοσεβασμό ενός έθνους. Αφού διασκεδάσαμε όλο τον κόσμο με την ανικανότητα της Αστυνομίας να υπερασπίσει την Αθήνα απέναντι σε μερικές εκατοντάδες ταραξίες, τώρα μερικοί υπεύθυνοι δημοσιογράφοι αλλάζουν γραμμή προκειμένου να συντονιστούν με τον προβληματισμό της κοινής γνώμης. Ίσως τα γεγονότα των ημερών αυτών να εντάσσονται σε μια ευρύτερη διαδικασία ωρίμανσης. Οι δημοσιογράφοι είναι τα χαϊδεμένα παιδιά της ελληνικής κοινωνίας. Ας τους αφήσουμε να δικαιολογήσουν τις ναρκισσιστικές επαναστατικές τους ασκήσεις, παίζοντας το ρόλο της νομιμοποιημένης εκδοχής της 17 Νοέμβρη, αντί να υπερασπιστούν με σθένος, όπως οφείλουν, το κράτος δικαίου, σε μια στιγμή που το κράτος αποτυγχάνει, όπως τώρα, να προστατεύσει τους πολίτες του.

του Brady Kiesling

Σημείωση:
Ο κ. Brady Kiesling είναι πρώην διπλωμάτης των ΗΠΑ. Παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ και έκτοτε ζει μόνιμα στη χώρα μας.