Nick Vujicic

Ο Λόγος του Θεού μάς λέει: «Αδελφοί μου, να χαίρεστε όταν δοκιμάζεστε από πολλούς και διαφόρους πειρασμούς» (Ιάκ.1:2).
Να θεωρούμε χαρά την κάθε δοκιμασία, τους πόνους και τους αγώνες μας; Οι γονείς μου σαν Χριστιανοί και ειδικά ο πατέρας μου σαν ιεροκήρυκας, γνώριζαν το συγκεκριμένο χωρίο αρκετά καλά. Όμως, το πρωινό της 4ης Δεκεμβρίου 1982 στη Μελβούρνη (Αυστραλία), η τελευταία σκέψη στο μυαλό τους ήταν «Δόξα στον Κύριο». Ο πρωτότοκος γιος τους είχε γεννηθεί χωρίς άκρα, δηλαδή χωρίς χέρια και πόδια! Δεν υπήρξε καμιά προειδοποίηση ή χρόνος ώστε να έχουν προετοιμαστεί γι’ αυτό. Οι γιατροί είχαν σοκαριστεί και δεν είχαν καμιά απολύτως απάντηση!
Ολόκληρη η εκκλησία θρήνησε τη γέννηση μου και οι γονείς μου ήταν απολύτως συντριμμένοι. «Αν ο Θεός είναι Θεός αγάπης, γιατί επέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο; Ειδικά σε αφιερωμένους Χριστιανούς». Ο πατέρας μου σκεφτόταν ότι δε θα ζήσω πολύ, αλλά οι ιατρικές εξετάσεις έδειχναν ότι ήμουν ένα υγιές μωρό, απλά χωρίς χέρια και πόδια.
Οι γονείς μου δικαιολογημένα ανησυχούσαν και φοβόντουσαν σχετικά με το τι είδους ζωή θα είχα. Το πρώτο μεγάλο εμπόδιο για εκείνους ήταν να έχουν ειρήνη και να εμπιστεύονται ότι ο Θεός είχε τον έλεγχο. Πέρασαν αρκετοί μήνες με δάκρυα, ερωτήσεις και θλίψη, πριν οι καρδιές τους βρουν ισορροπία. Ο Θεός τους έδωσε δύναμη, σοφία και θάρρος σ’ αυτά τα πρώτα χρόνια και μετά όταν ήμουν αρκετά μεγάλος για να πάω στο σχολείο.
Υπήρχαν άνθρωποι που λόγω της σωματικής μου αναπηρίας υπέθεταν ότι ήμουν και διανοητικά καθυστερημένος. Ο νόμος στην Αυστραλία δε μου επέτρεπε να γραφτώ σε κανονικό σχολείο, λόγω της σωματικής μου ιδιαιτερότητας. Ο Θεός όμως, που κάνει θαύματα, έδωσε στη μητέρα μου τη δύναμη να παλέψει για την αλλαγή αυτού του νόμου. Κι έτσι ήμουν από τους πρώτους μαθητές με σωματικές αναπηρίες που γράφτηκαν σε κανονικό σχολείο.
Μου άρεσε να πηγαίνω στο σχολείο και προσπαθούσα να ζω τη ζωή όπως όλοι οι άλλοι, όμως αυτά τα πρώτα χρόνια σαν μαθητής αντιμετώπισα άσχημες καταστάσεις και αισθάνθηκα απόρριψη, ενώ κάποιοι «νταήδες» με παρενοχλούσαν λόγω της σωματικής διαφοράς μου. Ήταν πολύ δύσκολο να συνηθίσω, αλλά με την υποστήριξη των γονιών μου άρχισα να αναπτύσσω αξίες και τρόπους σκέψης που με βοήθησαν να αφήσω πίσω μου αυτές τις άσχημες μέρες. Ήξερα ότι ήμουν διαφορετικός, μέσα μου όμως ήμουν όπως όλοι οι άλλοι. Υπήρχαν στιγμές που φυσιολογικά αισθανόμουν τόσο πεσμένος που δεν ήθελα να πάω στο σχολείο, για να μην αντιμετωπίσω όλη αυτή την αρνητική στάση. Οι γονείς μου με ενθάρρυναν να αγνοώ αυτούς τους ανθρώπους και να αρχίσω να μιλάω με κάποια παιδιά ώστε να κάνω φίλους. Σύντομα οι άλλοι μαθητές κατάλαβαν ότι κι εγώ ήμουν σαν κι αυτούς κι έτσι ο Κύριος άρχισε να με ευλογεί με καινούργιους φίλους.
Υπήρχαν στιγμές που αισθανόμουν κατάθλιψη και θυμό, επειδή δεν μπορούσα να αλλάξω την κατάστασή μου ή να ρίξω σε κάποιον το φταίξιμο. Πήγαινα στο Κατηχητικό Σχολείο και μάθαινα ότι ο Θεός μάς αγαπάει όλους και ενδιαφέρεται για τον καθένα. Σαν παιδί καταλάβαινα μέχρι ενός σημείου αυτήν την αγάπη, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί ο Θεός με έκανε έτσι, εφόσον με αγαπάει. Έφταιγε μήπως το ότι είχα κάνει κάτι κακό; Πίστευα ότι κάτι τέτοιο έπρεπε να συμβαίνει, γιατί από όλα τα παιδιά στο σχολείο ήμουν ο μόνος αλλόκοτος. Αισθανόμουν ότι ήμουν βάρος στους γύρω μου και όσο γρηγορότερα έφευγα τόσο το καλύτερο για όλους. Ήθελα να βάλω τέλος στον πόνο μου και να τελειώσω τη ζωή μου σε νεαρή ηλικία, όμως είμαι ευγνώμων για άλλη μια φορά που η οικογένειά μου ήταν πάντα εκεί για να με στηρίξει και να μου δώσει δύναμη.
Λόγω των άσχημων εμπειριών που είχα με τους παλικαράδες στο σχολείο, με τον αυτοσεβασμό και τη μοναξιά, ο Θεός έβαλε μέσα μου πόθο να συμμερίζομαι την ιστορία και τις εμπειρίες μου, ώστε να βοηθηθούν άλλοι άνθρωποι στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στη ζωή τους και να αφήσουν το Θεό να τη μετατρέψει σε ευλογία. Να ενθαρρύνω και να εμπνέω τους άλλους να ζήσουν μια πλήρη ζωή και να μην αφήσουν τίποτα να τους εμποδίσει στην εκπλήρωση των ονείρων τους.
Καθώς μεγάλωνα, ο Θεός συνέχισε να προετοιμάζει την καρδιά μου και να με διδάσκει στο να Τον αναζητώ. Ένα από τα πρώτα μαθήματα που έμαθα είναι να μην παίρνω τα πράγματα δεδομένα. Αυτό το «ξύπνημα» συνέβηκε όταν ήμουν περίπου 12 ετών και κατάλαβα πόσο είχα ευλογηθεί. Παίρνω σαν δεδομένο το πόδι μου, την οικογένειά μου και όλες τις ευλογίες που μου έδωσε ο Θεός και συνεχίζω να παραπονιέμαι;
«Είμαστε βέβαιοι ότι, αν αγαπά κανείς το Θεό, ο Θεός κάνει τα πάντα να συντελούν στο καλό του» (Ρωμ.8:28).
Αυτό το χωρίο μίλησε στην καρδιά μου και με έλεγξε, ώστε να καταλάβω ότι δεν υπάρχει σύμπτωση ή τύχη μέσα από την οποία μας συμβαίνουν διάφορα «άσχημα» πράγματα.
«...γιατί πρέπει να ξέρετε ότι μέσα από τη δοκιμασία της πίστης σας γεννιέται η υπομονή. Η υπομονή σας όμως πρέπει να κρατήσει έως το τέλος, για να γίνετε τέλειοι και ολοκληρωμένοι και να μην υστερείτε σε τίποτε» (Ιάκ.1:3-4).
Είχα πλήρη ειρήνη, γνωρίζοντας ότι ο Θεός δε θα επιτρέψει να συμβεί κάτι στη ζωή μου, παρά μόνον αν είχε καλό σκοπό γι’ αυτό. Έδωσα ολοκληρωτικά τη ζωή μου στο Χριστό σε ηλικία 15 ετών, όταν διάβασα στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ότι ο Κύριος είπε ότι ο άνθρωπος είχε γεννηθεί τυφλός «ώστε τα έργα του Θεού να αποκαλυφθούν μέσα από αυτόν» (9:3). Ειλικρινά πίστευα ότι ο Θεός θα με θεράπευε, ώστε να αποτελέσω μια θαυμαστή μαρτυρία της μεγάλης Του δύναμης. Αργότερα μου δόθηκε η σοφία να καταλάβω, ότι όταν προσευχόμαστε για κάτι, αυτό θα εκπληρωθεί στην ώρα του Θεού, εφόσον είναι θέλημά Του. Αν δεν είναι θέλημα του Θεού να μου συμβεί αυτό, τότε γνωρίζω ότι Εκείνος έχει κάτι καλύτερο για μένα. Τώρα βλέπω τη δόξα που φανερώνεται καθώς ο Θεός με χρησιμοποιεί έτσι όπως είμαι και με τρόπους που άλλα πρόσωπα δε θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν.
Τώρα είμαι 21 ετών και κάτοχος πτυχίου στη Χρηματοοικονομική Οργάνωση και τη Λογιστική. Είμαι επίσης ομιλητής σε θέματα ενθάρρυνσης και μου αρέσει να συμμερίζομαι την ιστορία και τη μαρτυρία μου όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Έχω αναπτύξει ομιλίες ώστε να συσχετίζομαι με μαθητές και να τους ενθαρρύνω μέσα από θέματα που αγγίζουν τη νέα γενιά. Είμαι επίσης ομιλητής στον επιχειρηματικό κόσμο.
Τα τελευταία χρόνια έχω μάθει να είμαι ανεξάρτητος και μπορώ να φροντίζω πλήρως τον εαυτό μου. Μπορώ να κάνω τα πάντα, από το βουρτσίζω τα δόντια μου, να χτενίζομαι και να ντύνομαι, μέχρι και να φροντίζω την προσωπική μου υγιεινή και να ξυρίζομαι. Μέσα στο σπίτι μετακινούμαι χοροπηδώντας και έξω από το σπίτι χρησιμοποιώ μια ηλεκτροκίνητη καρέκλα με ρόδες. Μου αρέσει το κολύμπι, το ψάρεμα και να παίζω ποδόσφαιρο. Το πάθος μου είναι να απευθύνομαι στους νέους και να κρατώ τον εαυτό μου διαθέσιμο για ό,τι ο Θεός θέλει να κάνει μαζί μου και πηγαίνω όπου Εκείνος με οδηγεί.
Έχω πολλά όνειρα και στόχους στη ζωή μου. Θέλω να δίνω όσο καλύτερη μαρτυρία μπορώ για την αγάπη και την ελπίδα του Θεού, να γίνω παγκόσμιος ομιλητής σε θέματα ενθάρρυνσης και να χρησιμοποιηθώ από τον Κύριο σε χριστιανικές και μη χριστιανικές εκδηλώσεις. Επιθυμώ να είμαι οικονομικά ανεξάρτητος μέχρι την ηλικία των 25 ετών, μέσα από επενδύσεις σε ακίνητη περιουσία. Θέλω να μετατρέψω ένα αυτοκίνητο, ώστε να μπορώ να οδηγώ και να συμμεριστώ την ιστορία μου στη δημοφιλή εκπομπή της Όπρα Γουίνφρυ. Η συγγραφή δημοφιλών βιβλίων είναι ένα από τα όνειρά μου και ελπίζω να τελειώσω το πρώτο μου βιβλίο μέχρι το τέλος της χρονιάς. Θα έχει τον τίτλο «Χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς ανησυχίες!»
Μπορεί να νομίζετε ότι αυτοί οι στόχοι είναι παρατραβηγμένοι. Όμως πιστεύω ότι αν έχεις την επιθυμία και το πάθος να κάνεις κάτι και αν είναι θέλημα του Θεού, θα εκπληρωθεί στην ώρα του. Σαν άνθρωποι βάζουμε διαρκώς περιορισμούς στον εαυτό μας χωρίς λόγο. Το χειρότερο είναι ότι βάζουμε όρια στο Θεό, που δύναται τα πάντα. Τον περιορίζουμε σ’ ένα «κουτί». Το φοβερό με τη δύναμη του Θεού, είναι ότι αν θέλουμε να κάνουμε κάτι γι’ Αυτόν, αντί να εστιαζόμαστε στην ικανότητά μας, θα πρέπει να συγκεντρωνόμαστε στη διαθεσιμότητά μας, γνωρίζοντας ότι ο Κύριος το κάνει μέσα από μας κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς Αυτόν. Όταν διαθέτουμε τον εαυτό μας για το έργο του Θεού, μαντέψτε σε ποιανού τη δύναμη εξαρτιόμαστε: του Θεού!
«Όλα τα μπορώ χάρη στο Χριστό που με δυναμώνει» (Φιλιπ.4:13).
Ο Θεός έχει ένα θαυμαστό σκοπό για τη ζωή σου! Όσον αφορά τις αναπάντητες προσευχές σου, θυμήσου ότι ο Θεός είναι πιστός. Τι κάνουμε όταν ψάχνουμε, αλλά δε βρίσκουμε;
Ο Κύριος λέει: «Τότε, θα κράξετε σε μένα και θα πάτε να προσευχηθείτε σε μένα και θα σας εισακούσω. Και θα με ζητήσετε και θα με βρείτε, όταν με ζητήσετε με όλη σας την καρδιά» (Ιερεμ.29:12-13).
Πάρε θάρρος, φίλε μου, γιατί η μάχη είναι του Κυρίου και σε παροτρύνω να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι για την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια είναι αυτή που θα σε απελευθερώσει και η ειρήνη του Θεού που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα βασιλεύει στην καρδιά σου. Εύχομαι ο Θεός να σε ευλογεί, καθώς Τον αναζητάς με επιμέλεια και να σου δώσει σοφία και δύναμη στο ταξίδι σου.
Εν Χριστώ, Nick.