Ακούμε συχνά ότι «ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς» (Α' Τιμ.1:15). Άραγε συλλογιζόμαστε ότι Αυτός ήρθε για να επιδιορθώσει συντριμμένες καρδιές; Αυτήν την εβδομάδα θα δούμε μια τρυφερή πλευρά του Μεσσία μας. Αυτός ήρθε για να παρηγορήσει όσους θρηνούν.Θα απομνημονεύσετε ένα άλλο τμήμα του βασικού μας εδαφίου της Πορείας προς την αποδέσμευση. Κάνε το Ησαΐας 61:2 τμήμα της κάθε μέρας και μη ξεχνάς να εξασκείσαι στα προηγούμενα εδάφια απομνημόνευσης.
«…για να κηρύξω χρόνο ευπρόσδεκτο στον Κύριο,
και ημέρα εκδίκησης του Θεού μας.
για να παρηγορήσω όλους αυτούς που πενθούν».
Όταν τελειώσεις αυτήν τη μελέτη, θέλω τα εδάφια από τον Ησαΐα και τα οφέλη της σωτηρίας να γίνουν μόνιμα τμήματα της ζωής σας.
Βασικές Ερωτήσεις:
Σύμφωνα με τον Ησαΐα 61:1, για ποιους έστειλε ο Θεός τον Ιησού να τους «απελευθερώσει»;
Με βάση τη δήλωση του Χριστού στον Ματθαίο 18:6, με ποιον τρόπο νομίζεις ότι μπορεί κάποιος να κάνει κάποιον άλλον να αμαρτήσει;
Σύμφωνα με τη Β' Τιμοθέου 2:26, γιατί ο διάβολος προσπαθεί να παγιδέψει τους ανθρώπους;
Γιατί νομίζεις ότι ο Χριστός θεώρησε μόνον τον Ιούδα σαν προδότη, παρόλο που όλοι οι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν;
Με ποιον τρόπο η απώλεια της πίστης μετατρέπεται σε μια μορφή σκλαβιάς;
Θα σε προκαλέσω να κάνεις κάποια προσωπική εργασία. Θα ήθελα να μπορούσα να είμαι εκεί μαζί σου, αλλά το Πνεύμα του Θεού θα μας συνδέσει. Να έχεις μια ευλογημένη ημέρα. Θα προσεύχομαι για σένα.
1. ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
Μπορείς να θυμηθείς, όταν έχασες το πρώτο σου δόντι; Όταν έκανες την πρώτη σου βόλτα με το ποδήλατο; Όταν πέρασες την πρώτη σου μέρα στο γυμνάσιο; Μνημειώδεις εμπειρίες, που όμως μπορεί να τις θυμάσαι ή να τις ξεχνάς. Αλλά, αν σε ρωτήσω για την πρώτη εμπειρία, που σύντριψε την καρδιά σου, το πιθανότερο είναι να θυμάσαι τα πάντα, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Καθώς σκέφτομαι για συντριμμένη καρδιά, δε σκέφτομαι το να είναι κατά κάποιον τρόπο ανάστατη για κάτι. Ούτε κι εννοώ το να είναι ανάστατη για ένα απόγευμα. Κατά κάποιον τρόπο, το να έχεις την καρδιά σου συντριμμένη, είναι ένα τραύμα αυτό καθ’ εαυτό. Ο βασιλιάς Αρταξέρξης διέκρινε τη διαφορά στο Νεεμίας 2:2. Η λέξη λύπη προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «ρα’α», που σημαίνει: «καταστρέφω σπάζοντας σε κομμάτια, σπάζω».Τι γίνεται με σένα; Ποιος ήταν ο πρώτος σου πραγματικός σπαραγμός στη ζωή;
Όταν ξαναθυμάμαι μερικούς απ’ τους δικούς μου σπαραγμούς, μπορώ σχεδόν να αισθανθώ και πάλι τον πόνο σ’ όλο μου το σώμα. Μια συντριμμένη καρδιά δεν είναι μόνον κάτι το αναπόφευκτο από καιρό σε καιρό, αλλά και μια απ’ τις πρωταρχικές ιεροτελεστίες περάσματος στην ωριμότητα. Δυστυχώς, πολλά άτομα μπαίνουν σε συναισθηματική ωρίμανση πολύ πρωτύτερα από ότι θα έπρεπε.
Οι πρώτες σου αντιδράσεις σε καιρούς συντριπτικής τραγωδίας έχουν την τάση να είναι: «Δεν Σε νοιάζει, Θεέ;» Παρόλο που ο νους μας μπορεί ποτέ να μην το κατανοήσει, τα πρησμένα από δάκρυα μάτια μας και οι πρόθυμες καρδιές μας μπορούν να δεχτούν τα λόγια: «Με έστειλε για να γιατρέψω τους συντριμμένους στην καρδιά».
Ο όρος συντριμμένος στην καρδιά στην αρχική γλώσσα δεν σημαίνει τίποτα το διανοητικό. Ούτε σημαίνει κάτι το βαθιά πνευματικό. Σημαίνει ακριβώς αυτό που λέει: ένας από τους πρωταρχικούς λόγους που ο Θεός έστειλε το Γιο Του σ’ αυτή τη Γη ήταν για να φέρει μια μαλακτική αλοιφή και μια απελευθέρωση σ’ αυτούς που οι καρδιές τους ήταν συντριμμένες.
Από τη 2η μέχρι και την 5η ημέρα, θα μελετήσουμε παραδείγματα από την Κ. Διαθήκη για τη διακονία του Χριστού στους συντριμμένους στην καρδιά. Σήμερα, όμως, θα δούμε μερικά μέρη στην Π. Διαθήκη, όπου ο Θεός έδειξε τη διακονία Του στους συντριμμένους στην καρδιά. Οι άνθρωποι συχνά αντιπαραθέτουν τον Θεό της Π. Διαθήκης με Αυτόν της Κ. Διαθήκης. Στην ουσία είναι ο ίδιος Θεός. Ο θάνατος του Χριστού στο σταυρό κι η ανάστασή Του από τους νεκρούς εκπλήρωσε τις απαιτήσεις του Νόμου και άνοιξε τις πύλες της απεριόριστης χάρης, αλλά ο Θεός πάντα αγαπούσε και ήταν εύσπλαχνος.
Οι παρακάτω περικοπές, καταγράφουν τα περιστατικά και πως ο Θεός γιάτρεψε τους συντριμμένους στην καρδιά.
Παραπομπή - Περιστατικά - Γιατρειά
Γένεση 16:1-13
Γένεση 39:11-23
Ρουθ 1:3-18
Β' Σαμουήλ 12:15-25
Πιστεύω ότι μόνο ο Θεός μπορεί πραγματικά κι ολοκληρωτικά να γιατρέψει κατεστραμμένες καρδιές. Χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους, αλλά σύμφωνα με τον Ησαΐα (61:1), μια από τις μεγαλύτερες προτεραιότητές Του είναι να γιατρεύει τους συντριμμένους στην καρδιά.
Τώρα που είχαμε μια ευκαιρία να δούμε τη συνέπεια της στοργικής και τρυφερής καρδιάς του Θεού προς τον συναισθηματικά πληγωμένο ή κατεστραμμένο, ας ρίξουμε μια εις βάθος ματιά στο θαυμαστό αυτό κομμάτι της διακονίας που έδωσε στον Υιό Του: «Πνεύμα Κυρίου είναι πάνω μου… με έστειλε για να γιατρέψω τους συντριμμένους στην καρδιά». Προσεύχομαι να ευλογηθείς τόσο όσο και εγώ, με τις πρωταρχικές έννοιες που ο Θεός μου επέτρεψε να ανακαλύψω. Μη προχωράς γρήγορα. Βάλε μέσα σου τις παρακάτω αλήθειες αργά. Συλλογίσου τις και νοιώσε απέραντα διακονημένος κι αγαπημένος.
Διάβασε ξανά τον Ψαλμό 61:1.
Σημείωσε το δεύτερο ενεργητικό ρήμα του εδαφίου: «Με έστειλε». Η εβραϊκή λέξη για το στέλνω σημαίνει «ρίχνω (προς τα εμπρός)» (Λεξικό Strong).
Διάβασε τον Ψαλμό 127:3-4. Πώς περιγράφουν τα εδάφια αυτά τους «γιους»;
Διάβασε το Ιωάννης 3:16. Ο Ιησούς καλείται...
Το Ιωάννης 3:17 μας λέει ότι ο Θεός έδωσε τον Υιόν Του για τη σωτηρία των ανθρώπων με το να Τον στείλει στον κόσμο. Βλέπεις, Αγαπητή, ο Θεός είχε μόνον ένα βέλος στην φαρέτρα Του. Το πιο τέλειο βέλος που υπήρξε ποτέ. Αυτό το βέλος ήταν ένα αριστούργημα, ανεκτίμητο γι’ Αυτόν. Λατρευτό πολύ πιο πάνω από όλα τα στρατεύματα του ουρανού. Τίποτε δεν μπορούσε να συγκριθεί μαζί Του. Η μόνη Του κληρονομιά. Ο μόνος Του Υιός. Αλλά καθώς ο Θεός κοίταξε τον χαμένο κόσμο (σε απόγνωση κι ανάγκη και στα νύχια του εχθρού) η καρδιά Του συντρίφθηκε. Αν και ο κόσμος είχε αμαρτήσει μ’ έναν ελεεινό τρόπο απέναντί Του και λίγοι μόνον Τον αναζητούσαν, ο Θεός τους δημιούργησε με αγάπη και δε μπορούσε να τους αγαπάει λιγότερο.
Η αγάπη με διάθεση θυσίας άπλωσε το χέρι της στη φαρέτρα και έβγαλε το μοναδικό βέλος. Η φαρέτρα τώρα θα ήταν άδεια. Το λατρευτό Του βέλος στα χέρια μισητών ανθρώπων. Ναι, ο Θεός τόσο αγάπησε τον κόσμο. Αλλά ο Θεός αγάπησε και το μονογενή Του Υιό με απερίγραπτη, θεϊκή αγάπη. Το θεϊκό δίλημμα: δυο αγάπες. Κι η μια απαιτούσε τη θυσία της άλλης. Μόνον ένα όπλο μπορούσε να νικήσει τον εχθρό της ψυχής, το βέλος της ψυχής. Τοποθέτησε το βέλος, λύγισε το τόξο, σταθεροποίησε τη λαβή Του, στόχευσε κατευθείαν στην καρδιά: «Και γέννησε τον γιο της τον πρωτότοκο, και τον σπαργάνωσε, και τον έβαλε να πλαγιάσει μέσα στη φάτνη» (Λουκάς 2:7).
Ω, τι ανεξιχνίαστη αγάπη! Τι θυσία! Όλοι όσοι χαμηλώσουν τις προστατευτικές ασπίδες της απιστίας και αφήσουν το θεραπευτικό βέλος να τους διαπεράσει, θα σωθούν. Δεν ξέρω αν νιώθεις αυτό που νιώθω τώρα δα, αλλά έπρεπε να σταματήσω να απεικονίζω, να κάνω περισυλλογή και να ανταποκριθώ στον Θεό.
Χρησιμοποίησε το παρακάτω διάστημα, αν θα ήθελες να ευχαριστήσεις τον Θεό, που από τον ουρανό κοίταξε κάτω, είδε την ανάγκη σου ανάμεσα στις εκατομμύριες ανάγκες, στόχευσε το ανεκτίμητο βέλος Του κατευθείαν στην καρδιά σου κι έστειλε τον Χριστό μόνο για σένα.
Η επόμενη εβραϊκή λέξη που θα ήθελα να δεις είναι το επίθετο που συνεχώς χρησιμοποιούμε σήμερα για την καρδιά.
Ησαΐας 61:1! «Με απέστειλε για να γιατρέψω τους _________ στην καρδιά».
Σήμερα είδαμε παραδείγματα συντριμμένων καρδιών στη Βίβλο, αλλά τώρα ας δούμε αυτό, που ο Θεός χαρακτηρίζει σαν συντριμμένη καρδιά. Η εβραϊκή λέξη για «συντριμμένη» στον Ησαΐα 61:1 είναι «σαβάρ», που σημαίνει: «σκάζω, σπάζω σε κομμάτια, σμπαραλιάζω, συντρίβω, κομματιάζω. Ξεσκίζω, αποσπώ σε κομμάτια (όπως ένα άγριο ζώο)…»
Άραγε περιγράφουν αυτές οι λέξεις την καρδιά σου;
. Ναι
. Όχι
Αυτές σίγουρα περιγράφουν την δική μου και με πληγώνει ακόμα και να το σκέφτομαι! Ο αρχικός ορισμός λέει επίσης «Το ρήμα αυτό απαντάται με μια ευρεία κλίμακα βίαιων εννοιών». Παρακαλώ μη με παρεξηγήσετε. Αυτό το τμήμα του ορισμού δε σημαίνει ότι μια συντριμμένη καρδιά απαντάται μόνο όταν σου συμβαίνει κάτι το βίαιο. Όπως ξέρουμε κι οι δυο μας, συντριμμένες καρδιές μπορούν να προέρθουν πιο συχνά από λόγια, παρά από πράξεις. Η ιδέα είναι ότι μια καρδιά είναι σχεδόν πάντα συντριμμένη σε μια συγκεκριμένη στιγμή για μια μεμονωμένη πράξη. Άσε με να σου το εξηγήσω με ένα παράδειγμα:
Ο Δαβίδ κι η Τερέζα πάλευαν στο γάμο τους σχεδόν από την αρχή. Ο Δαβίδ φοβόταν ότι η Τερέζα τον παντρεύτηκε για να εξασφαλιστεί μάλλον, παρά από αγάπη, αλλά την αγαπούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Ήλπιζε ότι αυτή θα μάθαινε να τον αγαπάει αλλά, δυστυχώς, αυτή δεν το έμαθε. Γινόταν όλο και πιο κρύα. Επί 6 χρόνια πάλευε για τον γάμο και κουβαλούσε το περισσότερο βάρος της σχέσης τους. Μια μέρα ήρθε στο σπίτι από τη δουλειά και μπαίνοντας μέσα, βρήκε τα ρούχα της κι ένα σημείωμα πάνω στο τραπέζι. «Λυπάμαι, Δαβίδ. Δε μπορώ να βοηθήσω έτσι όπως αισθάνομαι. Δεν σ’ αγαπώ και ποτέ δεν σε αγάπησα. Προσπάθησα όσο μπορούσα. Θα είναι καλύτερα και για τους δυο μας να χωρίσουμε».
Με βάση τον ορισμό της λέξης συντριμμένος στον Ησαΐα (61:1), σε ποιο σημείο φαντάζεσαι ότι η καρδιά του Δαβίδ «κομματιάστηκε», ή «συντρίφτηκε»;
Αν η απάντησή σου είναι: «όταν κατάλαβε ότι η Τερέζα τον εγκατέλειψε», σύμφωνα με τη σημερινή μας ιστορία, ίσως να έχεις δίκιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχε πληγωθεί πιο πριν, ούτε σημαίνει ότι δεν είχε υποφέρει μια μακροπρόθεσμη δυστυχία. Η λέξη σαβάρ απλώς σημαίνει ότι με την πιο τεχνολογική έννοια, μπορούμε συνήθως να ανακαλύψουμε μια εποχή σπαραγμού σε μια μεμονωμένη στιγμή. Η καρδιά μπορεί να παραμένει συντριμμένη για χρόνια, με έναν τραγικό τρόπο, ακόμα και για την υπόλοιπη ζωή μας. Αλλά ο σπαραγμός μπορεί συνήθως να ανακαλυφθεί σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο του παρελθόντος.
Μπορείς να σχετιστείς μ’ αυτόν τον ορισμό; Σκέψου μια εποχή που υπέφερες για ένα χρονικό διάστημα με μια συντριμμένη καρδιά. Μπορείς να θυμηθείς μια συγκεκριμένη στιγμή που, μεταφορικά μιλώντας, ένοιωσες την καρδιά σου να σπάει;
. Ναι
. Όχι
Άραγε καταλάβαινες την εποχή εκείνη, ότι ο Θεός νοιαζόταν τόσο πολύ για σένα, ώστε στόχεψε τον Υιόν Του κατευθείαν στην καρδιά σου;
. Ναι
. Όχι
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να σε πληγώνει, όπως μια συντριμμένη καρδιά. Έχω βιώσει εποχές σπαραγμού, που είναι ακόμα πολύ οδυνηρές για μένα να τις συμμεριστώ. Μια που μπορώ να συμμεριστώ συνέβη όταν η για πολύ καιρό φίλη μου και συνεργάτιδα με αποχαιρέτησε. Ο σκοπός του Θεού για μας ήταν να μας χωρίσει και να πολλαπλασιάσει τη διακονία μας. Και οι δυο μας διακρίναμε την οδηγία του Θεού μερικούς μήνες νωρίτερα. Καθώς ο Θεός έκανε το θέλημά Του όλο και πιο ξεκάθαρο, ο πόνος στην καρδιά μας μεγάλωνε. Τότε μια μέρα η φίλη μου με φώναξε και μου είπε όσο πιο τρυφερά μπορούσε: «Μετά από πολύ προσευχή, πιστεύω ότι ο θεός με απομακρύνει από το Living Proof την εποχή αυτή». Προσπάθησα να δείξω καρτερία όπως κι αυτή. Αφού μπορέσαμε τελικά να συνέλθουμε αρκετά απ’ όλα τα πολύπλοκα συναισθήματα που νοιώσαμε, καθίσαμε και προσπαθήσαμε να δουλέψουμε.
Τελικά, στη μέση της ταξινόμησης των λεπτομερειών της αναχώρησής της, ξεσπάσαμε κι οι δυο μας σε κλάματα. Αναμνήσεις τόσο πολύ γέλιου, τόσων πολλών καλών και σημαντικών στιγμών που περάσαμε μαζί, τόσης πολλής προσευχής και τέτοιας βαθιάς συντροφικότητας πλημμύρισαν το μυαλό μας κι ήρθε πέφτοντας σαν ένα παλιρροϊκό κύμα πάνω στις καρδιές μας. Παρόλο που ήξερα ότι ο Θεός είχε δίκιο, εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου έγινε κομμάτια. Δεν αμφιβάλλω ότι και η δική της έγινε το ίδιο. Δεν έχω πολλές ευκαιρίες να κάνω στενές σχέσεις κι έτσι η απώλεια μιας στενής σχέσης είναι για μένα πελώρια. Στους μήνες που ακολούθησαν, ο Θεός συναρμολόγησε ξανά τις καρδιές μας ξεχωριστά, αλλά με πιστότητα. Πότε – πότε μπορεί να εξακολουθώ να κλαίω γι’ αυτό. Φαντάζομαι ότι κι εσύ η ίδια μπορεί να κλαις στην ανάμνηση μιας ή δυο συντριμμένων καρδιών.
Στη διάρκεια αυτών των δύσκολων μηνών που ακολούθησαν, ο Θεός με διακόνησε τόσο τρυφερά. Στην πραγματικότητα, εργάστηκε με τους ίδιους τρόπους που τόσο όμορφα απεικονίζονται στον τελευταίο εβραϊκό ορισμό που θα ήθελα να δεις σήμερα.
Ησαΐας 61:1: «Με απέστειλε για να ______ τους συντριμμένους στην καρδιά».
Η εβραϊκή λέξη για το «γιατρεύω» είναι «χαβάς», που σημαίνει: «επιδένω, περιτυλίγω. Δένω όπως μια πληγή, καλύπτω, περιβάλλω, περικλείω». Το Λεξικό του Strong προσθέτει έναν πολύ οπτικό ορισμό για την ίδια λέξη: «συμπιέζω, σταματώ». Με ποιον τρόπο μπορούμε βιβλικά να χαρακτηρίσουμε τη διαφορά μεταξύ μιας πονεμένης καρδιάς και μιας συντριμμένης καρδιάς; Ο Θεός προσδιορίζει μια συντριμμένη καρδιά στη σημερινή μας περικοπή σαν μια καρδιά που αιμορραγεί.
Πρόσεξε, ο Θεός διακονεί τα παιδιά Του πρόθυμα και γενναιόδωρα είτε η πληγή μας είναι μικρή είτε ανυπόφορη. Αλλά όλοι μας ίσως χαρακτηρίζαμε μια συντριμμένη καρδιά σαν μια από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες της ζωής. Απλώς θέλω να δεις ότι και ο Θεός την χαρακτηρίζει σαν τέτοια. Η ιδέα της συμπίεσης της καρδιάς που αιμορραγεί μοιάζει πάρα πολύ με την πρακτική της εφαρμογής πίεσης σε μια πληγή που αιμορραγεί πολύ. Τι θαυμάσια εικόνα του Χριστού! Ένα συντριπτικό κτύπημα έρχεται στην καρδιά μας και το συμπονετικό, σημαδεμένο χέρι του Χριστού πιέζει την πληγή. Και για μια και μόνο στιγμή, ο πόνος φαίνεται τόσο έντονος, αλλά τελικά η αιμορραγία σταματάει. Ω, φίλη μου, άραγε αρχίζεις να βλέπεις τη βαθιά δραστηριότητα του Χριστού, όταν είμαστε ρημαγμένοι; Και να σκεφτείς ότι Αυτός είναι ο Ίδιος Τον Οποίον κατηγορούμε ότι δε νοιάζεται όταν έρχονται οι συντριπτικές στιγμές.
Ας τελειώσουμε το μάθημά μας με μια τελευταία σκέψη πάνω στην επίδεση από τον Χριστό της συντριμμένης καρδιάς. Σημείωσε ότι ο πρώτος ορισμός περιέχει τις έννοιες του καλύπτω, περιβάλλω, και περικλείω. Έχεις άραγε ποτέ παρατηρήσει ότι όταν η καρδιά σου είναι συντριμμένη, έχεις την τάση να νοιώθεις εκτεθειμένος και ότι ελέγχεις λιγότερο τα συναισθήματά σου; Εγώ σίγουρα έχω, και ειλικρινά σιχαίνομαι το να χάνω τον έλεγχο των συναισθημάτων μου μπροστά σε κόσμο! Λίγα είναι αυτά που νοιώθουν πιο ευάλωτα, από μια συντριμμένη καρδιά. Ο τρόπος αντίδρασης της ζωής σε μια συντριμμένη καρδιά είναι να τυλίγει ανθεκτικές σάρκινες ίνες γύρω απ’ αυ-τήν και μας βάζει σε πειρασμό να υποσχεθούμε ότι ποτέ δε θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να τραυματιστεί ξανά. Αυτός δεν είναι ο τρόπος του Θεού. Θυμήσου, αυτοδημιούργητα φρούρια, φτιαγμένα για να προστατέψουν την καρδιά μας, δεν εμποδίζουν μόνον την αγάπη από το να βγει έξω, αλλά και την αγάπη να μπει μέσα. Διακινδυνεύουμε να γίνουμε αιχμάλωτοι μέσα στα ίδια τα προστατευτικά μας φρούρια. Μόνον ο Θεός μπορεί να συναρμολογήσει και πάλι τα κομμάτια στην καρδιά μας, να κλείσει όλες τις πληγές, και να τις επιδέσει μ’ έναν πορώδη επίδεσμο που προστατεύει απ’ τη μόλυνση, αλλά αφήνει την καρδιά ελεύθερη στο να εισπνέει και να εκπνέει αγάπη.Βρίσκεσαι άραγε στα δεσμά μιας συντριμμένης αγάπης που δεν έχει αφήσει τον Χριστό να τη δέσει και να την γιατρεύσει; Τώρα αμέσως, θα μπορούσες να τελειώσεις το σημερινό μάθημα με έναν επίδεσμο αντί με δεσμά. Προχώρα. Φανέρωσε την καρδιά σου για άλλη μια φορά, μόνον σε Αυτόν. Στο κάτω – κάτω, αυτό είναι που ο Πατέρας Του Τον έστειλε να κάνει. Το τόξο είναι λυγισμένο και το Βέλος είναι έτοιμο. Αλλά από σένα εξαρτάται να τραβήξεις την ασπίδα σου.
2. ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Την υπόλοιπη εβδομάδα θα επικεντρωθούμε σε συντριμμένες καρδιές που απορρέουν από 3 διαφορετικούς καταλυτικούς παράγοντες: κακοποίηση στην παιδική ηλικία, προδοσία κι απώλεια. Θα ασχοληθούμε μ’ έναν 4ο καταλυτικό παράγοντα. Νομίζω ότι μπορούμε να μάθουμε τόμους ολόκληρους σχετικά με τη διακονία του Χριστού προς τις συντριμμένες καρδιές μέσα απ’ αυτά τα 4 παραδείγματα. Θα ξοδέψουμε τη σημερινή ημέρα και την 3η ημέρα πάνω στο θέμα συντριμμένες καρδιές λόγω κακοποίησης στην παιδική ηλικία.
Ο Θεός δεν ελαχιστοποιεί τα πράγματα που μας συντρίβουν την καρδιά. Δε μας κοιτάζει σκεφτόμενος το πόσο ωραίοι είμαστε, επειδή μερικά πράγματα μας πληγώνουν τόσο πολύ. Αν είμαστε τόσο «ουρανό-φρονούντες», ώστε να μεγαλώνουμε χωρίς να μας αγγίζουν οι γήινες δυσκολίες, κάπου έχουμε χάσει μια σημαντική προτεραιότητα του Χριστού. Ο Θεός άφησε τα γυμνά μας πόδια πάνω στο καυτό πεζοδρόμιο της γης, για να μπορούμε να αυξηθούμε μέσα από τις πληγές μας, χωρίς να τις αγνοούμε και να αρνηθούμε να προχωρήσουμε ψηλαφητά μέσα από αυτές.
Άρχισε το διάβασμά σου σήμερα με τον Ματθαίο 18:1-11. Απαρίθμησε κάθε αποδεικτικό στοιχείο που μπορείς να βρεις για να υποστηρίξεις τη δήλωση: «ο Χριστός αγαπάει τα παιδιά».
Με βάση τη δήλωση του Χριστού στο εδάφιο 6, με ποιον τρόπο νομίζεις ότι θα μπορούσε κάποιος να κάνει κάποιον άλλον να αμαρτήσει;
Στον Ματθαίο 18:5-9, πιστεύω ότι τα λόγια του Χριστού εφαρμόζονται ιδιαίτερα στην κακοποίηση του παιδιού, επειδή κατά τη γνώμη μου, οτιδήποτε κάνει άμεσα ένα παιδί να έχει μια αυξανόμενη τάση προς αμαρτία, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν κακοποίηση.
Στα περιθώρια να περιγράψεις γιατί νομίζεις ότι θα ήταν καλύτερο για έναν που έκανε ένα παιδί να αμαρτήσει να κρεμάσει μια μυλόπετρα γύρω από το λαιμό του και να πέσει στη θάλασσα;
Έλεγξε ποιες από τις παρακάτω δηλώσεις αντανακλούν καλύτερα αυτό που λέει ο Χριστός στα εδάφια 8-9;
. Το δικαστικό μας σύστημα θα έπρεπε να έχει αυστηρότερες τιμωρίες για τα εγκλήματα.
. Πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τα προβλήματα προσωπικής αμαρτίας, ιδιαίτερα αμαρτίες που επηρεάζουν τόσο εύκολα τους άλλους.
. Ο ακρωτηριασμός του σώματος θα μας βοηθήσει να πάψουμε να αμαρτάνουμε.
Ποτέ δεν συμμερίζομαι την κακοποίηση της παιδικής μου ηλικίας και αυτό για δυο λόγους: πρώτον, θέλω να δοξαστεί ο Θεραπευτής, όχι η πληγή. Και δεύτερον, ένας μεγαλύτερος αριθμός ατόμων μπορούν να σχετίζονται με πιο γενικούς όρους. Εντούτοις, δεν διάλεξα αυτό το θέμα για τη μελέτη μας λόγω της δικής μου εμπειρίας. Οι συγκλονιστικές στατιστικές εκείνων που αντιμετώπισαν κακοποίηση στην παιδική ηλικία με οδήγησε στο θέμα αυτό. Δυστυχώς, πολλοί από σας έχετε υποφέρει κακοποιήσεις παρόμοιες με τις δικές μου. Αν δεν έχετε υποφέρει, θα ξέρετε κάποιον που έχει. Αν ρωτήσετε όσους από μας έχουμε κακοποιηθεί, ανεξάρτητα από το αν η εμπειρία χαρακτηρίζεται σαν σπαρακτική, θα σας απαντούσαμε με ένα ηχηρό ναι!
Ο Θεός χρησιμοποίησε το Ματθαίος 18 μ’ έναν δυνατό τρόπο, για να μου απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις. Άφησέ με να σου πω πώς αντιμετωπίζω τα «γιατί;», για τα οποία δεν μπορώ να βρω απαντήσεις: Βρίσκω όσο το δυνατόν περισσότερες απαντήσεις στο Λόγο του Θεού, γεμίζω εκείνα τα κενά, και Τον εμπιστεύομαι για τα υπόλοιπα. Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι. Είναι κάτι που το εξασκώ με πίστη κάθε μέρα στη ζωή μου, και η καρδιά μου βρίσκει παρηγοριά και ανακούφιση στη μέθοδο αυτή.
Ας εξετάσουμε μαζί προσεχτικά το Ματθαίος 18:1-9, κι ας δούμε αν μπορούμε να γεμίσουμε αρκετά κενά σχετικά με την κακοποίηση στην παιδική ηλικία και να εμπιστευθούμε τον Θεό για τα υπόλοιπα.
1. Τα παιδιά είναι η κόρη του οφθαλμού του Θεού.
Με βάση την αφήγηση του Λουκά της ίδιας σκηνής στο 9:46, ποιο ήταν το κίνητρο των μαθητών όταν ρώτησαν για το ποιος ήταν ο μεγαλύτερος;
Οι μαθητές προσπάθησαν συχνά να κάνουν τον Ιησού να δείξει την εύνοιά Του και να διαλέξει ποιος απ’ αυτούς ήταν ο μεγαλύτερος. Αντί, όμως, να υποδείξει έναν απ’ αυτούς, όταν του έκαναν αυτήν την ερώτηση, ο Ιησούς «προσκάλεσε ένα παιδάκι και το έστησε στο μέσον τους» (Ματθ.18:2). Ο Χριστός στην ουσία έλεγε: «Θέλετε να δείτε τι ιδέα έχω για το μεγαλείο; Δέστε αυτό το παιδί».
Γιατί ίσως οι μαθητές να προσβλήθηκαν λίγο από την απάντηση του Χριστού, με βάση την αντίληψη που μπορείς να αποκτήσεις από το Μάρκος 10:13-16;
Η τρυφερότητα του Σωτήρα Χριστού προς τα παιδιά. Θα μπορούσε να πει απλώς μια ευλογία για τα παιδιά, αλλά αντί για αυτό, ποιον τρόπο διάλεξε για να επιδείξει την αγάπη Του για αυτά, στον Μάρκο 10:16;
Πιστεύω ότι ο Χριστός όχι μόνο αγαπούσε τα παιδιά, αλλά κι αυτά Τον αγαπούσαν. Άραγε πόσα παιδιά θα ήταν πρόθυμα να αφήσουν το παιχνίδι τους και να σταθούν μπροστά σε 13 άνδρες για να χρησιμοποιηθούν σαν παράδειγμα; Όχι και πολλά, εκτός κι αν αγαπούν κι εμπιστεύονται πλήρως Εκείνον που τα προσκάλεσε.
Νομίζω ότι ο Χριστός ήταν ένας από τους ανθρώπους που προσέλκυε όλα τα παιδιά στη γειτονιά. Νομίζω ότι ίσως να ήταν λίγα τα μέρη εκείνα που να μην στροβιλίζονταν γύρω Του διάφορα παιδιά σε μια γρήγορη έκδοση του παιχνιδιού ο «Ιπτάμενος Ολλανδός». Στην πραγματικότητα, η έλξη που τα παιδιά εξασκούσαν στον Χριστό ίσως να ήταν ο λόγος ακριβώς που οι μαθητές τα επιτίμησαν στον Μάρκο 10:13. Οι μαθητές ίσως να είχαν αηδιάσει να μανουβράρουν διαρκώς γύρω τους ένα μάτσο παιδιά.
Ίσως να κάνω λάθος, αλλά με βάση τα κενά που μπορούμε να γεμίσουμε, έχω ένα προαίσθημα ότι τα κενά που δεν γεμίσαμε είναι υπέρ των παιδιών. Βρίσκω αστείο το γεγονός ότι ο Χριστός έβγαλε ένα αληθινό παιδί μπροστά, για να εκφράσει την ιδέα που είχε για το μεγαλείο, ενώ οι 12 εκλεγμένοι μαθητές Του ενεργούσαν σαν ένα μάτσο παιδιά.
2. Τα παιδιά συνοδεύονται με ένα μοναδικό τρόπο από τον Χριστό.
Τι νομίζετε ότι εννοεί ο Χριστός στον Ματθαίο 18:5;
Ο Χριστός βασικά έλεγε: «Ό,τι κάνετε για αυτά, το κάνετε για μένα». Ποιος είναι ένας τρόπος με τον οποίον ο Θεός φροντίζει τα παιδιά, σύμφωνα με το Ματθαίος 18:10;
3. Κακοποίηση σε παιδιά μπορεί επίσης να εφαρμόζεται προσωπικά στον Χριστό. Με βάση τα συμφραζόμενα του Ματθαίου 18:6 και 10, πιστεύω ότι μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Χριστός δε λέει μόνο: «Ό,τι κάνετε για ένα παιδί, το κάνετε για Μένα,» αλλά: «Ό,τι κάνετε σε ένα παιδί, το κάνετε σε Μένα». Προφανώς το κακό που γίνεται σε παιδιά το θεωρεί ότι γίνεται σε Αυτόν προσωπικά.
Αν υπέστης κακοποίηση σαν παιδί, σκέφτηκες άραγε ποτέ το πώς ο Χριστός αισθάνθηκε για αυτό που σου συνέβη;
. Ναι
. Όχι
Με ποιον τρόπο μπορεί ο εχθρός να επωφεληθεί από το να σε βάλει σε πειρασμό να πιστέψεις λανθασμένα για το ποια είναι η στάση του Χριστού απέναντι στην κακοποίησή σου σαν παιδί;
Με βάση αυτό που διάβασες σήμερα, ποια είναι η αλήθεια για τη στάση του Χριστού απέναντι στα παιδιά και σε όλα όσα τους συμβαίνουν;
Με ποιον τρόπο το Ζαχαρίας 2:8 δηλώνει την υπεράσπιση του Θεού απέναντι στους δικούς Του;
4. Ο Χριστός δεν είναι ποτέ ο αίτιος της κακοποίησης. Η Βίβλος μας διδάσκει ότι μερικές δυσκολίες είναι ιδιαίτερα διορισμένες από τον Θεό με σκοπό την αύξησή μας και τον καθαρισμό μας. Η παιδική κακοποίηση δεν είναι μια από αυτές. Όταν προσπαθείς να διακρίνεις αν ο Θεός ή ο Σατανάς είναι ο αίτιος της δυσκολίας, μια από τις καλύτερες αποδείξεις σου είναι το αν εμπλέκεται ή όχι η αμαρτία. Ο Θεός ποτέ δεν μας παρασύρει να αμαρτήσουμε ούτε χρησιμοποιεί την αμαρτία ή τη διαστροφή σαν μέσα για να μας κάνει σύμμορφους με την εικόνα του Χριστού. Αδύνατον!
Επέτρεψέ μου να χρησιμοποιήσω την εμπειρία μου σαν παράδειγμα. Δύο από τους παράγοντας, που επηρέασαν πάρα πολύ την παιδική μου ηλικία, ήταν η κακοποίηση κι ένα πέσιμο που στραπατσάρισε τα δόντια μου. Τα δόντια μου έγιναν πηγή ανασφάλειας και αμηχανίας για χρόνια. Ξέρω χωρίς καμιά αμφιβολία ότι ο Σατανάς ήταν ο αίτιος της παιδικής μου κακοποίησης επειδή ήταν μπλεγμένη μια τόσο ειδεχθής αμαρτία κι επειδή είχε σαν αποτέλεσμα την ντροπή. Θυμήσου, η ντροπή είναι «η σφραγίδα της έγκρισης» του Σατανά. Από την άλλη μεριά, το πέσιμό μου έβαλε πολλές δύσκολες προκλήσεις μπροστά μου, αλλά η αμαρτία δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην υπόθεση. Σαν αποτέλεσμα του πεσίματος, ο Θεός μου επέτρεψε να βιώσω αυτό που αποκαλώ το «υποκυνικό σύνδρομο» κι έβαλε μέσα μου μια βαθιά συμπόνια για ανθρώπους που τους ενοχλούν με σκληρότητα και τους μεταχειρίζονται χωρίς έλεος. Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο έκανε να γραφεί στη νεανική μου καρδιά η αλήθεια ότι Αυτός θεωρούσε ότι εγώ ήμουν όμορφη. Χωρίς αμφιβολία, κέρδισα άφθονα πράγματα από αυτήν την παιδική μου καταστροφή.
Θυμήσου την δική σου παιδική ηλικία. Αναγνώρισε μια εμπειρία που θα ήταν χαρακτηριστική για τον:
. Θεό
. Σατανά
Την 7η βδομάδα θα μελετήσουμε την κυριαρχία του Θεού. Αλλά τώρα θέλω να τονίσω κάτι που μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά αναγκαίο για την απελευθέρωσή μας. Θα το προσωποποιήσω στη δική μου εμπειρία για να γίνει πιο σαφές: Ο Θεός επέτρεψε και τις δυο αυτές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας ανεξάρτητα απ’ το αν τις προκάλεσε ή όχι Αυτός. Όχι, ο Θεός δε μπορεί να προκάλεσε την κακοποίηση της παιδικής μου ηλικίας, αλλά προφανώς την επέτρεψε. Γιατί; Μπορεί να είχε άλλους λόγους που ακόμα δε γνωρίζω. Αλλά μέχρι ότου συμπληρωθούν αυτά τα κενά, ξέρω τα εξής:
1) Ήξερε ότι θα έπρεπε να Τον αναζητήσω επιμελώς για θεραπεία. Και στη θεραπεία, επρόκειτο να γνωρίσω τον Θεραπευτή μου.
2) Ήξερε ότι θα ερχόταν δόξα στο όνομά Του μέσα από το θαύμα της αποκατάστασης και της επακόλουθης διακονίας.
3) Ήξερε ότι θα γινόμουν συμπονετική απέναντι σε ανθρώπους που έχουν πληγωθεί στην παιδική ηλικία.
4) Ήξερε ότι το έγκλημα της κακοποίησης στη παιδική ηλικία θα «έβγαινε απ’ το καμαράκι» στη γενιά αυτή και επιθυμούσε να επιστρατεύσει Χριστιανούς ομιλητές για να μιλήσουν γι’ αυτό από τον Λόγο Του.
5) Ήθελε να με διδάξει πως να κάνω την ελευθερία εν Χριστώ μια πραγματικότητα στη ζωή από το πάθος της προσωπικής εμπειρίας.
Αγαπητή, δεν ξέρω καλύτερο τρόπο για να το πω. Μέχρι να συμπληρωθούν τα κενά, αυτά είναι για μένα αρκετά. Το αγαθό του Θεού για το κακό της ζωής είναι μια από τις πιο απελευθερωτικές έννοιες, σε ολόκληρο τον Λόγο Του. Δεν θα είμαστε ποτέ ελεύθερες, μέχρι να πιστέψουμε ειλικρινά, ότι ο Θεός μπορεί να κάνει κάτι με οτιδήποτε. Ο Θεός υποσχέθηκε να βγάλει καλό από οτιδήποτε εμείς αντιμετωπίζουμε, καθώς Τον αγαπάμε κι αν Τον αφήσουμε να το χρησιμοποιήσει για τον σκοπό Του (Ρωμ.8:28).
Σε ενθαρρύνω πάρα πολύ να παραδώσεις ολοκληρωτικά την πληγή σου σε Αυτόν, χωρίς να κρατήσεις τίποτα και προσκάλεσέ Τον να δημιουργήσει θαύματα από τη δυστυχία σου. Μετά πρέπει να έχεις υπομονή να Τον γνωρίσεις και μέσα από τη διαδικασία της θεραπείας. Θα δεις καρπό. Σου το υπόσχομαι! Αλλά πολύ περισσότερο, ο Χριστός σου το υπόσχεται.
Μπορεί να έχεις ή να μην έχεις βιώσει κακοποίηση στην παιδική σου ηλικία, αλλά στην ουσία ο καθένας έχει υποφέρει κάποιου είδους πληγή στην παιδική ηλικία. Έχεις ποτέ παραδώσει σ’ Αυτόν κάθε μεμονωμένο κομμάτι αυτής της πληγής;
. Ναι
. Όχι
Αν όχι, θα ήθελες να παραδώσεις αυτή την πληγή τώρα; Χρησιμοποίησε το παρακάτω διάστημα για να γράψεις μια σύντομη προσευχή, προσφέροντας κάτι που σε πλήγωσε σαν παιδί, σ’ Αυτόν που αγαπάει τα παιδιά τόσο πολύ. Είσαι το παιδί Του, ανεξάρτητα από την ηλικία σου.
Η σημερινή μελέτη είναι ατελής χωρίς την 3η μέρα. Παρακαλώ μη παραλήψεις να συμπληρώσεις το επόμενο μάθημά σου. Το Ματθαίος 18 έχει πολύ περισσότερα να μας διδάξει για το Χριστό και την παιδική κακοποίηση. Μέχρι τότε, σε ευχαριστώ που ήσουν αρκετά θαρραλέα στο να μελετήσεις ένα δύσκολο θέμα μαζί μου. Για να είμαστε ελεύθεροι είναι που μας ελευθέρωσε ο Χριστός. Εσύ κι εγώ ποτέ δεν θα είμαστε ελεύθεροι μέχρις ότου δεχθούμε το πόσο πολύ ο Χριστός νοιάζεται για μας και περιφρονεί τους ζυγούς, που μας έχουν κρατήσει αιχμαλώτους.
3. ΚΑΡΔΙΕΣ ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Σήμερα συνεχίζουμε τη μελέτη μας για τη διακονία του Θεού σ’ αυτούς των οποίων οι καρδιές είχαν συντριφθεί από κακοποίηση στην παιδική ηλικία. Παρακαλώ διάβασε πάλι τον Ματθαίο 18:1-11.
Ο Χριστός θεράπευσε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στη διάρκεια της ενσάρκωσής Του. Μερικές φορές μέσα από άγγιγμα. Άλλες φορές μέσα από λόγο. Το Ματθαίος 18 είναι ένα τέλειο παράδειγμα του Χριστού που προσφέρει θεραπεία μέσ’ από αλήθεια. Εγώ βρήκα σημαντική θεραπεία στη μελέτη της Γραφής. Έμαθα πόσο σημαντική ήμουν για τον Χριστό όταν ήμουν παιδί και δέχτηκα το πόσο περιφρονούσε αυτό που μου συνέβαινε. Η Γραφή είναι ο ισχυρότερος επίδεσμος που χρησιμοποιεί ο Θεός για να επιδένει τις καρδιές όσων έχουν συντριφθεί στην παιδική ηλικία. Πιστεύω ότι όσοι έχουν πέσει θύματα κακοποίησης είναι λιγότερο πιθανόν να βρουν ακαριαία θεραπεία. Είναι πιο πιθανόν να βρουν προοδευτική θεραπεία από τη μελέτη και την εφαρμογή της αλήθειας. Η ανανέωση του νου και οι θετικές συνήθειες είναι μια αναγκαιότητα για τις ζωές, που προχωρούν μπροστά για τη νίκη.
Εφόσον σήμερα είναι μια συνέχεια της προηγούμενης μελέτης μας, ανανέωσε τη μνήμη σου πάνω στις τέσσερις πρώτες αλήθειες της 2ης ημέρας, συμπληρώνοντας τα κενά στο περιθώριο.
Τα παιδιά είναι...
Τα παιδιά είναι μοναδικά...
Κακοποιήσεις σε παιδιά μπορεί επίσης να είναι...
Ο Χριστός ποτέ δεν είναι...
Ας συνεχίσουμε με το υπόλοιπο των θεραπευτικών μας αληθειών.
1. Ο Χριστός εκδικείται για τη κακοποίηση των παιδιών (Ματθ.18:6).
Ο Θεός ποτέ δεν ήταν κάποιος που κάνει απειλές κενές περιεχομένου. Μισεί την κακομεταχείριση. Πιστεύω ότι ο Χριστός αναφέρεται στην κακοποίηση της παιδικής ηλικίας (Ματθ.18:6-10), τουλάχιστον για δυο λόγους:
· Συνάγει συγκεκριμένα κάτι που κάποιος μπορεί να κάνει σε κάποιον άλλον. Στην περίπτωση αυτή, ο «άλλος» είναι ένα παιδί.
· Μιλάει για μια πράξη που «κάνει ένα από αυτά τα μικρά…να αμαρτήσει».
Πιστεύω ότι ο καθένας μας μπορεί να βεβαιώσει ότι, σαν αποτέλεσμα της κακοποίησης που έχει υποστεί στην παιδική ηλικία, οι τάσεις προς ορισμένες αμαρτίες αυξάνουν δραματικά. Σαν τμήμα της θεραπείας μου, έπρεπε να αναλάβω την ευθύνη για τη δική μου αμαρτία, ανεξάρτητα από το αν οι πράξεις κάποιου άλλου με συνόδευσαν ή όχι σ’ αυτές τις αμαρτίες. Ίσως να είσαι όπως ήμουν και εγώ κάποτε. Δεν θέλεις να αναλάβεις την ευθύνη για τις αμαρτίες σου, επειδή δε νομίζεις ότι ήταν δικό σου λάθος. Ίσως να απορείς: «Πώς αλλιώς θα αντιδρούσα, αφού το σημείο αναφοράς μου είχε τόσο παραμορφωθεί;» Αλλά, βλέπεις, δεν νομίζω ότι η ομολογία αμαρτίας, που προκύπτει από κακοποίηση, είναι πρωταρχικά για λάθος. Είναι για ελευθερία!
Ναι, οι αμαρτίες μου ήταν δικό μου λάθος. Αλλά πιο σπουδαίο για τον Θεό, πιστεύω, ήταν η προθυμία μου να ομολογήσω το πόσο πολύ μισούσα αυτές τις αμαρτίες και το πόσο επιθυμούσα να είμαι ελεύθερος απ’ τη δύναμη που η κακοποίηση εξασκούσε στις αποφάσεις μου. Η εξομολόγηση μου επιτρέπει να φέρω στην επιφάνεια αμαρτωλές συμπεριφορές προς ανοικτή συζήτηση με τον Θεό. Αυτός αυτοστιγμεί με συγχώρεσε και με καθάρισε τελείως, μετά άρχισε να με διδάσκει μέρα με την ημέρα πώς να αλλάζω τις αντιδράσεις μου.
Ίσως να σκέφτεσαι, «Αλλά οι επιπλοκές και οι αντίκτυποι της κακοποίησης είναι τόσο συντριπτικές. Είναι τόσο δύσκολο να ασχοληθείς μ’ αυτές!» Συμφωνώ. Και αυτός, φίλη μου, είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους θα ήταν καλύτερο για καθένα που μεταχειρίζεται κάποιον σαν εξιλαστήριο θύμα «να κρεμάσει μια μυλόπετρα γύρω από τον τράχηλό του και να ριχτεί στη θάλασσα». Χωρίς αμφίβολα, η κακοποίηση της παιδικής ηλικίας είναι ένας γίγαντας με τον οποίον πρέπει να παλέψεις. Πιστεύω ότι μπορούμε να πούμε με ασφάλεια, ότι είναι ένας από τους μεγαλύτερους γίγαντες, ιδίως αν ήταν κάποιος που θεωρείτο ότι σε προστάτευε. Όμως, ακριβώς όπως ο Θεός ενδυνάμωσε το νεαρό Δαβίδ για να σκοτώσει τον Γολιάθ, θα ενδυναμώσει και σένα αν Τον αφήσεις. Θυμήσου μόνον ότι τα λόγια του Δαβίδ: «Διότι η μάχη είναι του Κυρίου» (Α' Σαμουήλ 17:47), αναφέρονται και στο θύμα που γνωρίζει τον Κύριο.
Διάβασε Θρήνοι 3:58-59. Παράφρασε την περικοπή με δικά σου λόγια.
Το να συγχωρώ αυτόν που μου έκανε κακό δε σημαίνει ξαφνικά ότι σηκώνω τους ώμους μου με αδιαφορία, μουρμουρίζοντας, «Εντάξει, συγχωρώ», και συνεχίζω να ζω, σαν να μη μου συνέβηκαν αυτά τα πράγματα. Αυτά τα πράγματα συνέβηκαν πράγματι. Και πήραν έναν τρομερό φόρο από τη ζωή μου. Η συγχώρηση συνεπάγεται το να παραδώσω στον Θεό την ευθύνη για δικαιοσύνη. Όσο περισσότερο σφικτά κρατιέμαι απ’ αυτό, τόσο περισσότερο τα δεσμά στραγγαλίζουν τη ζωή από μένα. Ο Θεός είδε κάθε κομματάκι απ’ αυτό, και μπορεί πολύ καλύτερα να με αντιπροσωπεύσει και να υποστηρίξει την υπόθεσή μου. Η συγχώρηση σημαίνει να παραδώσω την υπόθεση στον Χριστό και να αποφασίσω να είμαι ελεύθερος από το συνεχιζόμενο βάρος της πικρίας και της κατηγορίας.
Πολλοί άνθρωποι, που τους κακοποίησαν στη παιδική ηλικία, με έχουν ρωτήσει: «Αισθάνεσαι πράγματι εντάξει όταν κανείς δεν είναι τριγύρω ή προσποιείσαι ότι κάνεις μια καλή πράξη;» Όχι, δεν προσποιούμαι ότι κάνω μια πράξη. Οι αναμνήσεις συνεχίζουν να μου είναι οδυνηρές κατά καιρούς, αλλά αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια: Τελικά έφτασα σ’ ένα σημείο όπου ένοιωσα περισσότερη λύπη γι’ αυτόν που με κακοποίησε, από ό,τι ένοιωσα για τον εαυτό μου. Μπορώ να σου πω ότι, αν έπρεπε να είμαι στο σενάριο του Ματθαίου 18:6, θα ήμουν μάλλον το αξιαγάπητο και λατρευτό θύμα παρά ο θύτης.
2. Μπορούμε δυστυχώς να υποθέσουμε ότι η κακοποίηση θα συνεχιστεί σ’ αυτό το κοσμικό σύστημα.
Μερικές πολύ σημαντικές ενδείξεις για να κατανοήσουμε το γεγονός της παιδικής κακοποίησης στον κόσμο μας είναι κρυμμένες στον Ματθαίο 18:7.
Πρώτα συμπλήρωσε το παρακάτω κενό: «Τα σκάνδαλα ________ ________ , όμως αλίμονο στον άνθρωπο εκείνον, διαμέσου του οποίου έρχεται το σκάνδαλο!»
Η λέξη στο κείμενο για το πρέπει είναι ανάγκη που σημαίνει: «αναγκαστική δύναμη, αντίθετη προς την προθυμία… σαν αποτέλεσμα της διαφθοράς και της κακίας των ανθρώπων, υπάρχει ένα ηθικό αναπόφευκτο ότι τα σκάνδαλα θα πρέπει να έρθουν».
Πες με δικά σου λόγια, γιατί κάποιο επίπεδο παιδικής κακοποίησης πιθανόν να συνεχίζεται να συμβαίνει στον κόσμο μας, όπως την ξέρουμε;
Έναν άλλο λόγο για την παιδική κακοποίηση είναι αδύνατον να τον υπερεκτιμήσουμε. Ποιες άλλες δυνάμεις βρίσκονται επί το έργον σύμφωνα με το Εφεσίους 6:12;
Αν δεν πιστεύεις στην ύπαρξη και στη φλογερή δραστηριότητα του απαίσιου άρχοντα του κοσμικού τούτου συστήματος (Ιωάν.12:31) και στα πονηρά τσιράκια του, δε θα κατανοήσεις ποτέ την προέλευση και το συνεχιζόμενο πρόβλημα της παιδικής κακοποίησης. Μέχρι να έρθει η βασιλεία του Χριστού, μπορούμε και πρέπει να απλώσουμε το χέρι στα θύματα και να υποστηρίξουμε νόμους που περιορίζουν το κακό και «εκθέτουν τις πράξεις του σκότους», αλλά ποτέ δε θα μπορούμε να το σταματήσουμε πλήρως. Ενόσω είναι ο άρχοντας αυτού του κόσμου, ο Σατανάς έχει πάρα πολλά να κερδίσει απ’ αυτό. Η επόμενη λέξη μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις το γιατί ο εχθρός ωφελείται τόσο αισχρά από τις πληγές που αναφέρουμε.
Το Ματθαίος 18:7 λέει: «Αλίμονο στον κόσμο για τα σκάνδαλα! Επειδή, τα σκάνδαλα είναι ανάγκη να έρθουν, όμως, αλίμονο στον άνθρωπο εκείνον διαμέσου του οποίου έρχεται το σκάνδαλο». Ας δούμε τη σημασία της λέξης σκάνδαλο: «Η σκανδάλη μιας παγίδας πάνω στην οποία είναι βαλμένο το δόλωμα, και η οποία, όταν την αγγίζει το ζώο, τινάσσεται και κάνει την παγίδα να κλείσει παγιδεύοντάς το. Σκάνδαλο εμπεριέχει επίσης μια αναφορά στην επαφή του προσώπου που έχει παγιδευτεί με αυτό τον τρόπο. Το σκάνδαλο πάντοτε δηλώνει έναν δελεασμό στην επαφή, που θα μπορούσε να καταστρέψει το προκείμενο άτομο». Δεν είναι ανάγκη να έχετε πάρει το διδακτορικό σας στις Βιβλικές σπουδές, για να αναγνωρίσετε το έργο του εχθρού στην κακοποίηση. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο οικοδεσπότης του παιχνιδιού της ντροπής είναι αδιάντροπος.
Σύγκρινε Β' Τιμοθέου 2:26. Σύμφωνα με αυτό το εδάφιο, γιατί ο διάβολος προσπαθεί να παγιδεύσει τους ανθρώπους; Διάλεξε έναν λόγο.
. Να τους πειράξει για να στρέψουν την πλάτη τους στον Θεό
. Να τους κάνει να μισήσουν την ίδια τη ζωή τους
. Να τους πάρει μακριά από τον Θεό
. Να κάνει το θέλημά του
Ο Σατανάς μας έχει παρασύρει όλους στην αμαρτία, αλλά άραγε έχεις βιώσει μια εποχή όταν, εκ των υστέρων, πιστεύεις ότι ο Σατανάς προσπαθεί να «σε καταστρέψει»;
. Ναι
. Όχι. Αν είναι έτσι, εξήγησέ το με γενικούς και διακριτικούς όρους.
Το γεγονός ότι έχεις μια εις βάθος μελέτη της Βίβλου μου λέει ότι ο Σατανάς δεν πέτυχε μακροπρόθεσμα. Γιατί δεν πέτυχε;
Κατά τη γνώμη σου, με ποιον τρόπο θα μπορούσε η παιδική κακοποίηση τελικά να παγιδεύσει κάποιον μέσω δελεαστικής επαφής που θα μπορούσε να καταστρέψει το αναφερόμενο πρόσωπο;
Γνωρίζουμε από έρευνα ότι μεγάλοι αριθμοί ανδρών και γυναικών που στράφηκαν σε σκανδαλώδεις συμπεριφορές, όπως πορνεία, σεξουαλική ασυδοσία και ομοφυλοφιλία υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης στην παιδική ηλικία. Δεν προσπαθώ να δικαιολογηθώ, αλλά μερικές φορές εξηγήσεις για μια τέτοια έλλειψη αυτοσεβασμού μάς βοηθούν να καταλάβουμε και να μάθουμε πώς να ανταποκριθούμε σε τέτοιες καταστρεπτικές συμπεριφορές. Παρακαλώ κατάλαβε ότι ο Σατανάς πάντοτε προσβλέπει για ένα σκάνδαλο. Απολαμβάνει τα σκάνδαλα, ιδιαίτερα όπου εμπλέκονται πιστοί στον Χριστό, επειδή θέλει να καταστρέψει τις μαρτυρίες μας.
Ο Σατανάς θέλει να εμποδίσει τους ανθρώπους να δεχθούν τον Χριστό σαν Σωτήρα τους. Σίγουρα, η κακοποίηση στην παιδική ηλικία είναι μια αποφασιστική ανάσχεση, αφού πολλά θύματα αισθάνονται ότι «δεν μπορούν να πιστέψουν στον Θεό που επέτρεψε να συμβεί ένα τέτοιο πράγμα». Αν ήξεραν μόνο το πόσο ανήσυχος είναι ο Πατέρας στο να θεραπεύσει και να υπερασπίσει! Ο εχθρός μπορεί να προσπαθήσει να τους κρατήσει τυφλούς, αλλά αν αυτοί ανταποκριθούν στην κλήση του Αγίου Πνεύματος, το πέπλο θα μετακινηθεί και ο Χριστός θα γίνει δικός τους (Β' Κορ.4). Εφόσον ο εχθρός δε μπορεί να εμποδίσει τη σωτηρία σε κανέναν που θέλει να πιστέψει, προσπαθεί να εξασφαλίσει ότι αυτοί είτε θα είναι πολύ μειονεκτικοί συναισθηματικά για να έχουν μια αποτελεσματική μαρτυρία, ή ίσως ακόμα καλύτερα, πολύ χτυπημένοι από την καταστροφή για να αποφύγουν ένα σκάνδαλο. Η ελπίδα του εχθρού για Χριστιανούς είναι να είμαστε είτε τόσο αναποτελεσματικοί στο να έχουμε μια μαρτυρία, ή να καταστρέψουμε και εκείνη που έχουμε.
Άραγε, δεν είναι το κέρδος του εχθρού ένας επιπλέον λόγος, ότι πρέπει να αρνηθούμε να τον αφήσουμε να κατέχει ακόμα ένα πόντο εδάφους σε κάτι που ανήκει στο παρελθόν μας; Είναι καιρός να κατευθύνουμε την αγανάκτησή μας ενάντια στον δημιουργό της κακοποίησης: τον ίδιο τον Σατανά. Θέλω να κάνω μια δήλωση, που πιστεύω με όλη την καρδιά μου σχετικά με την κακοποίηση στην παιδική ηλικία: Τελικά ο κατήγορος είναι αυτός που κυρίως κακοποιεί.
Ποιος είναι ο «κατήγορος» σύμφωνα με την Αποκάλυψη 12:10;
Γιατί ο κατήγορος μπορεί να είναι αυτός που κυρίως κακοποιεί;
Εγώ κακοποιήθηκα περισσότερες φορές από ό,τι θα μπορούσα να μετρήσω, αλλά κατηγορήθηκα κάθε μέρα της ζωής μου από τότε, μέχρις ότου τελικά είπα: «Αρκετά!» και συμφώνησα να αφήσω τον Θεό να φέρει γιατρειά και συγχώρηση. Φίλη μου, διάβασε αυτά τα λόγια προσεκτικά και δέξου τα με όλη σου την καρδιά. Δεν καθορίζεσαι από ό,τι σου συνέβη ή από ό,τι έχεις κάνει. Καθορίζεσαι από το ποια είσαι εν Χριστώ. Είσαι το αγαπητό παιδί του Θεού. Αυτός έχει δει κάθε κακό που σου έχουν κάνει και θα υποστηρίξει την υπόθεσή σου. Κι όσον αφορά τον δράστη; Θα έχει μεγάλο πρόβλημα.
Μιλήσαμε για ένα δύσκολο θέμα, αλλά μέχρις ότου οι αλήθειες του παρελθόντος μας συγκλίνουν με την Αλήθεια του Λόγου του Θεού, ποτέ δεν θα είμαστε πλήρεις. Όταν ο Χριστός είπε: «Θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει», αναφερόταν στη δική Του αλήθεια, στο Λόγο του Θεού. Αν είμαι πιστός εν Χριστώ, δεν μπορώ να γνωρίσω την αλήθεια για τον εαυτό μου μέχρις ότου γνωρίσω την αλήθεια του Λόγου του Θεού. Παρακαλώ υποσχέσου μου κάτι. Μην επιτρέψεις στον Σατανά να έχει ούτε έναν πόντο εδάφους απ’ αυτό το μάθημα. Το τελευταίο πράγμα που ο εχθρός σου θέλει για σένα είναι το να είσαι ελεύθερος. Θυμήσου, ο Χριστός ήρθε για να ελευθερώσει τους αιχμαλώτους κι ο Σατανάς ήρθε για να αιχμαλωτίσει τους ελεύθερους. Μπορεί να προσπαθήσει να πλαστογραφήσει ό,τι έχουμε μάθει προσπαθώντας να σπείρει μέσα σου φόβο σχετικά με τα παιδιά σου ή βάρος λόγω θλιβερών αναμνήσεων. Αρνήσου να τον αφήσεις να μαζέψει κάποιον από αυτούς τους σπόρους που ο Θεός έσπειρε σήμερα. Άσε αυτές τις αλήθειες να βγάλουν ρίζες μέσα στην καρδιά σου, μετά πότιζέ τις και καλλιέργησέ τις με πίστη.
Καθώς τελειώνουμε το σημερινό μάθημα, μπορεί να σκέφτεσαι: «Αλλά εξακολουθώ να μην έχω όλες τις απαντήσεις». Ούτε και εγώ, αλλά ο Θεός έχει συμπληρώσει αρκετά από τα κενά και μας προσκαλεί να Τον εμπιστευθούμε για τα υπόλοιπα.
Τελειώνοντας, συμπλήρωσε καθένα από τα παρακάτω κενά με το μικρό σου όνομα:
Παιδί μου, ________, σε αγάπησα προτού γεννηθείς. Σε διαμόρφωνα στην κοιλιά της μητέρας σου και ήξερα ποια θα ήταν τα πρώτα και τα τελευταία λόγια σου. Ήξερα την κάθε δυσκολία, ______, που θα αντιμετώπιζες. Υπέφερα κάθε φορά μαζί σου. Ακόμα κι εκείνες που δεν υπέφερες μαζί Μου. Είχα ένα σχέδιο για τη ζωή σου προτού γεννηθείς. Το σχέδιο δεν έχει αλλάξει, ______, ανεξάρτητα του τι συνέβη ή του τι έκανες. Βλέπεις, γνώριζα ήδη τα πάντα αναφορικά με σένα προτού σε διαμορφώσω. Ποτέ δεν θα επιτρέψω να έρθει οποιαδήποτε πληγή στη ζωή σου, που δεν θα την χρησιμοποιούσα για την αιωνιότητα, ________. Θα με αφήσεις; Η αλήθειά σου είναι ατελής εκτός αν τη δεις με φόντο τη δική Μου Αλήθεια. Η ιστορία σου, ________, θα παραμένει για πάντα ημιτελής, εκτός αν Με αφήσεις να κάνω το άλλο μισό Μου με την καρδιά σου. Άσε με να τελειοποιήσω αυτό που σε αφορά.
Παραμένω,
Ο Πιστός σου Πατέρας
4. ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ
Ο Χριστός επιδένει αυτόν που έχει μια συντριμμένη καρδιά. Το να διαλέξεις οποιοδήποτε άλλο μέσο εκτός από το έργο του Μεγάλου Γιατρού για να θεραπεύσεις τη συντριβή της καρδιάς σου, αποτελεί μια πρόσκληση σε δεσμά. Μπορούμε να συμπυκνώσουμε αυτήν την ενότητα σ’ ένα ρητό: Επίδεσμος ή δεσμά; Έχουμε γράψει για καρδιές συντριμμένες στην παιδική ηλικία. Ο Ψαλμός 107:20 μας δίνει μια τέλεια σύνοψη της βασικής συνταγής του Θεού για να υπερνικήσουμε τον κατατρεγμό της παιδικής ηλικίας: «Αποστέλλει τον λόγο Του και τους γιατρεύει». Μετά την περίοδο θεραπείας μου από την κακοποίηση της παιδικής ηλικίας, η μαρτυρία μου από τη Γραφή έγινε ο Ψαλμός 119:92.
Στο περιθώριο γράψε τη δική σου παράφραση του Ψαλμού 119:92.
Προσεύχομαι εσύ και εγώ να μπορούμε πάντα να καυχόμαστε στον Χριστό μέσα απ’ τις θλίψεις μας. Δεν μου αρέσει η θλίψη περισσότερο από ό,τι σε σένα. Αλλά όχι συμπτωματικά, τα σημάδια του δρόμου που σημειώνουν μια θετική αλλαγή στο προσωπικό μου ταξίδι εμφανίζονται όλα σε περιοχές που υπάρχει δυσκολία. Σήμερα θα επικεντρωθούμε σ’ έναν άλλον οδυνηρό καταλύτη για μια συντριμμένη καρδιά. Θέλω ο Ψαλμωδός να παρουσιάσει το περιεχόμενο, πριν επικεντρωθούμε στην αντίστοιχη διακονία του Χριστού.
Διάβασε τον Ψαλμό 55:1-11. Πώς θα περιέγραφες το πλαίσιο σκέψης του Δαβίδ σ’ αυτό το σημείο της ζωής του;
Χωρίς να κοιτάξεις παρακάτω στον Ψαλμό 55, απαρίθμησε 3-4 περιστάσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αυτό το πλαίσιο σκέψης.
Ο Δαβίδ είχε 2 βασικά συναισθήματα που τον διακατείχαν: φόβο κι αγωνία. Ο φόβος είναι ένα πολύ οδυνηρό συναίσθημα και κάτι που πρέπει με σοφία να εξομολογηθούμε στον Θεό επειγόντως, ακριβώς όπως έκανε ο Δαβίδ. Ο φόβος στην περίπτωση αυτή όμως, δεν ήταν το πρόβλημα του Δαβίδ. Ήταν η αγωνία. Η καρδιά του ήταν προφανώς συντριμμένη από μια εμπειρία που ξεπερνούσε τον φόβο για τους εχθρούς του.
Διάβασε τώρα τον υπόλοιπο Ψαλμό. Σύμφωνα με το εδάφιο 12, ο Δαβίδ έβρισκε την τωρινή του κατάσταση σχεδόν ανυπόφορη. Ο λόγος για την αγωνία της καρδιάς του κι η ανικανότητά του να «αντέξει» μπορεί να σ’ εκπλήττουν. Ποιος ήταν αυτός ο λόγος;
. Η απειλή για τη ζωή του
. Η προδοσία ενός στενού φίλου
. Η απώλεια της εκτίμησης του γιου του
. Άλλος
Να περιγράψεις το είδος της σχέσης που είχε κάποτε ο Δαβίδ με τον φίλο του.
Με ποιον τρόπο περιγράφει ο Δαβίδ τον στενό του φίλο στο εδάφιο 20;
Μόνον κάποιος που είχε βαθιά πρόσβαση στην καρδιά σου, μπορεί να σε προδώσει με τον τρόπο που περιγράφει ο Δαβίδ. Το βαθιά ζημιογόνο είδος της προδοσίας που προκαλεί αγωνία στην καρδιά, είναι εκείνο το είδος που μπορεί να κομματιάσει την καρδιά σου. Αν αντιμετώπισες αυτό το είδος της προδοσίας, το πιο πιθανόν είναι, η απλή ανάμνησή της να μαχαιρώνει ξανά την καρδιά σου, ανεξάρτητα από το πόσο παλιά την αντιμετώπισες. Όπως ακριβώς βλέπουμε με τον Δαβίδ, η προδοσία κάποιου που είναι πολύ κοντά μας μπορεί να είναι τόσο συγκλονιστική κι ανησυχητική που μπορεί να νιώσουμε στιγμιαία ότι μας έχει παραλύσει.
Και τα 2 παραδείγματα που βλέπουμε σήμερα, ξεχωρίζουν την προδοσία σε μια φιλία, αλλά το σημείο που θα αναφέρουμε και θα εφαρμόσουμε δεν είναι τόσο το είδος όσο το βάθος της σχέσης. Αν κάποτε προδόθηκες από ένα γονιό, σύζυγο, παιδί ή έναν καλό φίλο, ίσως να έζησες το είδος εκείνο της αγωνίας, που τώρα συζητάμε.
Άραγε έχεις προδοθεί ποτέ από κάποιον που ήταν πολύ κοντά σου;
. Ναι
. Όχι
Σε παρακαλώ να μην υποχωρήσεις συναισθηματικά σε αυτήν την ερώτηση. Δε θα σου ζητήσω να αναφέρεις την ταυτότητα του προσώπου ή το ακριβές περιστατικό. Όμως, σου ζητώ να εργαστείς με το Άγιο Πνεύμα καθώς Αυτός διαπερνά την καρδιά μας σχετικά με το θέμα της προδοσίας για να σιγουρευτεί ότι έχουμε γιατρευτεί σωστά. Αν δεν έχουμε γιατρευτεί τότε το σημερινό μάθημα θα βοηθήσει.
Φέρε στο νου σου τον ορισμό της συντριμμένης καρδιάς από την 1η ημέρα. Θυμήσου ότι ο αρχικός σκοπός προϋπόθετε μια στιγμή όπου μια βίαιη ρήξη ήρθε στην καρδιά.
Στη δική σου περίπτωση, μπορείς να θυμηθείς τη στιγμή που η καρδιά σου έσπασε για την προδοσία; Αν θυμάσαι, συμπλήρωσε τα κενά παρακάτω με επίθετα που περιγράφουν ακριβώς το πώς αισθάνθηκες όταν η ρήξη ήρθε στην καρδιά σου.
Ανεξάρτητα από το αν έπεσες ή όχι στον πειρασμό, υπήρξαν οι κατάλληλες ευκαιρίες που μπήκες στον πειρασμό ν’ αντιδράσεις με καταστροφικό τρόπο τις μέρες, εβδομάδες ή ακόμα και μήνες που ακολούθησαν. Ποια είναι μερικά πράγματα που ένοιωσες σαν να έκανες ανεξάρτητα από το αν τα έκανες ή όχι;
Σύμφωνα με το Εβραίους 4:14-16, πάνω σε ποια βάση και με ποια βεβαιότητα μπορείς να πας στο θρόνο της χάριτος όταν είσαι οδυνηρά προδομένος;
Βλέπω τουλάχιστον 4 λόγους γιατί ο Χριστός είναι η τέλεια επιλογή για να στραφώ προς Αυτόν, όταν είμαι προδομένη και θέλω να αντιδράσω με καταστρεπτικό τρόπο:
1. Αυτός έχει συμπάθεια. Δεν μπορούμε πάντα να υπολογίζουμε στη συμπάθεια των άλλων, όταν ξαφνικά έχουμε γίνει κομμάτια. Ο σπαραγμός της καρδιάς μας, δεν είναι κανενός άλλου ευθύνη. Είναι του Χριστού. Θυμήσου, Αυτός ήρθε για επιδέσει αυτούς που έχουν συντριμμένη καρδιά. Το μόνο που μπορεί κάποιος να κάνει είναι να καθίσει μαζί μας και να παρακολουθεί την καρδιά μας να ματώνει! Άλλοι μπορούν να αναλάβουν αυτού του είδους τη σχέση για ένα σύντομο χρονικό διάστημα!
2. Γνωρίζει ότι είμαι αδύναμη. Αντίθετα με τους ανθρώπους, ο Χριστός ποτέ δεν τρομοκρατείται από το βάθος της ανάγκης μου και την επίδειξη της αδυναμίας μου. Είμαι τόσο χαρούμενη που δεν πρέπει να είμαι ένα καλό παράδειγμα που κι οι άλλοι πρέπει να ακολουθούν όταν είμαι ολομόναχη με το Θεό και πληγωμένη.
3. Αυτός μπήκε σε πειρασμό σ’ όλα όπως κι εγώ. Κοίταξε για άλλη μια φορά την απάντησή σου στην προηγούμενη ερώτηση, Ποια είναι μερικά πράγματα που ένοιωσες σαν να έκανες ανεξάρτητα από το αν τα έκανες ή όχι; Διαβάζω το Εβραίους 4:15. Ο Χριστός μπήκε κι Αυτός στον πειρασμό να αντιδράσει, ακριβώς όπως κι εσύ. Βρίσκω μεγάλη παρηγοριά στο να γνωρίζω ότι ο Χριστός δεν βάζει το χέρι Του μπροστά στο στόμα Του από έκπληξη, όταν εγώ εύχομαι να μπορούσα να αντιδράσω μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο.
4. Αυτός αντιμετώπισε τους ίδιους πειρασμούς μου χωρίς αμαρτία. Ανεξάρτητα από το πώς αντέδρασα στην προδοσία ή σε κάποιο άλλο είδος σπαραγμού καρδιάς στο παρελθόν, είμαι τόσο χαρούμενη που ξέρω ότι υπάρχει ένας τρόπος για να είμαι νικήτρια. Ο Χριστός το έχει κάνει ήδη. Αν Τον ακολουθήσω μέσα από την κατάστασή μου, και εγώ μπορώ να το κάνω. Αν δεν το κάνω ή αν αντιδράσω με λάθος τρόπο αμέσως μόλις πληγωθώ, μπορώ να διαλέξω να Τον ακολουθήσω για τον υπόλοιπο δρόμο, και Αυτός στο έλεός Του θα εξακολουθήσει να ευλογεί και να τιμά την επιλογή μου. Αγαπητή, ποτέ δεν είναι πολύ αργά για να αρχίσεις να ακολουθείς την καθοδήγησή Του μέσα στην κρίση σου.
Αποδείξαμε το γεγονός ότι ο Ιησούς βάδισε με τα σανδάλια εκείνων που βυθίζονται στην άμμο της προδοσίας. Τώρα, ας ρίξουμε μια ματιά σε κάτι συγκεκριμένο. Προφανώς γνωρίζεις την ιστορία, αλλά μην αφήσεις η εξοικείωσή σου να σε κάνει να χάσεις μια καινούργια εφαρμογή.
Διάβασε Ματθαίος 26:14-56 προσεχτικά. Τώρα σύγκρινε τα εδάφια 21 και 31. Συμπλήρωσε τα παρακάτω κενά: Ο Χριστός είπε ότι ένας θα _______ και ότι όλοι θα _______ με Αυτόν. Εδώ υπάρχει μια ερώτηση που προκαλεί κάποια σκέψη. Γιατί νομίζεις ότι ο Χριστός θεώρησε προδότη μόνον τον Ιούδα παρόλο που όλοι οι μαθητές Τον εγκατέλειψαν κι έφυγαν; (εδ.56).
Ούτε και εγώ γνωρίζω τη σωστή απάντηση στην ερώτηση αυτή, αλλά μια ένδειξη απέμεινε στη σκηνή. Σαφώς οι ενέργειες του Ιούδα ήταν σχεδιασμένες και μελετημένες, ενώ οι υπόλοιποι μαθητές ενήργησαν από φόβο. Ο Ιούδας έδειξε προμελέτη. Συνήθως σκέφτομαι την προδοσία σαν κάτι που ο υποτιθέμενος προδότης ήξερε ότι θα έφερνε καταστροφή, αλλά δεν φρόντισε αρκετά για να ενεργήσει διαφορετικά. Πράγματι, αυτός δεν είναι ένας μεγάλος λόγος που νοιώθουμε τόσο προδομένοι κατά καιρούς; Επειδή το άτομο ήξερε ότι οι πράξεις του /της θα προκαλούσαν καταστροφή και όμως το έκανε;
Αν ένοιωσες κάποτε προδομένη, ήταν μέρος του πληγώματός σου να ξέρεις ότι το άλλο πρόσωπο ήταν ενήμερο του πόσο θα πληγωνόσουν;
. Ναι
. Όχι
Βλέπεις ο Ιούδας ήταν ένας προδότης, με όλη τη σημασία της λέξης. Ένας πραγματικός προδότης κινείται από ιδιοτέλεια. Θέτοντάς το απλά, το κέρδος του /της αξίζει περισσότερο από την απώλεια του άλλου. Ο Ιούδας ήξερε το τι θα κόστιζε στον Ιησού η προδοσία του, αλλά η προμελέτη του αποκαλύπτει ότι αποφάσισε πως άξιζε τον κόπο. Ένας δεύτερος λόγος που ο Χριστός ίσως να θεώρησε τις πράξεις του Ιούδα σαν προδοσία και τις πράξεις των άλλων μαθητών σαν αποσκίρτηση, φαίνεται στον Ματθαίο 9:4.
Τι μπορούσε να κάνει ο Χριστός;
Ποιο από τα παρακάτω νομίζεις ότι παρακίνησε την αποσκίρτηση των μαθητών;
. Φόβος
. Πονηρία
. Αδιαφορία
. Απροσεξία
Ο Χριστός μπορούσε να δει πονηρία στην καρδιά του Ιούδα. Δε πιστεύω ότι είδε πονηρία στους μαθητές. Μάλλον, νομίζω ότι είδε φόβο. Μεγάλη διαφορά. Πιστεύω ότι κάθε προδοσία παρακινείται από ιδιοτέλεια, αλλά όχι πάντα από πονηρία. Δε πιστεύω ότι κάθε σύζυγος που έχει μια εξωσυζυγική σχέση θέλει να καταστρέψει τον προδομένο σύντροφό του. Πράγματι, ένας προδότης μπορεί να είναι ειλικρινά περίλυπος για τον πόνο που προκάλεσε η ιδιοτέλειά του. Επιπλέον, δε βλέπει κάθε υποτιθέμενος προδότης τον εαυτό του, σαν προδότη. Μερικές φορές η προδοσία είναι θέμα αντίληψης. Στην περίπτωση του Χριστού όμως η προδοσία του Ιούδα ήταν η χειρότερη όλων των ειδών.
Παρόλο που ο Χριστός ήξερε ότι ο Ιούδας θα Τον πρόδιδε, πιστεύω ότι εξακολουθούσε να είναι ερημωμένος απ’ αυτήν. Ήρθε στη γη με τη μορφή ανθρώπινης σάρκας όχι μόνο για να πεθάνει για χάρη μας, αλλά και να ζήσει όπως εμείς. Η προδοσία που κάνει κομμάτια την καρδιά είναι μια απ’ τις πιο δύσκολες εμπειρίες που συναντάμε ποτέ απροσδόκητα. Για να γνωρίσει καλύτερα πώς να επιδένει την καρδιά που έχει συντριφτεί από προδοσία, διάλεξε να τη βιώσει. Αυτό είναι στο οποίο αναφέρεται το Εβραίους 4:14-16. Ο Χριστός διακονεί τον προδομένο μέσα απ’ το δικό Του παράδειγμα.
Θα τελειώσουμε το μάθημα, προσπαθώντας να εκτελέσουμε την προτροπή που μας δίνεται στην Φιλιππησίους 2:5. Ποια είναι αυτή;
Ας δούμε αν μπορούμε να προσδιορίσουμε τη στάση του Χριστού, καθώς αντιμετώπισε την προδοσία «χωρίς αμαρτία».
Διάβασε ξανά το Ματθαίος 26:53-56. Προφανώς, ο Χριστός είχε τη δύναμη να ανοίξει τη γη και να καταπιεί αυτόν που Του αντιστεκόταν, αλλά δεν το έκανε. Γιατί δεν το έκανε;
Ο Χριστός εμπιστευόταν την κυριαρχία του Πατέρα Του. Όταν περνάμε μέσ’ από δύσκολους καιρούς που φαίνονται να αψηφούν τις εξηγήσεις, βοηθιόμαστε πάρα πολύ, όταν διαλέγουμε να εμπιστευτούμε την κυριαρχία του Θεού. Το να εμπιστευτούμε την κυριαρχία του Θεού, σημαίνει ότι, αν Αυτός επέτρεψε να συμβεί κάτι δύσκολο και συνταρακτικό σ’ ένα από τα παιδιά Του, σχεδιάζει να το χρησιμοποιήσει μ’ ένα δυναμικό τρόπο αν το παιδί Του Τον αφήσει. Ο Θεός δεν έκανε τον Ιούδα να είναι κλέφτης και προδότης, αλλά χρησιμοποίησε τον δόλιο μαθητή να ολοκληρώσει ένα πολύ σπουδαίο έργο στη ζωή του Χριστού.
Η Γραφή σαφώς μας λέει ότι ο Σατανάς χρησιμοποίησε τον Ιούδα, αλλά ο Θεός τελικά το ανέλαβε για το καλό Του έργο. Αν ο σύζυγός σου σε έχει προδώσει με απιστία, η καρδιά μου πονάει για σένα. Ξέρω ότι τα λόγια μου μπορεί να διαβαστούν με δυσκολία, αλλά πιστεύω ότι ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιήσει την προδοσία για να ολοκληρώσει ένα πολύ σπουδαίο έργο και στη δική σου ζωή. Με ποιον τρόπο; Μόνον εσύ μπορείς να το ανακαλύψεις. Έχω δει αρκετές φορές να αναπτύσσεται τελικά καλό από αφανισμούς απιστίας. Ποτέ δε σταματώ να μένω έκπληκτος με το κακό που ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιήσει για καλό.
Διάβασε το Φιλιππησίους 3:10 και Κολοσσαείς 1:24.
Προσεύχομαι συνεχώς να είμαι σαν τον Χριστό. Τότε όταν μου επιτρέπει να «κοινωνώ» σε μερικές από τις ειδικές «θλίψεις» Του, έχω την τάση να κλαψουρίζω και να φέρομαι παράξενα. Ο Χριστός βίωσε την προδοσία. Αν πρόκειται να έχουμε κοινωνία στις θλίψεις Του, θα πειραματιστούμε και την προδοσία. Εδώ είναι η ερώτηση που τραβάει την τελική γραμμή. Λίγοι από μας θα ξεφύγουν την προδοσία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αλλά θα διαλέξουμε να έχουμε κοινωνία με το Χριστό εν μέσω αυτής; Θα επιλέξουμε να εμπιστευτούμε την κυριαρχία του Ουράνιου Πατέρα μας που την επέτρεψε; Η προδοσία μπορεί είτε να πληγώνει και να πληγώνει. Είτε να πληγώνει και να βοηθάει. Η επιλογή εξαρτάται από μας.
5. ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ
Ο Θεός εισήγαγε στη ζωή μου μια περίοδο απώλειας, που κάλυψε την πιο δύσκολη δίχρονη περίοδο της ενηλικίωσής μου μέχρι σήμερα. Αυτή η οδυνηρή περίοδος άρχισε με τη φριχτή απώλεια του γιου μας του Μιχάλη προς τη φυσική του μητέρα, μια απώλεια τόσο δύσκολη που εξακολουθώ να βρίσκομαι στη διαδικασία του να θεραπευτώ απ’ αυτήν. Αμέσως μετά την αναχώρηση του Μιχάλη ήρθαν τα νέα ότι ο καρκίνος της μητέρας μου έκανε μετάσταση στα οστά κι ήταν αθεράπευτος. Τους επόμενους μήνες παρακολουθούσαμε ανήμποροι, καθώς η μικροσκοπική μας «Βασίλισσα του Κάθε τι», όπως την λέγαμε, υπέφερε τρομερά.
Ο Θεός μετακίνησε μια από τις δυο στενότερες φίλες μου, αφήνοντας στη ζωή μου ένα τρομερό κενό γέλιου και ανοησίας. Η αρρώστια της μητέρας μου συνεχίστηκε, για να της κλέψει όλο και περισσότερο απ’ τον εαυτό της, μέχρις ότου ο Θεός, στο τρυφερό Του έλεος, την πήρε σπίτι. Μια εβδομάδα μετά, η άλλη στενότερη φίλη μου μετακόμισε στον Μισισιπή. Τη δεύτερη εβδομάδα, πήγα τη μεγαλύτερη κόρη μου στο δωμάτιο της στον κοιτώνα του κολεγίου και αποχαιρέτησα με ένα φιλί μια πολύτιμη περίοδο της ζωής μου. Ποτέ πριν δεν κατέγραψα τις εμπειρίες στη σειρά. Το κάτω χείλος μου πρακτικά τρεμουλιάζει, αλλά μιλάω σε ανθρώπους που η θλίψη τους ξεπερνάει κατά πολύ οποιαδήποτε φαντασία μου.
Η καλή μου φίλη η Shirley λέει ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τις απώλειες. Οτιδήποτε συντρίβει την καρδιά, είναι ένας νόμιμος λόγος για να αναζητήσουμε τη θεραπεία που μόνον ο Χριστός μπορεί να φέρει.
Έχεις ποτέ βιώσει μια περίοδο, όπου φαινόταν να αντιμετωπίζεις τη μια απώλεια μετά την άλλη; Αν ναι, πότε ήταν και τι ή ποιος μπλεκόταν;
Μαθαίνω τόσα πολλά πράγματα από το Θεό μέσ’ απ’ αυτή την περίοδο που δεν μπορώ να τα παραβλέψω. Γνωρίζω ότι η ώρα του Θεού σκόπιμα αντιστοιχεί με τη συγγραφή αυτής της μελέτης. Πολλά συναισθήματα έχουν περάσει από πάνω μου στη διάρκεια των 2 τελευταίων ετών. Αλλά αν ρωτούσες, ποιο συναίσθημα χρησίμευσε σαν κοινός παρονομαστής, δε θα δίσταζα να πω: η θλίψη. Στην πραγματικότητα, ήμουν κατά κάποιον τρόπο σαστισμένη για τα αισθήματα θλίψης, που συνόδευαν τη μετακίνηση των δυο πιο στενών μου φιλενάδων. Η θλίψη μου φαινόταν άτοπη σε σχέση με τις άλλες απώλειες, κι όμως παράξενα αναπόφευκτη.
Και με σένα τι γίνεται; Άραγε έχεις ποτέ βιώσει αισθήματα θλίψης, που σε εξέπληξαν ή φαίνονταν σχεδόν ανάρμοστα μέσ’ από μια αλλαγή στη δουλειά, στο σπίτι, στην υγεία, ή στις σχέσεις;
. Ναι
. Όχι. Αν είναι έτσι, εξήγησε στο περιθώριο.
Ο Θεός τελικά άνοιξε τα μάτια μου για να δω ότι η θλίψη δεν ήταν ανάρμοστη. Κάθε μια απ’ τις εμπειρίες μου αντιπροσώπευε κάποιου είδους θάνατο. Με την απώλεια του Μιχάλη βίωσα τον θάνατο του να είμαι η μητέρα τριών παιδιών, η μητέρα ενός γιου, ένα όνειρο. Και πάνω από όλα, τον θάνατο μιας σχέσης που ουσιαστικά με είχε καταναλώσει επί επτά χρόνια. Με την αναχώρηση των δυο πιο στενών φιλενάδων μου βίωσα το θάνατο της στιγμιαίας συντροφικότητας, της προσδοκώμενης συντροφιάς σε περιπτώσεις πολλών γυναικών, των σχέσεων που μου ήταν γνωστές για πολλά χρόνια, και της αγνής κοινωνίας. Στενές φιλίες με μακρό ιστορικό δεν είναι εύκολο να τις αντικαταστήσεις. Ο θάνατος της μητέρας μου, ήταν ο θάνατος της κορυφαίας αρχηγού του κεφιού, της γιαγιάς των παιδιών μου και της στενότερη φίλη τους, μιας καθημερινής σχέσης με κάποιον που αναμφίβολα μ’ αγαπούσε μ’ όλη την καρδιά της. Στην ουσία, ο δικός της ήταν ο θάνατος μιας σχέσης, που είναι αδύνατον να την αντικαταστήσεις. Δυο εβδομάδες αργότερα όταν έφευγα με το αυτοκίνητο μου από το Πανεπιστήμιο Α & Μ του Τέξας αφήνοντας πίσω τον πρωτότοκό μου, ήξερα ότι αντιμετώπιζα τον θάνατο στην οικογενειακή ζωή όπως την ξέραμε. Ήξερα ότι πολλές θαυμάσιες εποχές μας βρίσκονται μπροστά και πίστευα ότι η Amanda και εγώ θα ήμασταν πάντα στενές φίλες, αλλά ήξερα ότι η φύση του ρόλου μου έπρεπε να αλλάξει. Μένει μόνο 1,5 ώρα μακριά, αλλά αυτή η απόσταση είναι μακρύτερη απ’ ό,τι το ανέβασμα των σκαλιών όπου έμενε όλ’ αυτά τα χρόνια!
Η ζωή συνεπάγεται αλλαγή. Η αλλαγή συνεπάγεται απώλεια. Η απώλεια συνεπάγεται θάνατο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Προτού τελειώσουμε το σημερινό μάθημα, πιστεύω ότι θα ανακαλύψουμε ένα νέο τρόπο για να εφαρμόσουμε προσωπικά τα λόγια του αποστόλου Παύλου στη Β' Κορινθίους: «Επειδή, εμείς που ζούμε παραδινόμαστε πάντοτε στο θάνατο για χάρη του Ιησού, για να φανερωθεί κι η ζωή του Ιησού στη θνητή μας σάρκα» (4:11).
Κάθε φορά που παραδινόμαστε σε θάνατο οποιουδήποτε είδους, αντιμετωπίζουμε την πρόκληση να επιτρέψουμε στην απώλεια να φέρει κέρδος για χάρη του Ιησού. Φέρνουμε σε πέρας αυτό το έργο με το να επιτρέπουμε να φανερωθεί η ζωή Του στα θνητά μας σώματα. Ελπίζω να αποδείξω αυτήν την υπόθεση μέσα από μια καινούργια ματιά, σε μια από τις παλιές, παλιές ιστορίες.
Διάβασε το Ιωάννης 11:1-44. Απαρίθμησε κάθε απόδειξη που μπορείς να βρεις για να προτείνεις τη στενότητα της σχέσης μεταξύ Χριστού, Λαζάρου, Μάρθας, και Μαρίας.
Ποιους λόγους παρέθεσε ή υπαινίχθη ο Χριστός για να περιμένει μέχρι να πεθάνει ο Λάζαρος προτού να επιστρέψει στη Βηθανία;
Εδάφιο 4:
Εδάφιο 11:
Εδάφιο 15:
Εδάφιο 40:
Ποιους άλλους λόγους μπορείς με σιγουριά να υποθέσεις με βάση τα εδάφια 19 και 45;
Φαντάσου ο Χριστός να ερχόταν τη στιγμή που η Μαρία κι η Μάρθα Τον ειδοποιούσαν, θεραπεύοντας αμέσως το Λάζαρο απ’ την απειλητική αρρώστια του. Πως νομίζεις ότι θα συγκρίνονταν τα αποτελέσματα με το γεγονός ότι ο Ιησούς ανάστησε τον Λάζαρο από τους νεκρούς;
Έχω να προσφέρω τρεις δροσερές ανάσες ζωής για εκείνες τις εποχές που βιώνουμε το θάνατο κάποιου ανθρώπου ή πράγματος που αγαπάμε.
1. Ο Χριστός ποτέ δεν επιτρέπει να συντριφτούν οι καρδιές των δικών Του χωρίς να υπάρχουν έξοχοι λόγοι και αιώνιοι σκοποί. Σίγουρα ένας από τους λόγους που ο Θεός εξέθεσε με λεπτομέρειες την ιστορία του Λάζαρου είναι για να μπορούμε να ψάξουμε για ένα προηγούμενο, που να μας βοηθάει στις απώλειές μας. Ο Χριστός αγαπούσε πολύ τη Μαρία και τη Μάρθα, όμως σκόπιμα τους επέτρεψε να υποφέρουν μια απώλεια. Ο Πατέρας μας ποτέ δε θα επέτρεπε να συντριφτούν οι καρδιές μας για ασήμαντους λόγους. Μπορεί ποτέ να μη μάθουμε τους λόγους όπως κι η Μαρία κι η Μάρθα, αλλά θα μπορούσαμε να βαδίσουμε με πίστη και να εμπιστευθούμε το καλύτερο απ’ το Χριστό; Βλέπεις, η απώλεια που εξασθενεί πιο πολύ ένα Χριστιανό, δεν είναι η απώλεια ενός αγαπητού προσώπου, αλλά η απώλεια της πίστης.
Με ποιον τρόπο νομίζεις ότι η απώλεια της πίστης θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια μορφή σκλαβιάς;
Έχει άραγε ο εχθρός μετατρέψει κάποιες από τις απώλειές σου σε σκλαβιά; Αν ναι, με ποιον τρόπο;
2. Ο Χριστός δεν επιτρέπει ποτέ οποιαδήποτε αρρώστια να καταλήξει σε θάνατο για ένα Χριστιανό. Ο θάνατος φαίνεται τόσο οριστικός. Ακόμα κι αν πιστεύουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, οι καρδιές μας συχνά μένουν πολύ πίσω. Όλοι οι πιστοί εν Χριστώ θα εγερθούν απ’ τον θάνατο. Αυτό που έκανε τον Λάζαρο μοναδικό, ήταν ότι επέστρεψε στη θνητή ζωή. Σας παρακαλώ μη νομίσετε ότι είμαι νοσηρή, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι ο Λάζαρος κέρδισε τελικά το καλύτερο απ’ όλη αυτήν την υπόθεση! Όταν πεθαίνω, μάλλον δεν θα ξυπνούσα και να κάνω τα ίδια πάλι απ’ την αρχή! Είτε έτσι είτε αλλιώς, όμως, ο θάνατος δεν είναι ποτέ το τέλος της ζωής κάποιου που είναι εν Χριστώ. Ούτε χρειάζεται να είναι το τέλος της ζωής του αγαπημένου μας προσώπου που έμεινε πίσω, αλλά πολύ συχνά, αυτό συμβαίνει. Ο πρωταρχικός μου σκοπός στο μάθημα αυτό είναι να πείσω οποιαδήποτε αισθάνεται ότι μόλις και μετά βίας μπορεί να συνεχίσει ζει, ότι ο Χριστός επιθυμεί να σε αναστήσει απ’ τους ζωντανούς νεκρούς.
Με ποιο νέο όνομα αποκάλυψε ο Χριστός τον Εαυτό Του στη Μάρθα, στον Ιωάννη 11:25;
3. Κάθε είδος «θανάτου» είναι μια πρόσκληση σε αναστημένη ζωή προς τον πιστό. Δόξα τω Θεώ, η απώλεια κάτι ή κάποιου αγαπημένου ποτέ δεν σημαίνει το τέλος της άφθονης, αποτελεσματικής, ή ακόμα και χαρούμενης ζωής για κάθε Χριστιανό. Η χαρά ή η αποτελεσματικότητα μπορεί να φαίνονται ότι σταματούν για λίγο καθώς ακολουθεί η θλίψη, αλλά εκείνοι που επιτρέπουν στη συντριμμένη τους καρδιά να γιατρευτεί απ’ τον Χριστό θα τις βιώσουν και πάλι. Ο Σωτήρας μας είναι ο Θεός της αναστημένης ζωής, ανεξάρτητα απ’ το είδους του θανάτου που συνέβη στη ζωή κάθε πιστού!
Τίποτα δεν είναι πιο φυσικό απ’ τη θλίψη μετά από μια καταστροφική απώλεια, αλλά εκείνοι από μας που είναι εν Χριστώ μπορούν να βιώσουν και πάλι μια ζωή που να τους ικανοποιεί. Όταν η καρδιά μας έχει γίνει κομμάτια απ’ την απώλεια, εμείς έχουμε μια ευκαιρία να καλωσορίσουμε μια υπερφυσική δύναμη στη ζωή μας. Αυτή δεν έρχεται με κανέναν άλλον τρόπο. Η δύναμη είναι η δύναμη για να ζήσουμε και πάλι πάνω σε αυτήν τη γη όταν στην πραγματικότητα έχουμε μάλλον πεθάνει. Είναι μια δύναμη που φανερώνει τη ζωή του Χριστού μέσα μας, όπως κανένας άλλος, επειδή αψηφάει όλες τις ανισότητες. Ο Θεός γίνεται η μόνη εξήγηση για τη συναισθηματική μας επιβίωση και αναζωπύρωση. Ίσως το πιο βαθύ θαύμα από όλα είναι το να επιζήσουμε από κάτι που νομίζαμε ότι θα μας σκότωνε. Και όχι απλώς να ζήσουμε, αλλά να ζήσουμε άφθονα κι αποτελεσματικά, αναστημένοι απ’ το ζωντανό θάνατο σε μια νέα ζωή. Μια ζωή απ’ την οποία πράγματι απουσιάζει κάτι ή κάποιος που μας ήταν αγαπητός αλλά που είναι γεμάτη με την παρουσία της Ανάστασης και της Ζωής.
Όχι, η ζωή μου ποτέ δεν θα είναι πια η ίδια. Δεν έχω πια ένα γιο. Η μητέρα μου είναι στον ουρανό. Οι δυο καλύτερες φίλες μου έχουν μετακομίσει. Η πρωτότοκος κόρη μου έχει φύγει στο κολέγιο. Αλλά, βλέπεις, η ζωή ενός Χριστιανού δεν αφορά ποτέ την ομοιότητα. Πάντοτε αφορά την αλλαγή. Γι’ αυτό πρέπει να μάθουμε να επιβιώνουμε και πάλι να ευδοκιμούμε, όταν η αλλαγή περιέχει απώλεια που συντρίβει την καρδιά μας. Πρέπει να συμμορφωνόμαστε προς την εικόνα του Χριστού. Όταν η καρδιά μας αιμορραγεί από θλίψη και απώλεια, ποτέ μη ξεχνάμε ότι ο Χριστός την επιδένει και την συμπιέζει με ένα χέρι που φέρει ουλές από καρφιά. Η ζωή ποτέ δεν θα είναι η ίδια, αλλά έχω την πρόσκληση από τον Χριστό να αναστηθώ σε μια νέα ζωή, μια πιο συμπονετική ζωή, μια πιο σοφή ζωή, μια πιο παραγωγική ζωή. Και, ναι, μια ακόμα καλύτερη ζωή. Μήπως άραγε ακούγεται αδύνατο; Πράγματι είναι αδύνατο χωρίς τον Χριστό.Καθώς τελειώνουμε το μάθημά μας σήμερα, μόλις και μπορώ να ακούσω τον Χριστό να καλεί ένα όνομα. Είναι άραγε το δικό σου; Μήπως κατά τύχη βρίσκεσαι ανάμεσα στους ζωντανούς νεκρούς; Η πέτρα έχει μετακινηθεί. Η ζωή της ανάστασης σε περιμένει. Θα συνεχίσεις άραγε να κάθεσαι μέσα σε ένα σκοτεινό τάφο ή θα περπατήσεις στο φως της αναστημένης ζωής; Λάζαρε, έβγα έξω!
