Καλώς ήρθες σε μια συναρπαστική, δυναμική, και προσωπική περιπέτεια. Ο στόχος μας δεν είναι τίποτα λιγότερο από το να κάνουμε την ελευθερία εν Χριστώ μια πραγματικότητα στη ζωή. Αρχίζουμε με το να γνωρίσουμε το υπέροχο Βιβλίο του Ησαΐα μέσα από τους βασιλιάδες που βασίλευσαν την εποχή του προφήτη. Είμαι τόσο χαρούμενη που διάλεξες να έρθεις μαζί μου σε αυτό το ταξίδι.Καθώς αρχίζουμε, πρέπει να σου υπενθυμίσω ότι το ταξίδι αυτό απαιτεί σκληρή δουλειά. Ένα βασικό κομμάτι της δουλειάς εμπεριέχει το Λόγο του Θεού. Η ελευθερία εν Χριστώ σε τελική ανάλυση σημαίνει να ελευθερωθείς από το θανατηφόρο πιάσιμο της αμαρτίας. Φυλάσσουμε το Λόγο του Θεού στις καρδιές μας για να μην αμαρτήσουμε σ’ Αυτόν (Ψαλμ.119:11). Κάθε εβδομάδα θα πρέπει να απομνημονεύεις ένα εδάφιο από το Βιβλίο του Ησαΐα. Να το έχεις μαζί σου. Συνήθιζε να το απαγγέλλεις συχνά. Επειδή θα κάνουμε άλλα πράγματα, δε θέλω να σου υπενθυμίζω σχετικά με τα εδάφια απομνημόνευσης. Αλλά μη ξεχνάς να τα απομνημονεύεις σαν τμήμα κάθε μελέτης. Το εδάφιο απομνημόνευσης για τώρα είναι Ησαΐας 61:1.
«Πνεύμα Κυρίου του Θεού είναι επάνω μου,
επειδή, ο Κύριος με έχρισε
για να ευαγγελίζομαι στους φτωχούς.
Με απέστειλε για να γιατρέψω
τους συντριμμένους στην καρδιά,
να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους,
και άνοιγμα δεσμωτηρίου στους δέσμιους…»
Κυριότερες ερωτήσεις
Γιατί νομίζεις ότι ο Οζίας αποτελούσε ήρωα για ένα αγόρι σαν τον Ησαΐα;
Σε τι έμοιαζε ο Ιωθάμ με τον πατέρα του και σε τι διέφερε;
Γιατί οι υψηλοί τόποι ήταν προσιτοί στον νεαρό και ευεπηρέαστο Άχαζ;
Γιατί νομίζεις ότι ο Εζεκίας κατέληξε να είναι τόσο διαφορετικός από τον πατέρα του;
Πώς αναφέρεται ότι επέστρεψε ο Ιησούς στη Γαλιλαία στο Λουκά 4:14;
Αγαπητοί, σας ευχαριστώ που ήρθατε μαζί μου στο ταξίδι της ζωής μου. Ας κάνουμε μαζί την ελευθερία εν Χριστώ μια πραγματικότητα στη ζωή μας.
1. Η Βασιλεία του Οζία
Καλώς ήρθες στην Πορεία προς την αποδέσμευση. Ο στόχος μας είναι να κάνουμε την ελευθερία εν Χριστώ μια πραγματικότητα στη ζωή μας. Τα θέματα της μελέτης μας θα απορρέουν από την πέννα του προφήτη Ησαΐα. Κανένα άλλο βιβλίο της Αγίας Γραφής δεν αναφέρει περισσότερα για την αιχμαλωσία του λαού του Θεού και για την υπόσχεση για ελευθερία κι αποκατάσταση.
Στη 2η και 3η εβδομάδα της μελέτης μας θα εξετάσουμε 5 βασικά οφέλη από τη σχέση μας με τον Θεό και 5 εμπόδια που μας εμποδίζουν από αυτά τα οφέλη. Εφόσον συχνά βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα παραδείγματα των άλλων, θα αρχίσουμε με το να γνωρίσουμε τους βασιλιάδες που βασίλευσαν στη διάρκεια της διακονίας του Ησαΐα. Μερικές φορές βλέπουμε ίχνη του εαυτού μας σε αυτούς, αλλά θα εκτιμήσουμε πολύ περισσότερο τα θαυμάσια θέματα του Ησαΐα, καθώς θα τα δούμε μέσα στο περιβάλλον της εποχής του.
Κάθε μέρα θα εξετάζουμε τη βασιλεία ενός διαφορετικού βασιλιά που κυβέρνησε στη διάρκεια της διακονίας του Ησαΐα. Έτσι θα λάβουμε σπουδαία γνώση για τη πνευματική κατάσταση του λαού του Θεού και θα ανακαλύψουμε, γιατί οι επιλογές τους έκαναν την αιχμαλωσία αναπόφευκτη.
Το Ησαΐα 1:1 απαριθμεί τους τέσσερις βασιλιάδες που βασίλευσαν στη διάρκεια της ζωής του Ησαΐα. Βρες τα ονόματά τους στον παρακάτω κατάλογο και βάλε με τη σειρά τις βασιλείες τους 1, 2, 3, 4.
_____ Εζεκίας ______ Δαβίδ ______ Ιωσίας ______ Οζίας
_____ Άχαζ ______ Ιωθάμ ______ Σαούλ ______ Αχάβ
Πριν πάμε στον πρώτο βασιλιά, ας μελετήσουμε μερικά γεγονότα σχετικά με τον Ησαΐα, τον πρωταρχικό εκπρόσωπο του Θεού προς στον Ιούδα, στη διάρκεια της ιστορικής περιόδου. Ο Ησαΐας διακόνησε σαν προφήτης στο λαό του Θεού μέσα και γύρω απ’ την Ιερουσαλήμ, στη διάρκεια της περιόδου εκείνης που το έθνος Ισραήλ ήταν ένα διαιρεμένο βασίλειο. Μετά το θάνατο του βασιλιά Σολομώντα το 931 π.Χ., το πρώην ενωμένο βασίλειο του Ισραήλ διαιρέθηκε στο Βόρειο και Νότιο βασίλειο. Το Νότιο ονομάστηκε Ιούδας, ενώ το Βόρειο συνέχισε να ονομάζεται Ισραήλ. Ο Ησαΐας βασικά υπηρέτησε στο Νότιο Βασίλειο του Ιούδα, στην περιοχή της Ιερουσαλήμ, την άγια πόλη. Οι προφήτες Ωσηέ και Μιχαίας ήταν σύγχρονοί του. Το όνομα του Ησαΐα σημαίνει «Ο Κύριος σώζει», κι η λέξη σωτηρία χρησιμοποιείται στο βιβλίο του 27 φορές – δυο φορές περισσότερο από όλα μαζί τα άλλα προφητικά βιβλία της Π. Διαθήκης. Ο προφήτης Ησαΐας ήταν παντρεμένος, και νομίζω ότι θα ευλογηθείτε με τον τίτλο που έδωσε στη γυναίκα του στο Ησαΐα 8:3.
Πώς την απεκάλεσε;
Μπορείς να τους φανταστείς να συστήνονται σαν ο προφήτης Ησαΐας και η αγαπημένη του σύζυγος, η προφήτισσα; Μου αρέσει ήδη ο Ησαΐας, έτσι δεν είναι; Αυτός και η σύζυγός του είχαν δυο γιους: Τον Σεάρ-ιασούβ και τον Μαχέρ-σαλάλ-χας-βαζ. Αν ήταν δικοί μου, θα τους έβγαζα παρατσούκλια Ιάς και Χας για να κερδίσω χρόνο. Αμφιβάλω αν αυτός το έκανε. Κάτω από φυσιολογικές καταστάσεις ίσως να είχε μια παιχνιδιάρικη πλευρά, αλλά αυτές δεν ήταν αστείες εποχές. Κάποτε σε μια συνάντηση κάποιος μου είπε: «Σ’ έχω ακούσει και παλιότερα. Συνήθιζες να είσαι πιο αστεία». Έκανα ένα μορφασμό κι απάντησα έντονα: «Η ζωή συνήθιζε να είναι πιο αστεία». Είμαι σίγουρος ότι η ζωή συνήθιζε να είναι πιο αστεία και για τον Ησαΐα. Δεν υπάρχει τίποτε το αστείο σχετικά με την επικείμενη κρίση του Θεού.
Ο Ησαΐας ήταν προφανώς πολύ μορφωμένος και φαίνεται ότι προερχόταν από οικογένεια που ανήκε σε ανώτερη κοινωνική τάξη. Πιθανώς γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ από οικογένεια που συγγένευε με τον βασιλικό οίκο του Ιούδα. Ο Θεός τον ενέπνευσε να γράψει το μεγαλύτερο βιβλίο στην Αγία Γραφή. Η διακονία του Ησαΐα διήρκεσε επί 40 σχεδόν χρόνια, από το 740 μέχρι και το 701 π.Χ. τουλάχιστον.
Καθώς μελετάμε τη βασιλεία κάθε βασιλιά στη διάρκεια αυτής της περιόδου, ας έχουμε κατά νου ότι, πριν εκπληρωθούν οι προφητείες για την αιχμαλωσία, ήταν ήδη φανερά τα ίχνη μιας εσωτερικής αιχμαλωσίας. Καθώς μελετάτε αυτήν την εβδομάδα, ψάξτε για οφέλη που ο Θεός προόριζε για το λαό Του και για εμπόδια που υπήρχαν γι’ αυτά τα οφέλη.
Η κλήση του Ησαΐα δεν ήρθε συμπτωματικά, αμέσως μετά το θάνατο του βασιλιά Οζία. Για να καταλάβουμε το έθνος στο οποίο ο Ησαΐας μεγάλωσε και για το οποίο αργότερα προφήτευσε, θα αρχίσουμε το μάθημα ιστορίας μας με μια σύντομη εξέταση της βασιλείας του Οζία.
Διάβασε το Β' Χρονικών 26:1-15, μετά συμπλήρωσε τα παρακάτω:
Το όνομα του Οζία σήμαινε «ο Κύριος είναι η δύναμή μου». Με ποιους τρόπους το εδάφιο αυτό υπαινίσσεται ότι το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας του ήταν μια αντανάκλαση του ονόματός του;
Στα περιθώρια, να περιγράψεις γιατί νομίζεις ότι ο Οζίας ήταν ένας ήρωας, για ένα αγόρι σαν τον Ησαΐα.
Μήπως παρατήρησες το γεγονός ότι ο Οζίας έγινε βασιλιάς όταν ήταν μόλις 16 ετών; Η Ιερουσαλήμ και το Ν. Βασίλειο απολάμβαναν μεγάλη ευημερία και προστασία κάτω από τη βασιλεία του. Αν και ο πατέρας του, ο Αμασίας, ανόητα έκανε την πόλη της Ιερουσαλήμ να είναι τρωτή (Β' Χρον. 25:18-23), ο Οζίας πιστά την οχύρωσε και δημιούργησε στρατό για να την υπερασπιστεί. Οι γονείς και οι παππούδες του Ησαΐα θα είχαν, συχνά, αναφερθεί στην «κοντινή κλήση» που απειλούσε την Ιερουσαλήμ κάτω από τη βασιλεία του Αμασία. Θα είχαν διακηρύξει τις ηρωικές πράξεις του Βασιλιά Οζία, που τους γλίτωσε, ενισχύοντας και πάλι τις επάλξεις. Το Ν. Βασίλειο πρέπει να φαινόταν ασφαλές, πρακτικά άτρωτο για αιχμαλωσία.
Τώρα διάβασε το Β' Χρονικών 26:16-23 και συμπλήρωσε τα παρακάτω:
Πια κυρίως αμαρτία απέδειξε την πτώση του Οζία (εδ.16);
Ποια νύξη υπάρχει στο Β' Χρονικών 26:5,15 σχετικά με το ότι ο Οζίας μπορεί να είχε σταματήσει να προσεύχεται στο θεό;
Ο Οζίας είχε περισσότερη δύναμη από οποιοδήποτε άτομο στο Νότιο Βασίλειο. Ουσιαστικά η μόνη εξουσία που δεν είχε ήταν η εξουσία που δόθηκε στους ιερείς του Θεού να υπηρετούν στο Ναό.
Γιατί νομίζεις ότι ο Οζίας ανέλαβε αυτόν τον απαγορευμένο ρόλο;
Γιατί νομίζεις ότι η αντιμετώπιση από τους ιερείς ήταν τόσο θαρραλέα;
Φαντάσου τη σκηνή μαζί μου. Δεν ξέρουμε τι ήταν αυτό που κυρίεψε τον Οζία για να συλλάβει ξαφνικά ένα τέτοιο ιερό έργο, αλλά σίγουρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτός ήξερε καλλίτερα. Σύμφωνα με το εδάφιο 5, ο Ζαχαρίας «του δίδαξε το φόβο του Θεού». Μπορούμε επίσης να υποθέσουμε, ότι η ισχύς τον παρακινούσε πολύ περισσότερο, παρά η λατρεία. Οτιδήποτε κι αν ήταν αυτό που τον παρακίνησε σε δράση, ο Οζίας σηκώθηκε από το θρόνο του και κατευθύνθηκε έξω από τις πόρτες του παλατιού. Βάδισε μέσα από την πόλη, μέσα από τις πύλες του Ναού και διέσχισε την αυλή. Αναμφίβολα, οι παριστάμενοι τον παρατηρούσαν και ψιθύριζαν. Προφανώς πήρε ένα σκεύος και μάζεψε κάρβουνα από το θυσιαστήριο για να θυμιάσει, μετά κατευθύνθηκε αλαζονικά μέσα στα Άγια. Τη στιγμή εκείνη, συγκέντρωσε την αδιάσπαστη προσοχή 81 κατάπληκτων ιερέων που βρήκαν το κουράγιο να τον ακολουθήσουν μέσα για να τον αντιμετωπίσουν. Παρακινήθηκαν από ευλάβεια προς Εκείνον που τους είχε καθιερώσει. Ο Οζίας δεν είχε προσβάλλει τους ιερείς. Είχε προσβάλλει τον Θεό.
Εξέτασε την αντίδραση του Οζία, όταν τον αντιμετώπισαν οι ιερείς. Πώς ξέρεις ότι δεν έκανε μόνον ένα λάθος κρίσης;
. Επειδή η υπερηφάνειά του τον οδήγησε στην πτώση του
. Επειδή θύμωσε όταν τον συνέτισαν
. Επειδή ήταν άπιστος στον Κύριο
. Όλα τα ανωτέρω
Μερικά κομμάτια της Αγίας Γραφής πραγματικά με κάνουν να χαμογελώ. Οι τυχαίοι ευφημισμοί με κάνουν να χαμογελώ σχεδόν κάθε φορά. Διάβασε το Β' Χρονικών 26:20 ακόμα μια φορά. Μου αρέσει το κομμάτι που λέει: «και αυτός μάλιστα έσπευσε να εξέλθει». Ναι, υποθέτω ότι το έκανε. Απορώ αν πήρε το μάτι του τον εαυτό του στον καθρέπτη του νιπτήρα καθώς έβγαινε.
Το υπόλοιπο της ιστορίας δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό. Στην πραγματικότητα, ο κάθε εγωισμός μας θα μπορούσε ίσως να σταθεί για λίγες στιγμές σοβαρού στοχασμού πάνω στο Β' Χρονικών 26:21-23.
Με βάση όλα όσα μάθαμε σήμερα από το παράδειγμα του Οζία, γιατί νομίζεις ότι ο Θεός μισεί την υπερηφάνεια όπως τόσο σφοδρά δηλώνουν οι Παροιμίες 8:13;
Το μίσος του Θεού για την αμαρτία δεν σημαίνει ότι θέλει να αισθάνεσαι άσχημα για τον εαυτό σου. Στην πραγματικότητα, το να ταπεινώσεις τον εαυτό σου αυτό αντιπροσωπεύει μια άλλη διαστρεβλωμένη μορφή υπερηφάνειας. Ο Θεός μισεί την υπερηφάνεια, γιατί συνεπάγεται το να Τον εκθρονίσουμε και να βάλουμε τον εαυτό μας στο κέντρο του σύμπαντός μας. Πιστεύω ότι το μίσος του Θεού για την υπερηφάνεια εκφράζει την αγάπη Του. Η υπερηφάνεια προσβάλλει Αυτόν, αλλά καταστρέφει εμάς.
Ο Οζίας ήταν ένας καλός άνθρωπος. Ένας έξοχος βασιλιάς. Ένας θαυμάσιος προμηθευτής. Ένας θαρραλέος πολεμιστής. Ακόμα, ήταν οραματιστής και επιχειρηματίας (Β' Χρον.26:15). Όμως, όταν η ζωή του τέλειωσε και το σώμα του αναπαύθηκε στον τάφο, το μόνο που μπορούσαν να πουν οι άνθρωποι ήταν: «Ήταν λεπρός». Πόσο μοιάζουν οι ανθρώπινες φύσεις μας: και στην τάση μας προς την υπερηφάνεια, όταν ευλογούμαστε με επιτυχία και στην τάση μας να κρίνουμε ολόκληρη τη ζωή κάποιου άλλου, από μια σύντομη εποχή αποτυχίας. Η υπερηφάνεια, από μόνη της, μπορεί να οδηγήσει στην αιχμαλωσία (Ιερ.13:15-17). Εμείς βέβαια βλέπουμε ότι οδήγησε σε μια πραγματική και χειροπιαστή αιχμαλωσία στη ζωή του Οζία.
Καθώς κλείνουμε σήμερα, ας σκεφτούμε για μια στιγμή ένα πολύ πραγματικό θέμα στη χριστιανική μας ζωή. Ο Θεός θέλει πάρα πολύ να ευημερήσουμε. Δε σκέφτομαι από την άποψη της χρηματικής ευημερίας. Το μόνο που σκέφτομαι είναι η επιθυμία Του να μας δώσει νίκη κι επιτυχία στις προσπάθειές μας. Προφανώς δεν απολαμβάνει το να μας ταπεινώνει περισσότερο, από ό,τι εμείς απολαμβάνουμε το να ταπεινώνουμε τον εαυτό μας, αλλά η υπερηφάνεια σακατεύει τόσο πολύ τους πιστούς, που συχνά δεν Του απομένει άλλη επιλογή.
Γράψε τις σκέψεις σου πάνω στο πως ένα άτομο μπορεί να αποφύγει να πέσει στον πειρασμό της υπερηφάνειας, όταν αυτός ή αυτή έρχεται αντιμέτωπος με την επιτυχία. Τέλειωσε εξετάζοντας με προσευχή το παράδειγμα που μελετήσαμε σήμερα.
Πώς θέλει ο Θεός να ανταποκριθούμε σε ό,τι μας έδειξε σήμερα;
2. Η βασιλεία του Ιωθάμ και η κλήση του Ησαΐα
Πρόσεξες τον τίτλο αυτής της εβδομάδας; Κατευθύνουμε τις προσπάθειές μας αυτή τη βδομάδα στο να λύσουμε τα σχοινιά του ζυγού. Αυτός ο ζυγός δένει το λαό του Θεού στην αναπόφευκτη αιχμαλωσία την οποία προείπε ο προφήτης Ησαΐας. Έχουμε δυο στόχους γι’ αυτήν την ενότητα. Θέλουμε: 1) να εμβαθύνουμε την κατανόησή μας για θέματα από το βιβλίο του Ησαΐα και 2) να μάθουμε πιο πολλά για την αιχμαλωσία και την ελευθερία από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες των ανθρώπων του Θεού.
Η μέθοδός μας για να πετύχουμε αυτόν το στόχο είναι με το να εξετάσουμε αναλυτικά κάθε βασιλιά που βασίλευσε όσο ζούσε και διακονούσε ο Ησαΐας. Χθες, διαβάσαμε το τραγικό τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του βασιλιά Οζία. Η υπερηφάνεια, που τον είχε κυριεύσει εσωτερικά, τελικά τον κυρίευσε και εξωτερικά και πέθανε απομονωμένος μετά από μια πετυχημένη βασιλεία. Θυμήσου, ότι ο Οζίας βασίλευσε στην Ιερουσαλήμ 52 χρόνια, έτσι ήταν ο μόνος βασιλιάς που γνώρισε ο Ησαΐας. Ο Οζίας πρέπει να είχε μια τρομερή επιρροή πάνω του. Για να γνωρίσουμε το δεύτερο βασιλιά που επηρέασε τη διακονία του Ησαΐα, το σημερινό ανάγνωσμα θα επικαλύψει ελαφρώς το χθεσινό.
Διάβασε το Β’ Χρον.26:21-27:9. Μετά συμπλήρωσε τα παρακάτω: Σε τι έμοιαζε ο Ιωθάμ του πατέρα του και σε τι διέφερε;
. όμοιος
. διαφορετικός
Το εδάφιο 6 μας λέει: «Κι ο Ιωθάμ κραταιώθηκε, επειδή κατεύθυνε τους δρόμους του μπροστά στον Κύριο τον Θεό του». Γιατί νομίζεις ότι ο Ιωθάμ δεν έπεσε στην ίδια παγίδα της υπερηφάνειας που έπεσε ο πατέρας του;
Αν και υπάρχει μεγάλη σοφία στο να μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων, δεν μαθαίνουμε πάντα τόσο εύκολα, έτσι δεν είναι; Ιδιαίτερα όταν το παράδειγμα συμβαίνει να είναι ένας πατέρας!
Ποια ήταν πνευματική κατάσταση του λαού υπό τη βασιλεία του Ιωθάμ; Κάνε μια επιλογή.
. Διεφθαρμένη
. Υπήρχε ευλάβεια
. Υπήρχε φόβος
. Υπήρχε πνεύμα μετάνοιας
Θα συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας σε δυο συμβάντα στη διάρκεια της βασιλείας του Ιωθάμ, που ανήκουν στο θέμα μας σήμερα: Στην κλήση του Ησαΐα και στις διεφθαρμένες πρακτικές του λαού.
Διάβασε το Ησαΐας 6:1-8 αργά και δυνατά. Θέλουμε να εξετάσουμε την κλήση του Ησαΐα για να δούμε, τι μπορούμε να μάθουμε για τους βασιλιάδες που βασίλευσαν, όσο ζούσε. Έχε κατά νου το έργο μας καθώς συμπληρώνεις τα παρακάτω:
Αν μπορούσες να περιγράψεις τον Θεό με μια μόνο λέξη βασισμένη στην όραση του Ησαΐα, ποια θα ήταν αυτή;
Η όραση του Ησαΐα για τον Κύριο τού δημιούργησε μια ξαφνική συναίσθηση μιας συγκεκριμένης αμαρτίας. Ποια ήταν αυτή;
. Ειδωλολατρία
. Μοιχεία
. Υπερηφάνεια
. Ακάθαρτα χείλη
. Ακάθαρτες σκέψεις
Όσο συντριπτική και αν ήταν η όραση, γιατί νομίζεις ότι ο Ησαΐας ανταποκρίθηκε τόσο πρόθυμα στην κλήση;
Ο Ησαΐας μεγάλωσε στη διάρκεια της βασιλείας του μεγάλου βασιλιά Οζία και αναμφίβολα τον λάτρευε σαν μικρό αγόρι. Φαντάσου τον μελλοντικό προφήτη με τους φίλους του, να στριμώχνονται μέσα στο πλήθος που μαζευόταν στην αγορά όταν ο νικητής βασιλιάς Οζίας επέστρεφε εν πομπή και με λαμπρότητα μετά το γκρέμισμα των τειχών της Γαθ.
Φαντάσου τη συγκίνηση που διαπερνούσε τα μικροσκοπικά σπίτια στην Ιερουσαλήμ, όταν ο σκοπός στο τείχος ανάγγελλε τον ερχομό του πρεσβευτή των Αμμωνιτών, που έφερνε φόρο τιμής στο βασιλιά Οζία. Καθώς τα μικρά αγόρια έπαιζαν πόλεμο, θα τσακώνονταν για το ποιος θα έπαιζε το ρόλο του βασιλιά Οζία. Τώρα είχε το θράσος να πεθάνει και τους αφήσει χωρίς ήρωα. Τέλειος συγχρονισμός. «Κατά τον χρόνο που πέθανε ο βασιλιάς Οζίας, είδα τον Κύριο».
Με κανένα τρόπο δεν θέλω να ελαχιστοποιήσω τον πόνο και την τρομερή πρόκληση για την απώλεια μιας πολύ σπουδαίας ηρωικής φυσιογνωμίας στη ζωή μας. Η εμπειρία μπορεί να φανεί συγκλονιστική, και αν ήμασταν αρκετά πιστοί στον παλαιό, μπορεί να μας αφήσει με πικρία απέναντι στον νέο.
Έχεις χάσει ποτέ έναν ήρωα;
. Ναι
. Όχι
Αν ναι, ποιος ήταν και γιατί ήταν αυτός ή αυτή ένας ήρωας σε σένα;
Ποτέ δε θα μπορούσα να εκφράσω την πρόκληση, όταν αντίκρισα την απώλεια ενός ήρωα σαν τη χρισμένη γλώσσα του Oswald Chambers του τελευταίου. Αυτά τα λόγια είναι τόσο σπουδαία για μένα, που στην πράξη τα απομνημόνευσα. Τα διάβαζα και τα σκεφτόμουν.
Η ιστορία της ψυχής μας με τον Θεό συχνά είναι η ιστορία της «απώλειας του ήρωα». Ξανά και ξανά ο Θεός πρέπει να απομακρύνει τους φίλους μας για να φέρει τον Εαυτό Του στη θέση τους κι εκεί είναι που λιποθυμούμε και αποτυγχάνουμε κι αποθαρρυνόμαστε. Πάρε το προσωπικά: Τη χρονιά, που εκείνος, που ήταν για μένα όλα όσα αντιπροσώπευε ο Θεός, πέθανε: εγώ τα παράτησα; Αρρώστησα; Αποθαρρύνθηκα; Ή είδα τον Κύριο;
Ο Θεός πρέπει να είναι πρώτος, ο Θεός δεύτερος και ο Θεός τρίτος, μέχρις ότου η ζωή αντιμετωπιστεί σταθερά με το Θεό κι οποιοσδήποτε άλλος είναι άνευ σημασίας. «Σε όλον τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος εκτός από Σένα, Θεέ μου, δεν υπάρχει κανένας άλλος εκτός από Σένα».
Συνέχιζε να πληρώνεις το τίμημα. Άσε τον Θεό να δει ότι είσαι πρόθυμος να ζήσεις σύμφωνα με το όραμα.
Ο Oswald Chambers δεν υπονοούσε ότι εκείνοι που είναι αφοσιωμένοι στον Θεό είναι εκείνοι που δεν φροντίζουν για τους άλλους. Πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, να μοιραζόμαστε ο ένας τα βάρη του άλλου κι ενεργητικά να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον, σαν σώμα Χριστού. Πρέπει να έρθουμε σε επαφή με τους χαμένους και να φροντίσουμε γι’ αυτούς που πήραν την κάτω βόλτα.
Τι νομίζεις, λοιπόν, ότι εννοούσε ο Chambers όταν έγραφε «μέχρις ότου η ζωή αντιμετωπιστεί σταθερά με τον Θεό κι οποιοσδήποτε άλλος είναι άνευ σημασίας»;
Πιστεύω, ότι ο Ησαΐας λάτρευε τον βασιλιά Οζία. Όταν απεικόνιζε ένα θρόνο, κατά πάσα πιθανότητα απεικόνιζε τον Οζία, όχι τον Βασιλιά όλης της δημιουργίας να κάθεται πάνω του. Αυτός, όπως κι οι περισσότεροι απ’ τους συμπατριώτες του, δεν έβλεπαν τον Βασιλιά Οζία σαν ένα απλό όργανο στα ισχυρά χέρια του Θεού. Έβλεπαν έναν ισχυρό άνδρα, τον οποίον το πολύ-πολύ, ο Θεός χρησιμοποιούσε σαν ένα όργανο για τη νίκη.
Μου αρέσει να παρακολουθώ τους τελικούς των πιο πολλών αγωνισμάτων. Κάτι γύρω από την απονομή σε μια ομάδα ή σε έναν παίκτη του τίτλου του καλύτερου με εξάπτει. Πάντα παρακολουθώ τις συνεντεύξεις μετά τον αγώνα και αισθάνομαι ικανοποιημένος όταν οι νικητές ευχαριστούν τον Θεό για τη νίκη. Πρέπει, όμως, να ομολογήσω, ότι δεν αγοράζω την εφημερίδα της επόμενης μέρας για να διαβάσω για το Θεό. Ο πρωταγωνιστής είναι ο παίχτης. Παρόλο που ο πρωταγωνιστής μπορεί να ευχαριστεί το Θεό, δεν είναι ο Θεός που κέρδισε. Η ομάδα δεν καυχιέται για τις στατιστικές του. Αλλά, ούτε κι εμείς θα περιμέναμε να το κάνουν. Το θέμα είναι οι παίχτες γίνονται οι ήρωες. Στην καλύτερη περίπτωση, κάποιοι μπορεί να αναφέρουν το Θεό σαν το μέσον τους προς τον ηρωικό τους τερματισμό.
Πιστεύω ότι αυτό το σενάριο αλήθευε και για τον βασιλιά Οζία. Μπορεί να επιζητούσε τον Θεό εκ των προτέρων για δύναμη και νίκη κι ίσως να ευχαριστούσε τον Θεό, όταν Αυτός απελευθέρωνε. Αλλά, ο βασιλιάς δεν έκανε προσπάθεια να αντισταθεί στους ηρωισμούς. Τελικά, πίστευε στη δική ικανότητα. Μεγάλο λάθος.
Βλέπω από αυτό το παράδειγμα να αναδύεται ένα σπουδαίο θέμα. Υπάρχει ένα ευρύ χάσμα ανάμεσα στο να ευχαριστούμε τον Θεό για τις θαυμάσιες νίκες μας και στο να δείχνουν οι άνθρωποι τον Θεό σαν τον Έναν και μοναδικό Υπέρτατο νικητή. Οι άνθρωποι λαχταρούν μια εξανθρωπισμένη λατρεία. Είμαστε σοφοί στο να μην προσπαθούμε να ελευθερωθούμε. Ο Οζίας τυχαία άφησε τον φτωχό Ιωθάμ, χωρίς ελπίδα, να βρεθεί στο ίδιο ύψος εν μέσω πολλών. Πιστεύω ότι ο Ησαΐας ήταν ένας από αυτούς. Σημείωσε ότι το Ησαΐας 6:1 δεν λέει: «Τον χρόνο που ο Ιωθάμ έγινε βασιλεύς, είδα τον Κύριον». Αυτό που άνοιξε τα μάτια του Ησαΐα για να δει τη βασιλεία του Θεού, δεν ήταν η ύπαρξη κάποιου καινούργιου, αλλά η απομάκρυνση κάποιου παλιού. Σε καμιά χρονική στιγμή δεν είναι η όρασή μας πιο ικανή να δει τον Θεό στη σωστή Του θέση, παρά όταν το κέντρο της προηγούμενης προσοχής μας μετακινηθεί από τα μάτια μας. Είναι λυπηρό, όμως, το ότι η απομάκρυνση του γήινου βασιλιά μας θα μπορούσε να είναι ανώφελη. Σαν τους ανθρώπους της εποχής του Ησαΐα, μπορούμε να διαλέξουμε να βλέπουμε, αλλά ποτέ να μην αντιλαμβανόμαστε.
Μπορείς να σκεφτείς μια εποχή στη ζωή σου που επέτρεψες στον Θεό να αλλάξει την εστίασή σου από κάποιον άλλον, στον Εαυτόν Του; Ποιες ήταν οι περιστάσεις;
Τώρα ας στρέψουμε την προσοχή μας στο τι είδε ο Ησαΐας όταν ο Θεός τον κάλεσε. Το φως της δόξας Του δεν έλαμψε μόνο στην αίθουσα του θρόνου του Θεού. Έπεσε επίσης πάνω στον σαρκικό άνθρωπο, που ήταν μπροστά Του. Όσο περισσότερο ο Ησαΐας έβλεπε τον Θεό, τόσο καθαρότερα έβλεπε τον εαυτό του. Ήταν χαμένος (εδ.5), λέξη που σημαίνει «καταστρέφομαι». Μόλις είχε ακούσει τον ήχο του βουητού των αγγέλων, «Άγιος, άγιος, άγιος, ο Κύριος των δυνάμεων!» Αν την ώρα που μιλούσαν οι άγγελοι, οι παραστάτες της πόρτας και τα κατώφλια σείονταν, τι θα συνέβαινε όταν άνοιξε τα ακάθαρτα χείλη του και προσπάθησε να μιλήσει; Κατά τη γνώμη του ήταν σαν νεκρός. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ομολογήσει την αμαρτία του. Αυτή ήταν η λαμπρή στιγμή του Ησαΐα. Καμιά άλλη ανταπόκριση δεν ταίριαζε. Το να αινούν ακάθαρτα χείλη μαζί με τους αγγέλους την αγιότητα του Θεού, θα ήταν τόσο αδιανόητο όσο κι ο Βασιλιάς Οζίας να θυμιατίζει στο Ναό. Ο Ησαΐας ήταν, πιθανόν, τόσο διεφθαρμένος στο μυαλό, στην ομιλία και στις πράξεις, όσο και οι άνθρωποι γύρω του.
Πρέπει να τονίσουμε ότι ο Θεός συχνά καλεί τους ανάξιους, συμπεριλαμβανομένης και της παρούσης συντροφιάς. Δεν πιστεύω ότι κάλεσε τον Ησαΐα επειδή ήταν ένας άνθρωπος με χαρακτήρα, σαν τον Νώε. Υποψιάζομαι ότι μπορεί να τον κάλεσε, ακριβώς, επειδή ήταν τόσο αμαρτωλός όσο και οι υπόλοιποι. Ποιος θα μιλούσε καλύτερα για τις αμαρτίες των ανθρώπων, παρά ένας που κι αυτός είχε αμαρτήσει, αλλά είχε επιστρέψει στο Θεό;
Ξαναδιάβασε το Β' Χρονικών 27:2. Αυτό το εδάφιο αναφέρει την πνευματική θερμοκρασία των ανθρώπων της κοινωνίας του Ησαΐα. Ο υδράργυρος μόλις και μετά βίας προβάλλει. Ο ηγέτης τους, ο Ιωθάμ, βάδιζε με ευθύτητα μπροστά στον Κύριο. Δεν μπήκε στο Ναό του Κυρίου, όπως ο πατέρας του. Όμως, ο λαός συνέχιζε τις διεφθαρμένες πράξεις του. Γιατί; Ίσως λόγω μιας μικρής πληροφορίας που βλέπουμε στο Β' Βασιλέων 15:32-35.
Τι απέτυχε να κάνει ο Ιωθάμ;
. Να αφαιρέσει τους ψηλούς τόπους
. Να επισκευάσει τον Ναό
. Να οχυρώσει την Ιερουσαλήμ
Οι υψηλοί τόποι ήταν τοποθεσίες πάνω σε κορφές λόφων και αφιερωμένες στη λατρεία ειδωλολατρικών θεών. Δεν είναι ανησυχητικό αυτό; Το να σκεφτούμε ότι ο λαός του Θεού έκτιζε ναούς σε άλλους θεούς είναι σχεδόν κάτι το αδιανόητο κι όμως το έκαναν συνέχεια. Ο Θεός προειδοποιούσε συνεχώς το λαό Του να μην ακολουθούν τις συνήθειες των Χαναναίων ειδωλολατρών. Τους είπε ότι δεν θα μοιραζόταν τη δόξα Του με κάποιον άλλον κι ότι τέτοιες πρακτικές θα τους οδηγούσαν με βεβαιότητα σε αιχμαλωσία.
Ο Ιωθάμ ζητούσε τον Κύριο με πιστότητα και βάδιζε με σταθερότητα μπροστά Του, αλλά αρνήθηκε να απαιτήσει σεβασμό για τον Έναν και μοναδικό Θεό. Ο Ιωθάμ ήταν το αφεντικό. Θα μπορούσε να καταστρέψει τους υψηλούς τόπους, αλλά προφανώς φοβόταν τον λαό πιο πολύ, από ό,τι τον Θεό. Ο Ιωθάμ κυρίευσε έθνη, αλλά αρνήθηκε να κυβερνήσει τον ίδιο του τον λαό. Προτίμησε να παραβλάψει μια τρομερά οδυνηρή αμαρτία.
Δεν είναι απορίας άξιον ότι ο Θεός κάλεσε έναν άνθρωπο ονόματι Ησαΐα εκ μέσου του λαού. Ήταν ένας απ’ αυτούς, όμως μια κοψιά πάνω από αυτούς. Μορφωμένος. Είχε άποψη. Είχε προφανώς εισοδήματα. Όπως και εμείς οι υπόλοιποι, ο Ησαΐας ίσως είχε τη τάση να ενεργεί όπως όλοι οι άλλοι με τους οποίους έκανε παρέα. Τότε μια μέρα «είδε τον Κύριο να κάθεται πάνω σε έναν θρόνο ψηλό και υπερυψωμένο».
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίον θα δούμε ποτέ τον Κύριο. Δεν μπορεί να είναι κάτι το λιγότερο από αυτό που είναι. Εκείνη την ημέρα ο Θεός καθάρισε τα χείλη του Ησαΐα για να πει μερικές από τις πιο ποιητικές εκφράσεις που γράφτηκαν ποτέ. Γιατί πράγματι, από το ξεχείλισμα μιας αλλαγμένης καρδιάς το στόμα μιλάει πολύ πιο όμορφα. Είθε εκούσια να εκθρονίσουμε κάθε Οζία και κάθε Ιωθάμ στη ζωή μας και να τους βάλουμε στις σωστές τους θέσεις. Μόνον τότε θα είμαστε ελεύθεροι να δούμε τον Κύριο καθισμένο πάνω σ’ ένα θρόνο, ψηλό και υπερυψωμένο, καθώς θα ταξιδεύουμε προς τον προορισμό μας.
Πώς θέλει ο Θεός να ανταποκριθείς σε αυτό που σου έδειξε σήμερα;
3. Η Βασιλεία του Άχαζ
Στη ζωή του Οζία και του γιου του Ιωθάμ είδαμε τεράστια εμπόδια υπερηφάνειας και μια απροθυμία να κρατήσουν μια σταθερή στάση κατά της ειδωλολατρίας. Είδαμε, επίσης, μια συνεχή νύξη απιστίας, επειδή είχαν προειδοποιηθεί επανειλημμένα για τις συνέπειες της αψηφισιάς τους. Καθώς συνεχίζουμε τη μελέτη μας για τους βασιλιάδες της εποχής του Ησαΐα, σημείωσε ότι τα ίδια εμπόδια που αντιμετώπιζαν αυτοί, αντιμετωπίζουμε και εμείς καθώς ζητάμε να απολαύσουμε τα οφέλη της σωτηρίας.Ο Θεός διάλεξε το έθνος Ισραήλ σαν λαό, για να δοκιμάσει τα οφέλη Του. Εντούτοις, ο λαός του Θεού αντιστάθηκε στις ευλογίες Του και απέκρουσε με περιφρόνηση τα οφέλη από τη σχέση της διαθήκης τους με τον Θεό. Όμως, Αυτός παρέμεινε πιστός. Παρόλο που αυτοί υπέφεραν τις συνέπειες των πράξεών τους, ο Θεός ποτέ δεν εγκατέλειψε το λαό Του. Πάντα είχε ένα σχέδιο για την απελευθέρωσή τους. Σήμερα, καθώς κοιτάζουμε με μάτι ερευνητικό τη ζωή του 3ου βασιλιά, έχε κατά νου, ότι ο όρος Ιούδας αντιπροσωπεύει το Ν. Βασίλειο και Ισραήλ αντιπροσωπεύει το Β. Βασίλειο. Στο σημερινό ανάγνωσμα θα τα δεις να πολεμούν το ένα το άλλο.
Διάβασε το Β' Χρονικών 28:1-15 και συμπλήρωσε τα παρακάτω:
Το εδάφιο 1 αναφέρεται στον Δαβίδ σαν τον πατέρα του Άχαζ. Στην πραγματικότητα, ο Ιωθάμ ήταν ο πατέρας του Άχαζ. Αλλά αυτός γεννήθηκε στη γενεαλογία του μεγάλου Βασιλιά Δαβίδ. Βασισμένος στα εδάφια 1-4, αναγνώρισε τις πονηρές πράξεις του Άχαζ. Τσεκάρισε αυτά που ταιριάζουν.
. Έκανε χυτά είδωλα για τη λατρεία των Βααλίμ.
. Λάτρεψε τον Βαβυλώνιο θεό Θαμμούζ.
. Έκαψε τους γιους του στη φωτιά σαν θυσία.
. Πρόσφερε θυσίες και θυμίαμα στους υψηλούς τόπους.
. Βάδισε στις οδούς των βασιλέων του Ισραήλ.
Με ποιον τρόπο ο Θεός έδειξε τη δυσμένειά Του στον βασιλιά Άχαζ και στον Ιούδα σύμφωνα με το εδάφιο 5; Διάλεξε μια απάντηση.
. Έπληξε τον λαό με αρρώστιες.
. Αποξήρανε τα ύδατα.
. Επέτρεψε να ηττηθούν σε μάχη.
. Συντόμευσε τη βασιλεία του Άχαζ.
Ο Κύριος ήταν θυμωμένος με το Ν. Βασίλειο, αλλά και οργισμένος με το Β. Βασίλειο. Σύμφωνα με τον Ωδήδ, τον προφήτη που υπηρέτησε στο Ισραήλ, τι ήταν αυτό που έκανε το Βόρειο Βασίλειο για να δυσαρεστήσει τον Θεό (εδ.9-11);
Δες τα εδάφια 13-15. Σαν τους ηγέτες του Εφραΐμ (Ισραήλ), μια υπενθύμιση της δικής μας ενοχής θα είχε έναν τρομερό αντίκτυπο στο πώς μεταχειριζόμαστε τους άλλους που είναι επίσης «ένοχοι». Οι στρατιώτες δεν απελευθέρωσαν μόνο τους αιχμαλώτους. Τι άλλο έκαναν;
Σαφώς, ο Θεός ποτέ δεν ήθελε ο λαός Του να αιχμαλωτίζεται από τους εχθρούς τους, ούτε επιθυμούσε να τους δει αυτοί να αιχμαλωτίζουν άλλους. Ιδιαίτερα, τους συμπατριώτες τους! Με όλη μου την καρδιά πιστεύω ότι ο Θεός μισεί την αθλιότητα για χάρη της αθλιότητας. Ο Θεός ποτέ δεν συσσωρεύει περισσότερη τιμωρία στα παιδιά Του από αυτήν που είναι αναγκαία για την ωφέλειά τους και για να επιστρέψουν στην υπακοή. Το Β. Βασίλειο απολάμβανε περισσότερο το να είναι εκδικητές παρά νικητές. Η νίκη μπορεί να φέρει στην επιφάνεια το περιεχόμενο της καρδιάς, πολύ πιο γρήγορα από ό,τι ένας δρομέας μπορεί να εγκαταλείψει τον βατήρα της αφετηρίας.
Τι φροντίζουμε να απολαύσουμε περισσότερο: Τη θεόδοτη νίκη ή την ήττα των εχθρών μας; Η στάση μας μπορεί να είναι το τεστ του ερυθροκυανίου. Άραγε η νίκη μάς κάνει ταπεινούς και μας κάνει να γονατίσουμε ευχαριστώντας τον Θεό, ή μήπως μας κάνει υπερήφανους και αλαζόνες απέναντι στους λιγότερο νικητές;
Στην περίπτωση αυτή, οι στρατιώτες ανταποκρίθηκαν σωστά στη νουθεσία των ηγετών τους. Έντυσαν, ετάισαν και γιάτρεψαν τους αιχμαλώτους τους, μετά τους βοήθησαν να επιστρέψουν στην Ιεριχώ. Μακάρι ο Άχαζ, ο βασιλιάς του Ιούδα, να είχε δει κι αυτός την πλάνη των οδών του.
Διάβασε το Β' Χρονικών 28:16-27. Συμπλήρωσε τα παρακάτω:
Διαβάζουμε (εδ.16) ότι ο βασιλιάς Άχαζ έστειλε στον ___________ για βοήθεια. Αν ο Κύριος ταπείνωσε τον Ιούδα εξαιτίας της απιστίας του Άχαζ, τι θα έπρεπε να είχε κάνει αντί να ζητάει βοήθεια από ένα ειδωλολάτρη βασιλιά;
Ίσως να μπούμε στον πειρασμό να σκεφτούμε ότι ο Άχαζ αισθάνθηκε, ότι ο Θεός δε θα τον άκουγε πλέον, αν έκραζε προς Αυτόν. Λάθος. Διάβασε τα γεγονότα και το διάλογο που έλαβε χώρα την ίδια εκείνη περίοδο (Ησαΐας 7:1-13). Με ποιο τρόπο ο βασιλιάς Άχαζ επιδεικνύει καταπληκτική ανοησία στα εδάφια αυτά;
Κατά τη γνώμη σου, είχε πράγματι ο Άχαζ μεγάλο πρόβλημα με την απιστία, την υπερηφάνεια, την ειδωλολατρία, τη μη διάθεση προσευχής, ή το νομικισμό; Γιατί;
Ο Άχαζ είχε την τέλεια ευκαιρία να δεχθεί τη σπλαγχνική βοήθεια του Θεού. Αλλά αρνήθηκε, προτιμώντας, αντί γι’ αυτήν, να ζητήσει τη βοήθεια του βασιλιά της Ασσυρίας. Η ανοησία της απόφασής του φαίνεται τόσο ξεκάθαρη σε μας, και όμως συχνά ο Θεός λαχταράει να Του ζητήσουμε τη βοήθειά Του. Αντί γι’ αυτό, και εμείς επίσης ζητάμε τη βοήθεια ανθρώπινων παραγόντων.
Γιατί νομίζεις ότι κάνουμε αυτού του είδους την εκλογή κατά καιρούς;
Ξαναδιάβασε το Ησαΐας 7:13. Γιατί ο Θεός είναι τόσο υπομονετικός σύμφωνα με το Β' Πέτρου 3:9;
Μόλις και μετά βίας μπορούμε να κατανοήσουμε πώς ο Θεός μας μπορούσε να είναι τόσο σπλαγχνικός και καλός! Ήταν πρόθυμος να ακούσει τη κραυγή μετάνοιας ενός βασιλιά, που ο ίδιος προσωπικά είχε προσκυνήσει είδωλα και είχε επίσης θυσιάσει τον ίδιο του το γιο στη φωτιά! Δεν δείχνει αυτό το παράδειγμα σε μας ότι ο Θεός μπορεί να συγχωρήσει οποιαδήποτε αμαρτία, αν υπάρξει πραγματική μετάνοια; Παρακαλώ μη σας διαφεύγει το γεγονός ότι ο Άχαζ είχε «προσφέρει θυσίες και θυμίαμα στους υψηλούς τόπους».
Ξανακοίταξε το Β' Βασιλέων 15:32-35. Γιατί οι υψηλοί τόποι ήταν προσιτοί σε έναν νεαρό και ευκολοεπηρέαστο Άχαζ;
Όχι συμπτωματικά, η φρικαλεότητα, που ο Ιωθάμ προτίμησε να αγνοήσει, ήταν ακριβώς εκείνη που παγίδευσε τον ίδιο του το γιο. Εξαιτίας της όλο κι αυξανόμενης ανομίας (Ρωμ.6:19), ο Άχαζ ξέπεσε από τις θυσίες που πρόσφερε στους υψηλούς τόπους στο να φτιάχνει ο ίδιος είδωλα, και μετά στο να θυσιάζει τον ίδιο του το γιο. Όμως ο Θεός θα τον είχε συγχωρέσει αν είχε μετανοήσει. Βρίσκεις την προοπτική της συγχώρεσης του Άχαζ εκ μέρους του Θεού δύσκολο να την πιστέψεις;
Ρίξε μια γρήγορη ματιά δυο γενιές μπροστά (Β' Χρον.33:1-20), στο Μανασσή, τον εγγονό του Άχαζ. Θυμήσου, ότι κοιτάζουμε μόνο στιγμιαία στο μέλλον για να τονίσουμε το έλεος του Θεού. Ποιες νύξεις βλέπεις να υπάρχουν ότι η ανομία του Μανασσή μπορεί να είχε ξεπεράσει ακόμα και αυτήν του Άχαζ;
Σύγκρινε το Β' Χρονικών 33:10-11. Με ποιον τρόπο αυτά τα εδάφια υπαινίσσονται ότι ίσως ο Μανασσής μπορούσε να αποφύγει το να πιαστεί αιχμάλωτος;
Μπορεί να πούμε ότι ο Μανασσής «κτύπησε πάτο» στο εδάφιο 11. Με ποιον τρόπο μπορεί αυτό το τρομερό κατρακύλισμα να θεωρηθεί σαν μια «συγκαλυμμένη ευλογία»;
Μερικοί από μας ποτέ δεν θα κοιτάζαμε προς τα πάνω, αν δεν είχαμε πιάσει πάτο. Συχνά δεν αναγνωρίζουμε την αιχμαλωσία μας, μέχρις ότου ο εχθρός περάσει ένα αγκίστρι μέσα από τη μύτη μας! Ελπίζω να μάθουμε να ευχαριστούμε τον Θεό για τις εποχές, που η δυστυχία μάς οδήγησε στην ελευθερία, αλλά και να προσπαθούμε να μάθουμε το πώς να αναγνωρίζουμε έναν ξένο ζυγό, προτού δεχθούμε το αγκίστρι!
Το στιγμιαίο μας πήδημα στο μέλλον μας πρόσφερε μια ζωντανή εικόνα του ελέους του Θεού προς έναν τρομερά αμαρτωλό βασιλιά. Το Β' Χρονικών 33:13 λέει ότι, όταν ο Μανασσής προσευχήθηκε, «ο Κύριος συγκινήθηκε απ’ την ικεσία του και άκουσε τη δέησή του». Ο Μανασσής κατέληξε στο να μετανοήσει για τις πράξεις του, να απαλλάξει το έθνος από τους ξένους θεούς και τα ειδωλολατρικά θυσιαστήρια και να διδάξει το λαό στο να λατρεύει τον Κύριο. Είχε μια μοναδική διάκριση του να είναι ίσως ο χειρότερος κι ένας από τους καλύτερους βασιλιάδες του Ισραήλ. Σημείωσε ότι, όταν ο Μανασσής βασίλευε, το Β. Βασίλειο είχε καταστραφεί κι έτσι ο όρος Ισραήλ αναφέρεται και πάλι στον Ιούδα. Αυτό μπορεί να μας μπερδέψει!
Τώρα ας επιστρέψουμε στον Άχαζ. Ο Θεός θα μπορούσε να είχε δείξει το ίδιο έλεος και σε αυτόν, αν είχε προσευχηθεί και είχε δείξει τη μετάνοιά του μέσω θεοσεβών πράξεων. Ο Θεός προσκάλεσε τον Άχαζ να έρθει σε επαφή μαζί Του και να ζητήσει ένα σημείο (Ησα.7).
Γιατί νομίζεις ότι ο Θεός ήθελε ο Άχαζ μάλλον παρά ο Ησαΐας να ζητήσει το σημείο; Στο κάτω – κάτω, ο Ησαΐας ήταν ο προφήτης που ο Θεός είχε ορίσει στον Ιούδα.
Ο Θεός είναι Αυτός που παίρνει την πρωτοβουλία για συνδιαλλαγή. Ο Ησαΐας δεν μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα που χώριζε τον Άχαζ απ’ τον Θεό των πατέρων του. Ο Θεός άπλωσε το χέρι του ελέους Του για να μεταφέρει τον δύστροπο βασιλιά στο σπήλαιο, αλλά ο Άχαζ δεν το συγκράτησε. Ο Άχαζ βρισκόταν σε αιχμαλωσία πολύ πριν τον λαό του. Αυτός ήταν το πιο θλιβερό είδος αιχμαλώτου, ένας που αρνήθηκε να ελευθερωθεί με τους όρους του Θεού, οι μόνοι όροι που υπάρχουν για αυθεντική ελευθερία.
Ποια δικαιολογία έδωσε ο Άχαζ για το ότι δε ζήτησε απ’ τον Θεό ένα σημείο στο Ησαΐας 7:12;
Αναφέρθηκε στην εντολή, που υπάρχει στο Δευτερονόμιο (6:16). Είναι ο ίδιος άνθρωπος που παραβίασε πολλές από τις Δέκα Εντολές με συγκλονιστικούς τρόπους. Βρήκε την ώρα για νομικισμό! Αν ο Θεός τού έδωσε την άδεια να ζητήσει ένα σημείο, προφανώς δεν πειραζόταν ούτε προσβαλλόταν από το αίτημα! Ο Θεός είναι Εκείνος που έθεσε τους νόμους Του και μπορεί να τους παραμερίσει μ’ έναν ανώτερο νόμο, όποτε ευαρεστείται.
Δεν είναι απορίας άξιον ότι ο λαός του Θεού ήταν καθ’ οδόν προς την αιχμαλωσία τους. Ο βασιλιάς τους ήταν αιχμάλωτος στην αμαρτία κι αρνείτο να λυθεί. Φοβάμαι ότι, με τον ίδιο τρόπο, ένας ανησυχητικός αριθμός χριστιανών ηγετών έχουν οδηγήσει τα ποίμνιά τους σε τόπους αιχμαλωσίας μάλλον παρά ελευθερίας, επειδή αυτοί οι ίδιοι βρίσκονταν σε δεσμά. Έχω γνωρίσει το τρομερό βάρος της ηγεσίας όταν ήμουν ακόμα δεμένη με τους κόμπους των οδυνηρών δεσμών. Γνωρίζω επίσης τη χαρά της ηγεσίας σαν ελεύθερος άνθρωπος κι αξίζει τα πάντα. Ο Χριστός αξίζει τα πάντα.
Πριν από λίγα χρόνια, ένας έξοχος ποιμένας ασυναίσθητα έβαλε τον εαυτό του στα δεσμά του φόβου μέσω μιας εκτεταμένης, αδιάκοπης μελέτης για τον πνευματικό πόλεμο. Έγινε πολύ ανισόρροπος στη διδασκαλία του, διδάσκοντας μόνο για το Σατανά, τις δυνάμεις του σκότους και πόλεμο. Τελικά άρχισε να εξασκεί εξορκισμό την Κυριακή, στα χρονικά πλαίσια που κάποτε χρησιμοποιούντο για πρόσκληση να δεχτεί κάποιος τον Χριστό. Δεν χρειάζεται να πούμε, ότι κι η συνάθροισή του έγινε ανισόρροπη και αιχμαλωτίστηκε στο φόβο. Ο ηγέτης αυτός εκλέχτηκε να δοξάζει τον Θεό και κάποτε η διακονία του ακτινοβολούσε από Χριστό, αλλά τελικά μόνο ο εχθρός «δοξάστηκε». Είναι ελπιδοφόρο το ότι ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός ηγετών οδηγούν με πιστότητα το ποίμνιό τους σε μονοπάτια ελευθερίας. Το θέμα είναι σαφές: Οτιδήποτε ηγέτες κι αν είμαστε, έχουμε μια ακόμα πιο μεγάλη ευθύνη να κάνουμε την ελευθερία εν Χριστώ μια πραγματικότητα στη ζωή. Δεν βρίσκεται μόνον η ποιότητα της χριστιανικής μας ζωής σε κίνδυνο, αλλά κι η ποιότητα της ζωής εκείνων, που μας ακολουθούν. Σαν ηγέτες βρισκόμαστε στον πειρασμό να απαντήσουμε: «Μα είμαστε και εμείς άνθρωποι!»
Ο απόστολος Παύλος έγραψε μια υπέροχη δήλωση, που ανασκευάζει τον ισχυρισμό ότι οι χριστιανοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από αδύναμοι άνθρωποι. Καθώς τελειώνεις τη σημερινή μελέτη, παράφρασε στο περιθώριο το Β' Χρονικών 4:7.
Δεν θέλουμε να μοιάσουμε του Άχαζ με οποιονδήποτε κατανοητό τρόπο. Το θέλημα του Θεού στη ζωή μας είναι ελευθερία εν Χριστώ. Ανεξάρτητα του τι είδους σπηλιές φαίνονται να στέκονται ανάμεσα στην αυθεντική ελευθερία και σε μας, ο Θεός απλώνει το χέρι Του. Μας έχει δώσει τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, για να μας βοηθήσει να αρπαχτούμε από αυτό για την πολύτιμη ζωή μας.
4. Η Βασιλεία του Εζεκία
Το σημερινό μάθημα θα είναι μια ευχάριστη ανάπαυλα με πολλούς τρόπους μετά την ταραγμένη ματιά προς τον βασιλιά Άχαζ, του οποίου οι πράξεις ήταν απαίσιες ακόμα και σε σύγκριση μ’ αυτές των ειδωλολατρικών δυναστειών. Πόσο ενοχλητικό είναι το να κατανοήσουμε ότι αυτός ήταν ο βασιλιάς του Ιούδα. Οι τίτλοι κι η κληρονομιά δεν σημαίνουν τίποτα, αν ο βασιλιάς του εκλεκτού έθνους δεν έχει καρδιά για το Θεό. Σήμερα θα μελετήσουμε ένα αξιοσημείωτο φαινόμενο, κάτι που είναι πολύ απίθανο χωρίς το Θεό. Θα μελετήσουμε τον δίκαιο γιο ενός άνομου πατέρα. Οι Γραφές έχουν να πουν περισσότερα γι’ αυτόν τον συγκεκριμένο βασιλιά, από όσο χρόνο και χώρο έχουμε για να τον μελετήσουμε. Και όμως, θέλω να ξέρεις όσο το δυνατόν περισσότερα για τους σκοπούς μας. Να περιμένεις πολύ διάβασμα σήμερα, αλλά νομίζω ότι θα το βρεις ενδιαφέρον.
Άρχισε διαβάζοντας το Β' Χρονικών 29:1-11, 29-30, 30:1-15, 31:1, 20-21. Γιατί νομίζεις ότι ο Εζεκίας έγινε τόσο διαφορετικός από τον πατέρα του;
Ο παππούς του Εζεκία, ο Ιωθάμ, ήταν κι αυτός ένας καλός και δίκαιος βασιλιάς. Τι έκανε ο Εζεκίας, εντούτοις, που ο Ιωθάμ απέτυχε να κάνει; Σύγκρινε το Β' Βασιλέων 15:35, και Β' Χρονικών 31:1.
Όπως μπορείς να δεις, ο Εζεκίας ήταν ένας ευσεβής βασιλιάς, που με όλη του την καρδιά ζητούσε και μεταρρύθμιση κι αποκατάσταση. Επιζητούσε να αποκαταστήσει τον Ισραήλ στην ευσεβή του ταυτότητα εν Χριστώ. Ο Ισραήλ είχε μια διαιρεμένη καρδιά κι είχε παύσει να εκπληρώνει τον σκοπό που του είχε δώσει ο Θεός. Η περιφρόνηση του Εζεκία για τον τρόπο διακυβέρνησης του πατέρα του κι η ακούραστη προσπάθειά του στο να οδηγήσει το έθνος στην προηγούμενη σχέση του με τον Θεό δείχνει και κότσια και τόλμη. Απορώ πότε η στάση και η φιλοσοφία του Εζεκία άρχισαν να απομακρύνονται από αυτές του πατέρα του. Είναι πιθανόν να το έφερε βαρέως που έχασε έναν αδελφό πάνω σε ειδωλολατρικό θυσιαστήριο και δυσπιστούσε σε κάθε πατέρα που θα μπορούσε να κάνει τέτοιο πράγμα. Παρατήρησε, δε διαβάζουμε καμιά βρισιά που να απευθύνεται προσωπικά προς τον Άχαζ. Αλλά δε χρειάζεται να απορούμε, αν ο Εζεκίας είχε έντονα συναισθήματα για τη βασιλεία του πατέρα του, επειδή η δική του βασιλεία φάνηκε να είναι αντίθετη με κάθε τρόπο.
Ας συνεχίσουμε τώρα το διάβασμά μας γι’ αυτή τη παράξενη φιγούρα της Π. Διαθήκης. Διάβασε το Β' Χρονικών 32:1-23.
Το Ν. Βασίλειο θα μπορούσε εύκολα να πάει στην αιχμαλωσία στη διάρκεια της εισβολής στον Ιούδα του βασιλιά της Συρίας, Σενναχερίβ, και των στρατευμάτων του. Το εδάφιο 22 φανερώνει ότι ο Θεός τιμήθηκε από τον τρόπο με τον οποίον ο βασιλιάς Εζεκίας χειρίστηκε την επίθεση ενός ισχυρού εχθρού.
Τι είδους τακτικές μπορείς να πεις ότι χρησιμοποίησε ο Σενναχερίβ κατά του Εζεκία και του Βασιλείου του Ιούδα; Σημείωσε αυτές που ταιριάζουν.
. Χρησιμοποίησε φόβο και εκφοβισμό.
. Προσπάθησε να τους καταβάλλει με τη δύναμη.
. Προσπάθησε να υπονομεύσει την πίστη τους.
. Προσπάθησε να τους κάνει να δυσπιστήσουν στον Θεό.
Παρακαλώ μη σου διαφύγει της προσοχής ένα σπουδαίο σημείο: Σύμφωνα με το Β' Χρονικών 32:1, μπορεί να είμαστε πιστοί στον Θεό και επικεντρωμένοι στο θέλημά Του, όμως ακόμα να δεχόμαστε επιθέσεις από τον εχθρό. Μερικές φορές ο εχθρός μας προσβάλλει τους αδύναμους και περιπλανώμενους πιστούς, γιατί είναι εύκολα θύματα. Άλλες φορές προσβάλλει ικανούς, πλήρως παραδομένους υπηρέτες του Θεού για την πρόκληση και τη πιθανή μεταδοτική επίδραση μιας πτώσης. Ας μην ξεγελαστούμε με τη σκέψη ότι μπορεί με κάποιο τρόπο να αποφύγουμε όλες τις προσπάθειες του Σατανά για να μας αιχμαλωτίσει. Είμαστε έξυπνοι με το να μη θεωρούμε τους εαυτούς μας άτρωτους, έτσι ώστε να παραμείνουμε άγρυπνοι και ενήμεροι πάντοτε. Ο Σατανάς δεν μπορεί να μας εξαναγκάσει να πάμε εκεί, που μας οδηγεί, αλλά μπορεί βέβαια να διαλέξει μια θεατρική διαδρομή για να μας δελεάσει.
Από τον τόνο του Β' Χρονικών 32:20, ο Εζεκίας και ο Ησαΐας ήταν φανερά τρομαγμένοι, αλλά τι έκαναν με τους φόβους τους;
Μερικές φορές η πίστη είναι η απουσία του φόβου. Άλλες φορές η πίστη μπορεί να είναι η επιλογή του να πιστεύεις στον Θεό ακόμα και όταν η καρδιά σου λιώνει από φόβο. Ίσως, τότε, η πίστη να δοκιμάζεται από αυτό που κάνουμε από φόβο, και όχι από το αν την έχουμε ή όχι. Ο Εζεκίας ίσως να θεωρούσε ότι η επίθεση του Σενναχερίβ ήταν η πιο τρομακτική εμπειρία της ζωής του, μέχρις ότου κτυπήθηκε από ένα διαφορετικής μορφής φόβο, ένα φόβο πιο πολύ προσωπικής μορφής. Το έπος του Εζεκία συνεχίζεται.
Διάβασε όλο το Ησαΐας 38. Ποια ήταν μερικά απ’ τα σωστά χαρακτηριστικά ή προσδοκώμενα πράγματα που ο Εζεκίας αισθάνθηκε ή σκέφτηκε μετά που ανακάλυψε ότι επρόκειτο να πεθάνει;
Τι ορκίστηκε να κάνει ο Εζεκίας επειδή υπέφερε τέτοια ψυχική αγωνία; Κάνε μια επιλογή.
. Να βοηθήσει τους καταπιασμένους
. Να προσφέρει θυσία στον Θεό
. Να βαδίσει με ταπεινοφροσύνη όλη του τη ζωή
. Να δοξάσει τον Θεό.
Παρατήρησες ότι ο Θεός γιάτρεψε τον Εζεκία μέσω ιατρικής θεραπείας; Είναι φανερό ότι ο Θεός δεν έκτισε έναν τοίχο ανάμεσα στην πίστη και στη χρήση φαρμάκων.
Η καρδιά μου σπάζει κάθε φορά που βλέπω έναν ώριμο άνδρα να κλαίει. Όντας ευλογημένη με τα συναισθήματα μιας γυναίκας, μπορώ να κλαίω για μια ευχαριστήρια διαφημιστική κάρτα. Δε ντρέπομαι για αυτό. Μάλλον μου αρέσει. Πολλοί άνδρες είναι τόσο διαφορετικοί, παρόλα αυτά. Υποθέτω ότι συγκινούμαι ιδιαίτερα, όταν ένας άνδρας κλαίει, επειδή κατανοώ πόσο συγκινημένος πρέπει να ήταν, προτού καταφύγει στα δάκρυα. Η καρδιά μου πονάει καθώς σκέφτομαι τον Εζεκία, τον ισχυρό βασιλιά του Ιούδα, να γυρίζει το πρόσωπό του στον τοίχο για να κλάψει, ώστε να μην τον δει κανείς άλλος, εκτός από τον Θεό.
Θυμάμαι όταν ο Μιχάλης, ο γιος μας, επί εφτά χρόνια συνήθιζε να κλαίει. Όσο μεγάλωνε, τόσο περισσότερο κτυπούσε το πρόσωπό του όταν άρχιζαν να κυλούν τα δάκρυα. Όσο πιο προσωπική ήταν η αιτία, τόσο πιο πολύ δεν ήθελε να τον δει κάποιος να κλαίει. Τίποτα δεν θα μπορούσε να κτυπήσει τον Εζεκία πιο προσωπικά. Δεν πολεμούσε αυτήν τη μάχη για χάρη του Ιούδα. Αυτή τη φορά ήταν μόνος του. Το αυτοκρατορικό συμβούλιο δεν μπορούσε να βοηθήσει. Ο στρατός του βασιλιά δεν μπορούσε να την καταπολεμήσει. Κατά κάποιο τρόπο ο θάνατος έχει έναν τρόπο να μας απογυμνώνει από κάθε κοινωνική θέση, ισχύ και προνόμια, έτσι δεν είναι; Είμαστε μόνοι μας με τον Θεό και θέλουμε να Τον γνωρίσουμε πριν πάμε εκεί.
Είναι φανερό επίσης ότι ο Θεός συγκινήθηκε από τα δάκρυα και την ικεσία του Εζεκία. Παρέτεινε τη ζωή του για άλλα 15 χρόνια και του έδωσε ένα αξιοσημείωτο σημάδι με το να αντιστρέψει την κίνηση της σκιάς του ηλίου, κάνοντας έτσι το χρόνο να πάει προς τα πίσω για μια στιγμή σαν σύμβολο.
Μόλις ο Εζεκίας ανάρρωσε άρχισε να κάνει «σημαντικές» δηλώσεις, σαν η εκ του πλησίον συμπλοκή του με τον θάνατο να είχε έρθει με ένα αυτόματο διδακτορικό. Έλεγε πράγματα όπως: «για αγάπη της ψυχής μου, τη λύτρωσες από τον λάκκο της φθοράς», σαν ο θάνατος ή η απόφαση του να γλιτώσει κάποιος, που ανήκει στον Θεό, να είχε να κάνει κάτι με την αγάπη. Αυτός δεν μπορεί να μας αγαπήσει περισσότερο ή λιγότερο από ό,τι μας αγαπάει αυτή τη στιγμή. Η θεραπεία Του δεν έχει καμία σχέση με το να αγαπάει κάποιον περισσότερο από κάποιον άλλον. Ο Εζεκίας υπέθεσε ακόμα ότι ο Θεός του έδωσε άλλα 15 χρόνια, επειδή μόνον αυτοί που ζουν πάνω σ’ αυτή τη γη μπορούν να Τον δοξάζουν (εδ.19). Όλ’ αυτά τα χρόνια φανταζόμουν ότι οι καλύτερες ικανότητες μου για να δοξάσω τον Θεό θα έρχονταν με τον θάνατό μου και ότι, μέχρι τότε, ήμουν πολύ περιορισμένη. Καμιά από αυτές τις δηλώσεις του Εζεκία δεν ήταν η μεγάλη, παρόλα αυτά. Κάποιος θα πρέπει να του έβαλε στο στόμα το κατάπλασμα των σύκων πριν μπορέσει να προφέρει: «Θα βαδίζω ταπεινά όλα τα έτη μου εξαιτίας αυτής της αγωνίας της ψυχής μου». Είσαι έτοιμος να βρεις το γιατί.
Έχουμε δυο τελευταίες περικοπές να διαβάσουμε. Πρώτα, διάβασε Β' Χρονικών 32:24-33. Που έκανε προσωρινά λάθος ο Εζεκίας;
Όλοι μας έχουμε μια αρρωστημένη τάση να ξεχνάμε τι ο Θεός έχει κάνει για μας. Για λίγο χρονικό διάστημα, ταπεινωνόμαστε. Μετά, αν δε φρουρήσουμε την καρδιά και το νου μας, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε ότι πρέπει να έχουμε κάνει κάτι σωστό για να είναι ο Θεός τόσο καλός σε μας. Πράγματι ο Θεός είναι φιλεύσπλαχνος. Αλλά ακούει τις κραυγές των δίκαιων και των αδίκων, των ενάρετων και των μη ενάρετων. Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε γιατί ο Θεός ανταποκρίνεται με διαφορετικό τρόπο στις κραυγές που ακούει. Αλλά πιστεύουμε ότι πάντα είναι αγαθός, πάντοτε δίκαιος και πάντοτε έχει αγάπη. Πιστεύω ότι ο Εζεκίας μπορεί να αποφάσισε ότι η ζωή του διαφυλάχτηκε περισσότερο με βάση την αξία του, παρά με βάση το έλεος. Μια τελευταία περικοπή, που είναι σοβαρή. Ας ανακαλύψουμε πού σήκωσε η άσχημη υπερηφάνεια το κεφάλι της.
Διάβασε τη περικοπή Ησαΐας 39:1-8. Σε ποιον έδειξε ο Εζεκίας τους θησαυρούς του;
Τι υπονοεί η συνεχής επανάληψη της λέξης αυτού στο εδάφιο 2;
Οι πράξεις του Εζεκία συμβολίζουν κάποιον που συγχρωτίζεται με έναν εχθρό. Η Βαβυλώνα θα ήταν το έθνος εκείνο ακριβώς που θα έπαιρνε τον Ιούδα στην αιχμαλωσία. Εξαιτίας του ότι ήταν τόσο ανυπόμονος στο να επιδείξει τους θησαυρούς του, που όλοι τους ανήκαν στον Θεό, οδήγησε με ανόητο τρόπο τον εχθρό σε υπερβολική οικειότητα. Ο Εζεκίας εγκατέλειψε την επαγρύπνησή του και απόλαυσε την επιδοκιμασία των άθεων.
Με ποιον τρόπο και εμείς έχουμε την τάση να επιδεικνύουμε τους θησαυρούς μας στους άθεους, απολαμβάνοντας την εύνοια και την επιδοκιμασία τους;
Σε κάποια χρονική στιγμή μετά την επανάσταση της υπερηφάνειάς του, ο Εζεκίας μετάνιωσε (Β' Χρονικών 32:26), αλλά είμαστε σοφοί με το να μη χάσουμε την καταπληκτική του απάντηση, αφού ο Ησαΐας του προφήτευσε την αιχμαλωσία του Ιούδα (Ησ.39:8).
Γιατί ο Εζεκίας δεν συγκλονίστηκε για την επερχόμενη αιχμαλωσία του Ιούδα;
Πιστεύω ότι δε σκεφτόμαστε, ούτε προσευχόμαστε αρκετά για τους απογόνους μας, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας και τα παιδιά τους. Οι πράξεις μας κι οι καλές κι οι κακές, θα έχουν συνέπειες, αφού φύγουμε από αυτήν τη γη. Ενώ εμείς θα απολαμβάνουμε την ευδαιμονία του ουρανού και το έλεος της χάρης του Θεού, τα εγγόνια μας μπορεί να συνεχίζουν να θερίζουν οδυνηρές συνέπειες καταστάσεων, που εμείς σπείραμε. Ή, απ’ την άλλη μεριά, μπορεί να απολαμβάνουν τα οφέλη της πιστής ζωής των προπάππων, που μπορεί ποτέ να μη γνώρισαν.
Δε θέλω γρήγορα να ξεχάσω τον Εζεκία. Η ζωή του είναι μια κραυγαλέα υπενθύμιση ότι κανείς δεν είναι απρόσβλητος από ανόητες ενέργειες που υποδαυλίζονται από υπερηφάνεια. Μπορεί να φοβόμαστε να ζητήσουμε από τον Θεό σε καθημερινή βάση να μας φυλάει ταπεινούς, επειδή ξέρουμε ότι η ταπεινοφροσύνη συνεπάγεται ταλαιπωρία. Ίσως πρέπει να υποφέρουμε κάποια ενόχληση, ακόμα και κάποια αποτυχία. Ρωτάω αυτό στον εαυτό μου, όπως και σε σας: Γιατί δεν τρομάζουμε πολύ περισσότερο για το τι μπορεί να κάνει η υπερηφάνεια; Η υπερηφάνεια μπορεί να μας κοστίσει και πιθανόν και σε αυτούς, μετά από μας.
Εδώ και πολλά χρόνια άρχισα να αναπτύσσω τη συνήθεια του να εξομολογούμαι και να μετανοώ για την υπερηφάνεια καθημερινά, ακόμα κι όταν δεν αντιλαμβανόμουν την παρουσία της. Παρακάλεσα τον Θεό να μου δείχνει που σήκωνε το κεφάλι της ή κουνιόταν ύπουλα πάνω μου. Έτσι συχνά ο Θεός μου δείχνει μικρά κομματάκια υπερηφάνειας που, αν αφεθούν να μεγαλώσουν, θα μπορούσαν να είναι καταστρεπτικά. Αφήστε με να συμμεριστώ ένα πρόσφατο παράδειγμα.
Εδώ και λίγο καιρό, αποφάσισα ότι, είχε έρθει ο καιρός να αγοράσω μια καινούργια Αγία Γραφή. Η παλιά μου έδειχνε σαν κάποιος να την έβαλε κατά λάθος στο πλυντήριο πιάτων και να γύρισε τον διακόπτη στην ένδειξη «καθάρισέ την με βούρτσα». Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι σε κανένα υπάλληλο βιβλιοπωλείου δεν του αρέσει να με βοηθήσει να αγοράσω μια καινούργια Αγία Γραφή. Για μένα είναι σαν να διαλέγω έναν σύντροφο. Καθώς τα λόγια έβγαιναν από το στόμα μου, το Άγιο Πνεύμα φαινόταν σαν να ψιθύριζε στο αυτί μου: «Σε Μένα αυτό ηχεί σαν υπερηφάνεια». Είχε δίκιο. Δεν ήθελα να αγωνίζομαι να βρίσκω εδάφια μπροστά σε μια ομάδα. Ένοιωσα πόνο στο στομάχι μου! Τη στιγμή εκείνη έβγαλα την παλιά Αγία Γραφή μου. Από τότε άλλαξα γνώμη για την καινούργια.
Παρατήρησες στη μελέτη μας αυτή τη βδομάδα ότι οι ευσεβείς βασιλιάδες παλεύουν με θέματα υπερηφάνειας, πιο πολύ από ό,τι οι ασεβείς βασιλιάδες; Πώς μπορείς προσωπικά να αφοσιωθείς στο ζήτημα αυτό και να φυλαχτείς από αυτό στη ζωή σου;
Εργάστηκες τόσο σκληρά μαζί μου σήμερα. Ξέρω ότι διαβάσαμε άφθονα εδάφια, αλλά νομίζω ότι έμαθα κάτι «οριστικά» κι ελπίζω κι εσύ να το έμαθες. Σε παρακαλώ επιτρέψτε μου να τελειώσω μ’ ένα τελευταίο θέμα.
Την εποχή που ο Βαβυλώνιος ηγέτης έστειλε απεσταλμένους στον Εζεκία, το Β. Βασίλειο (που συνέχιζε να λέγεται Ισραήλ) βρισκόταν σε αιχμαλωσία στην Ασσυρία. Αισθάνομαι ότι υπάρχει ένα ισχυρό μήνυμα στην αποτυχία του Εζεκία να φυλαχτεί απ’ τις προελάσεις του ειδωλολάτρη ηγεμόνα. Βλέπεις, θεωρούσε ότι η Ασσυρία ήταν η απειλή κι έτσι δε θεώρησε ότι η Βαβυλώνα θα ήταν πρόβλημα. Ήταν τόσο προσεχτικός με τον ένα εχθρό, που δεν είδε τον άλλον που ερχόταν. Νόμισε ότι η αιχμαλωσία μπορούσε να έρθει από τη μια μεριά. Μεγάλο λάθος. 80 χρόνια αργότερα, το βασίλειο του Ιούδα θα το καταλάμβαναν οι ισχυροί Βαβυλώνιοι.Ο Θεός μού δίδαξε ένα συγκλονιστικό μάθημα εδώ και μερικά χρόνια. Είχα διαφυλάξει τον εαυτό μου επιμελώς αναφορικά με τους άνδρες. Δεν ήξερα καθόλου ότι μια άστατη γυναίκα, που πάλευε με την ομοφυλοφιλία, θα την καταλάμβανε έμμονη ιδέα για μένα. Ήμουν προετοιμασμένη για τις προελάσεις των ανδρών. Ήμουν, όμως, τελείως απροετοίμαστη για την προέλαση μιας γυναίκας. Αγαπητέ, έχουμε πολλά να μάθουμε. Η άγνοια δεν είναι φίλος μας. Ο Θεός χρησιμοποίησε την εμπειρία μου, για να με βοηθήσει να διακρίνω, όχι μόνον καλά κρυμμένη αστάθεια σε ανθρώπους που με πλησίαζαν κατά καιρούς, αλλά και για να επαγρυπνώ στις σχέσεις μου με τις γυναίκες, όπως επίσης και με τους άνδρες. Είθε ο Θεός να χρησιμοποιήσει αυτήν τη Βιβλική μελέτη, με ένα δυνατό τρόπο στη ζωή του καθενός μας, έτσι ώστε να ξέρουμε πώς να προστατεύουμε τους εαυτούς μας από κάθε κατεύθυνση.
Αρχίσαμε τη μελέτη μας με το να γνωρίσουμε τους βασιλιάδες που βασίλεψαν στη διάρκεια της ζωής του Ησαΐα. Στα κεφάλαια 1-35, ο Ησαΐας κήρυξε για την ανταρσία του λαού του Θεού και την απειλή των Ασσυρίων κατά του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ. Το Β. Βασίλειο είχε παρθεί αιχμάλωτο από την Ασσυρία το 722 π.Χ. Στα κεφάλαια 36-39, ο Ησαΐας κατέγραψε την ήττα της Ασσυρίας από το Ν. Βασίλειο, καθώς ο βασιλιάς Εζεκίας αντέδρασε σωστά στην επίθεση του Σενναχερίβ. Ο Ησαΐας κατέγραψε και την ασθένεια του Εζεκία, την κρίση της υπερηφάνειάς του και τη μελλοντική άνοδο της Βαβυλώνας.Μάθαμε κάτι σημαντικό από τη μελέτη μας για τους βασιλείς του Ιούδα. Ακόμα και οι καλύτεροι από αυτούς, δεν ήταν επαρκείς. Ακόμα και οι πιο έντιμοι, δεν ήταν άγιοι. Ακόμα κι οι πιο ταπεινοί, δεν ήταν άτρωτοι από την υπερηφάνεια. Δεν υπάρχει κανένας γήινος ηγέτης που να μη μπορεί να παραπλανηθεί. Μερικές φορές οι πιο θλιβερές παραπλανήσεις ηγετών γίνονται καθώς προσπαθούν να κερδίσουν την εκτίμηση άστατων ακολούθων. Πολλοί ηγέτες μάχονται περιοχές προσωπικής κι εσωτερικής αιχμαλωσίας. Αν η ελευθερία μας εν Χριστώ πρόκειται να γίνει πραγματικότητα στη ζωή μας, τότε πρέπει να μάθουμε να βαδίζουμε στην ελευθερία του Χριστού, ανεξάρτητοι από οποιονδήποτε άλλον ξέρουμε. Στην αναζήτησή μας για ελευθερία, δε χρειαζόμαστε μόνον έναν ηγέτη. Κάποιος θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην ελευθερία κι όμως θα μπορούσαμε και πάλι να επιστρέψουμε στην αιχμαλωσία.
Χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από έναν ηγέτη στην πορεία μας προς την ελευθερία. Χρειαζόμαστε κάποιον να μένει κοντά μας και να μας ενδυναμώνει για να παραμένουμε ελεύθεροι. Χρειαζόμαστε ένα Σωτήρα, έναν που συνεχίζει να σώζει. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν τη σωτηρία σαν την αρχική τους πρόσκληση για να τους συγχωρήσει ο Χριστός και να έρθει στη ζωή τους. Αν και χρειαζόμαστε να σωθούμε από τον αιώνιο χωρισμό από τον Θεό μια φορά μόνο, ο Χριστός συνεχίζει το σωτήριο έργο Του μέσα μας για το υπόλοιπο της ζωής μας.
Μπορείς να σκεφτείς μερικές ενδεχόμενες καταστροφές από τις οποίες ο Χριστός σε έσωσε από τότε που είχες την αρχική πείρα της σωτηρίας;
Τα κεφάλαια 36-39 προηγούνται ενός νέου θέματος στον Ησαΐα. Στα κεφάλαια 40-66, ο Θεός εμπνέει τον Ησαΐα να γράψει για την εποχή που η αιχμαλωσία θα πλησιάζει στο τέλος της. Ο Ισραήλ θα παρηγορηθεί από τον Θεό και θα αποκατασταθεί στον προσδιορισμένο του σκοπό. Μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίον ο Θεός διατυπώνει το προφητικό κρίσιμο σημείο στο βιβλίο του Ησαΐα μετά που διακήρυξε τις θλιβερές αμαρτίες του Ισραήλ και τις τιμωρίες του στο πρώτο μισό του βιβλίου.
Γράψε το Ησαΐας 40:1 στο παρακάτω διάστημα:
Δεν είναι ένα θαυμάσιο εδάφιο; Το επόμενο εδάφιο αρχίζει με τις λέξεις: «Μιλήστε παρηγορητικά προς την Ιερουσαλήμ». Πόσο Τον ευχαριστώ, για τα παρηγορητικά λόγια που μου είπε, όταν είχα τιμωρηθεί για κάποια αμαρτία. Πολλά από αυτά προέρχονταν απ’ το βιβλίο του Ησαΐα. Θα μάθουμε τόμους κι από τα δυο, αλλά θα σταθούμε να δεχθούμε πολλή θεραπεία από τα παρηγορητικά λόγια του Θεού. Μερικές φορές απορώ γιατί συνεχίζει να είναι τόσο πιστός. Ναι, είναι πιστός στο να τιμωρεί, αλλιώς πώς θα μαθαίναμε απ’ τις ανταρσίες μας; Αλλά είναι και τόσο συμπονετικός στην παρηγοριά Του. Σαν τον Ισραήλ και τον Ιούδα, αρκετή από την αιχμαλωσία μας προκαλείται απ’ την αποτυχία να απομακρύνουμε τα εμπόδια της απιστίας, της υπερηφάνειας, της ειδωλολατρίας, της αμέλειας για προσευχή, και του νομικισμού που λυπεί το Πνεύμα, κι όμως ο Θεός εξακολουθεί να μας κορτάρει προς έναν ευρύχωρο τόπο, ελεύθερο από γήινους δεσμούς.
Παρακαλώ μελετήστε την ακόλουθη δήλωση προσεκτικά, επειδή είναι ο κρίσιμος σύνδεσμος ανάμεσα στο βιβλίο του Ησαΐα και της μελέτης μας για την ελευθερία: Ο Θεός διάλεξε το βιβλίο του Ησαΐα, μια πραγματεία περί αιχμαλωσίας, για να καταγράψει μερικές από τις πιο αξιόλογες προφητείες για τον Χριστό σε ολόκληρη την Π. Διαθήκη. Σ’ ένα βιβλίο μέσω του οποίου ο Θεός προφήτεψε τη φρίκη ενός ξένου ζυγού, παρουσίασε τον Ελευθερωτή. Σε μερικές περιστάσεις, ο Θεός εκπλήρωσε προφητείες προσωρινά μέσω ενός ανθρώπινου παράγοντα, όπως ο Κύρος, ενώ τελικά τις εκπληρώνει εν Χριστώ. Στο τμήμα της Γραφής, που χορηγεί το θεμέλιο γι’ αυτήν τη μελέτη, βλέπουμε μια αναντίρρητη απόδειξη, ότι αυτά τα εδάφια εκπληρώθηκαν στον Μεσσία, τον Ιησού Χριστό.
Δώσε την ύψιστη προσοχή στο Ησαΐας 61:1-4. Αν μπορείς, διάβασε δυνατά τα εδάφια αυτά. Ας βγάλουμε μερικά σημαντικά θέματα απ’ αυτά τα θαυμάσια εδάφια.
1. Ο Θεός ακούει την κραυγή των καταπιεσμένων. Ο Θεός ακούει και τις κραυγές εκείνων που είναι καταπιεσμένοι σαν αποτέλεσμα της αμαρτίας και της ανταρσίας. Δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να πιστεύουμε ότι ο Θεός φροντίζει γι’ αυτούς που βρίσκονται σε σωματικές, συναισθηματικές, διανοητικές, ή πνευματικές φυλακές. Κάθε τι που μας ενδιαφέρει είναι επικράτεια του Θεού. Ο Θεός έδωσε το Ησαΐας 61:1-4 σαν απάντηση στην αιχμαλωσία που ο Ίδιος πρόβλεψε, καθώς κοίταξε κάτω κι είδε τον ανυπόταχτο Ιούδα. Ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα πολύ προγενέστερο περιστατικό, όταν ο Θεός κοίταξε κάτω κι είδε την αιχμαλωσία του λαού Του. Θέλω να δεις ότι μέρος του συνεπούς χαρακτήρα του Θεού είναι να κορτάρει τον αιχμάλωτο στην ελευθερία.
Διάβασε Έξοδος 3:7. Σημείωσε ότι ο Θεός εγκαινίασε τη σωτήρια σχέση ανάμεσα στο λαό και στον Απελευθερωτή. Τι αντίκτυπο είχε η σκλαβιά στους Ισραηλίτες;
. Υπέφεραν;
. Στράφηκαν στην αμαρτία;
. Ξέχασαν τον Θεό;
Τι ήταν αυτό που άκουσε ο Θεός;
. Τα παράπονά τους;
. Τους στεναγμούς τους;
. Τις κραυγές τους;
Όταν υποφέρουμε εξαιτίας της αιχμαλωσίας (ή για κάποιον άλλον λόγο), πρέπει να μάθουμε να φωνάζουμε! Ναι, φυσικά, ο Θεός βλέπει τις θλίψεις μας και φροντίζει πολύ για μας, αλλά το να αναγνωρίσουμε τη σκλαβιά είναι μια κρίσιμη αφετηρία προς την αυθεντική ελευθερία.
Στην Έξοδο 3:7, η μετάφραση λέει: «Γνώρισα την οδύνη τους». Η εβραϊκή λέξη για το γνώρισα υπαινίσσεται μια βαθιά στενή σχέση κι αντίληψη. Ο Θεός γνωρίζει πολύ καλά τις οδύνες και τις θλίψεις της κάθε είδους αιχμαλωσίας. Έχει επίσης μια θεραπεία. Είναι Αυτός που ικανοποιεί τις ανάγκες μας. Είτε οι Ισραηλίτες έπεσαν θύματα των εργοδηγών τους στην Έξοδο, είτε βάδιζαν στη σκλαβιά λόγω της ανυπακοής και της ειδωλολατρίας, όπως στο βιβλίο του Ησαΐα, ο Θεός είχε ελευθερία κατά νου γι’ αυτούς. Όσο ο ήλιος θα ανατέλλει το πρωί, ο Θεός θα συνεχίσει να προσφέρει απελευθέρωση στα παιδιά Του. Όπως λέει ο Ψαλμός 102:17-18: «Θα επιβλέψει στην προσευχή των εγκαταλειμμένων, και δεν θα καταφρονήσει τη δέησή τους. Αυτό θα γραφτεί για την επερχόμενη γενιά, και ο λαός που θα δημιουργηθεί, θα αινεί τον Κύριο». Είμαστε μια απ’ αυτές τις μελλοντικές γενιές, που υποφέρουν από την αιχμαλωσία.
Για κάθε αιχμάλωτο, ο Θεός έστειλε έναν Ελευθερωτή. Τα απελευθερωτικά λόγια του Θεού (Ησα.61:1-4), σχετικά με Εκείνον που στάλθηκε να διακηρύξει ελευθερία στους αιχμαλώτους, εφαρμόζονται σε μας με τόση σιγουριά, όση και στους Ισραηλίτες, καθώς αντιμετώπιζαν τη Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία. Τα λόγια αυτά θα συνεχίζουν να εφαρμόζονται, εφόσον ο Θεός κοιτάζει προς τα κάτω από το ύψος του αγιαστηρίου Του, βλέπει τη γη κι ακούει τους στεναγμούς του φυλακισμένου.
2. Ο Θεός εκπληρώνει το Ησαΐας 61:1-4 μόνον εν Χριστώ. Το Λουκάς 4:14-21 αναφέρει την έναρξη της διακονίας του Ιησού στη Γαλιλαία. Αναφέρει το Ησαΐας 61, σαν τον προσωπικό Του καταστατικό χάρτη.
Κοίταξε τα συμφραζόμενα του Λουκά 4:14-21. Μέσα από τι πέρασε ο Χριστός σύμφωνα με το Λουκά 4:1-13;
Πώς μας αναφέρεται ότι επέστρεψε στη Γαλιλαία στο Λουκά 4:14;
. Από τη μεριά της θάλασσας
. Με τη δύναμη του Πνεύματος
. Αδύναμος και πεινασμένος
Πόσο ενθαρρυντικό είναι το να ξέρουμε ότι, επειδή το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα μας κι εμείς μπορούμε να βγούμε από τον πειρασμό πιο δυναμωμένοι από το Πνεύμα παρά ποτέ! Ας ρίξουμε μια ματιά στην εκπλήρωση του Ησαΐα 61:1-4 εν Χριστώ. Παρατήρησε ότι και το Ησαΐας 61:1 και το Λουκάς 4:14 μας λένε ότι ο Ιησούς Χριστός, ο Ελευθερωτής που στάλθηκε από τον Θεό, θα ενδυναμωνόταν από το Πνεύμα του Θεού. Μέσω της συμμελέτης μας, πρόκειται να δούμε πόσο σημαντικό είναι το να κάνει το Άγιο Πνεύμα την εν Χριστώ ελευθερία, μια πραγματικότητα στη ζωή.
Το Β' Κορινθίους 3:17 θα γίνει μια ζωτική αλήθεια για μας. Μας λέει ότι «όπου το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί...»
Ο Χριστός μάς ελευθέρωσε με τη δύναμη του Πνεύματός Του. Μετά, διατηρεί την ελευθερία μας, καθώς εμείς μαθαίνουμε να ζούμε κάθε μέρα με τη δύναμη του ελεύθερου Πνεύματός Του. Σύμφωνα με το Ησαΐας 61 και το Λουκάς 4, μόνον ο Χριστός ήταν καθορισμένος από τον Θεό να προσφέρει αυτού του είδους την ελευθερία.
Το Λουκάς 4:16 μας λέει ότι ο Χριστός, ως συνήθως, ήρθε στη συναγωγή της πατρίδας Του, το Σάββατο. Μ’ ένα καινούριο χρίσμα, μια καινούρια εντολή και μια καινούρια ευσπλαχνία, ο Χριστός στάθηκε μπροστά στους ακροατές Του και ξετύλιξε το χειρόγραφο στην πιο ένδοξη περιγραφή δουλειάς που δόθηκε ποτέ. Μπορείς να Τον φανταστείς να διαβάζει τα αιώνια λόγια του Πατέρα του; Λόγια που περίμεναν αιώνες την εκπλήρωσή τους! Εκεί μπρος στο ακροατήριο στεκόταν ο συμπατριώτης τους, ο Κύριος τυλιγμένος με σάρκα, το πλήρωμα της Θεότητας σωματικά (Κολ.2:9). Διάβασε τα λόγια περιγράφοντας τον Εαυτό Του, τύλιξε το χειρόγραφο, κάθισε κάτω, περιμένοντας μέχρις ότου κάθε βλέμμα στράφηκε πάνω Του και είπε: «Σήμερα εκπληρώθηκε η Γραφή αυτή στα αυτιά σας». Αλληλούια!
Ο Λόγος λέει: «και όλοι έδιναν μαρτυρία για αυτόν και θαύμαζαν». Και πάλι είμαι πειραγμένη από τη συναίσθηση ότι, το να μαρτυράς για τον Χριστό, ακόμα και το να θαυμάζεις τα έργα ή τα λόγια Του, δεν ισούται με πίστη.
3. Η διακονία του Χριστού είναι μια διακονία της καρδιάς. Ο Θεός έστειλε τον Χριστό με την πλήρωση και τη δύναμη του Πνεύματός Του για να φέρει την καρδιά κάτω απ’ την απελευθερωτική εξουσία του Λόγου του Θεού.
Δες ξανά την περιγραφή της δουλειάς του Ιησού στο βιβλίο του Ησαΐα. Απαρίθμησε όλες τις διακονίες που ο Θεός έχρισε τον ένδοξο Πρεσβευτή Του για να εκπληρώσει στο Ησαΐα 61:1-4:
Ο Χριστός εμφανίστηκε για να «γιατρεύσει τους συντριμμένους στην καρδιά, να κηρύξει ελευθερία στους αιχμαλώτους και άνοιγμα δεσμωτηρίου στους δέσμιους… να παρηγορήσει όλους αυτούς που πενθούν… να τους δώσει ωραιότητα αντί για στάχτη… στολή αίνεσης αντί του πνεύματος της αδιαφορίας» (Ησα.61:1-3). Καθένας που βγάζει την καρδιά από το Ευαγγέλιο ειλικρινά δεν έχει αφήσει και πολλά. Ο Ιερεμίας 17:9 μας λέει: «η καρδιά είναι απατηλή περισσότερο από όλα». Συνεπώς, τίποτα δε χρειάζεται πιο πολύ τη διείσδυση της αλήθειας του Θεού, από ό,τι η καρδιά. Θα βρούμε ελευθερία στο βαθμό εκείνο, που η καρδιά μας αποδέχεται, βασίζεται και ανταποκρίνεται στην αλήθεια του Λόγου του Θεού.
Στο σημείο αυτό στη σχέση σου με τον Θεό, ποιες από τις παρακάτω δηλώσεις σε περιγράφουν καλύτερα;
. Αισθάνομαι τελείως άνετα με το να δίνω προτεραιότητα στην καρδιά.
. Έχω την τάση να απορώ τι πάει στραβά με τους ανθρώπους που γίνονται συναισθηματικοί στη διάρκεια μιας Βιβλικής μελέτης ή μιας ώρας λατρείας.
. Αισθάνομαι πιο άνετα με διανοητικά Βιβλικά μαθήματα και κηρύγματα.
. Έχω επιτρέψει στον Θεό να έχει πλήρη πρόσβαση στην καρδιά μου.
Οι περικοπές στον Ησαΐα 61 και Λουκά 4, ας είναι μια απόδειξη για σένα ότι η απελευθέρωση των αιχμαλώτων είναι μια απόλυτη προτεραιότητα για τον Χριστό κι η συμμετοχή της καρδιάς είναι μια αναγκαιότητα. Βασισμένη στο Β' Πέτρου 3:9, η πρώτη Του προτεραιότητα είναι να απελευθερώσει τους αιχμαλώτους από τη σκλαβιά της αιώνιας καταστροφής, αλλά και οι σωσμένοι άνθρωποι μπορούν να βρίσκονται ακόμα σε σκλαβιά (Γαλ.5:1). Τι σκέφτεσαι, όταν θυμάσαι Χριστιανούς, που παραμένουν αιχμάλωτοι σε κάποια περιοχή σκλαβιάς;
Όταν σκέφτομαι για σκλαβιά, τις περισσότερες φορές φαντάζομαι ζυγούς που προέρχονται από κάποιο ψυχολογικό τραύμα ή κατατρεγμό της παιδικής ηλικίας. Γιατί; Επειδή, ο ζυγός, που δημιουργήθηκε στην παιδική μου ηλικία, γίνεται η μεγαλύτερη περιοχή αιχμαλωσίας. Εγώ προσωπικά έπρεπε να αγωνιστώ. Αναφέρω αυτό το θέμα, επειδή οι περισσότεροι από μας ασυναίσθητα περιορίζουμε τις αντιλήψεις μας για αιχμαλωσία, σ’ εκείνα τα δεσμά, που προσωπικά ήμασταν μάρτυρες ή δοκιμάσαμε. Για να είναι αυτή η μελέτη πιο αποτελεσματική, ας δεχθούμε την πρόκληση να επεκτείνουμε τη σκέψη μας, σχετικά με την αιχμαλωσία.
Όταν κατάλαβα ότι ο Θεός με καλούσε να γράψω αυτή τη μελέτη, ζήτησα απ’ την ομάδα των γυναικών, στην οποία δίδασκα, να διευρύνει τον ορίζοντά μου όσον αφορά τους τομείς αιχμαλωσίας που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας πιστός. Ζήτησα απ’ την καθεμιά, απ’ αυτές που είχαν ελευθερωθεί από κάποιο τομέα σκλαβιάς, να μελετήσει και να συμμεριστεί μαζί μου δυο πληροφορίες μέσω ενός γράμματος.
· Την ιδιαίτερη περιοχή αιχμαλωσίας που αντιμετώπισαν
· Τους ιδιαίτερους τρόπους και το χρονικό διάστημα που χρησιμοποίησε ο Θεός για να τους ελευθερώσει.
Δεν είμαι σίγουρη ότι υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να με προετοιμάσει για τις απαντήσεις τους. Έχω την άδεια, από μερικές απ’ αυτές, να χρησιμοποιήσω εμπειρίες από τα γράμματά τους, σε κατάλληλες στιγμές στη μελέτη αυτή. Παρόλο που θα παραμείνουν ανώνυμες, γνωρίζεις γυναίκες ακριβώς σαν κι αυτές. Αυτές που απάντησαν είναι λαμπρές, μορφωμένες Χριστιανές γυναίκες. Υπηρετούν πιστά στις εκκλησίες τους. Πολλές ψάλλουν στη χορωδία. Προέρχονται απ’ όλα τα οικονομικά επίπεδα. Απ’ το φόβο της κατάκρισης πολλές απ’ αυτές δεν έχουν πει ποτέ σε κανέναν, εκτός από κάποιον ευσεβή σύμβουλο, με τι πάλεψαν.
Άκουσα οδυνηρές μαρτυρίες σκλαβιάς στη λαγνεία κι ένα υπόδειγμα πτώσης σε σεξουαλική αμαρτία. Με δάκρυα διάβασα για αγώνες με την ομοφυλοφιλία και ένα φόβο για τους άνδρες, εξαιτίας κακοποίησης στην παιδικά ηλικία. Μερικές μίλησαν για μια προηγούμενη ανικανότητα να αγαπήσουν τους ανθρώπους πλήρως, συμπεριλαμβανομένων των ανδρών τους και των παιδιών τους. Κάποια μου έγραψε για τη νίκη που της έδωσε ο Θεός πάνω στον εξαναγκασμό του να κλέψει. Μια άλλη ελευθερώθηκε απ’ την καθ’ έξη ανεντιμότητα. Μια φίλη, την οποία ποτέ δεν θα μπορούσα να υποπτευθώ, μου έγραψε για την απελευθέρωση της από την πικρία που προερχόταν απ’ τη σωματική κακοποίηση που υπέστη σαν παιδί. Η καρδιά μου ράγισε για μια γυναίκα που περιέγραφε το πώς η βαθιά ανασφάλεια της έκλεψε φιλίες, εκκλησιαστική δραστηριότητα, και έναν ικανοποιητικό γάμο. Άκουσα από πολλές, ότι κρατιόνταν αιχμάλωτες από μια επικριτική και καταδικαστική καρδιά προς τους ανθρώπους. Άλλες πάλεψαν πάρα πολύ με το θυμό προς τον Θεό. Αμφιβολία. Αποθάρρυνση. Μοναξιά. Μια χρόνια έλλειψη ικανοποίησης.
Παρακαλώ κράτησε κατά νου ότι αυτά τα γράμματα ήταν μόνο από εκείνες που είχαν βρει ελευθερία εν Χριστώ. Φαντάσου πόσες άλλες εξακολουθούν να αγωνίζονται! Πιστή:
· Ο Χριστός ήρθε για να ελευθερώσει τους αιχμαλώτους, ανεξάρτητα του τι είδους ζυγός τους δένει.
· Ήρθε να επιδέσει τις συντριμμένες καρδιές, ανεξάρτητα του τι σύντριψε την καρδιά.Ήρθε για να ανοίξει τα μάτια των τυφλών, ανεξάρτητα του τι κάλυψε την όρασή τους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου